دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫من از نامزدی شما حمایت نکردم.
‫به نظرم این شغل برای یه زن مناسب نیست.
‫این شغلیه که باید توش قاطع باشی.
‫با این حال، از من خواسته شد
‫که براتون یه پست پیدا کنم.
‫پس، نامه ماموریت شما اینجاست.
‫ارزشتون رو ثابت کنید ‫و ما تا دو سه سال دیگه می‌بینیم
‫که آیا می‌تونیم براتون یه کار ‫کم‌دردسرتر پیدا کنیم یا نه.
‫تمام تلاشم رو میکنم.
‫در هر صورت، شک دارم که شما ‫از سه ماهه اول دووم بیارید.
‫با توجه به گذشته شما، ‫ما هیچ انحرافی رو قبول نمیکنیم.
‫پس، نمونه باشید.
‫به نظرم جمهوری خیلی سخاوتمند بوده، خانم.
‫وقتشه که دینتون رو ادا کنید.
‫[ لوئیز ویوله ]
‫" اقتباسی آزاد از زندگی " لوئیز میشل " ‫(۱۸۳۰–۱۹۰۵)، معروف به «بانوی سرخ»،
‫" که یکی از مهم‌ترین چهره‌های آنارشیست، ‫فمینیست و انقلابی تاریخ فرانسه است. "
‫ترجمه و زیرنویس: ‫علی کلان
‫"بالاخره پست خودم رو گرفتم.
‫تقریباً با یک ماه تاخیر.
‫راه طولانی بود.
‫انگار زمستون از پشت پاییز شروع شده بود،
‫ولی من خیلی وقته تو زمستون زندگی میکنم.
‫فرانسه رو طی کردم، این کشور رو فراموش کرده بودم.
‫اینجا، آسمون ابریه و زمین چربه.
‫در هر صورت، نمی‌تونستم بیشتر از این تو پاریس بمونم،
‫خاطرات زیادی اونجا دارم.
‫شاید فقط دارم ازشون فرار میکنم.
‫به هر حال، من به خودم ماموریت دادم ‫که به ایده‌هامون خدمت کنم.
‫نادانی خیلی آسیب میزنه.
‫کاش اینجا بودی، دلم برات تنگ میشه."
‫"تا ابد. لوئیز."
‫سلام، خانم.
‫میشه لطفاً بگید شهردار رو کجا میتونم پیدا کنم؟
‫داری اذیتم میکنی، ژوزف!
‫رمی، برگرد. میدونم بهت پول بدهکارم!
‫اخم نکن.
‫قصد داری پولم رو پس بدی؟
‫ببخشید.
‫میدونید آقای شهردار رو کجا میتونم پیدا کنم؟
‫کی می‌پرسه؟
‫لوئیز ویولت، مثل رنگ بنفش.
‫من معلم جدیدم.
‫آخرین کسی که اینجا درس داده، پیرمرد میلارد بود.
‫اون قبل از اینکه من راه رفتن رو یاد بگیرم، مُرد.
‫از اون موقع تا حالا کسی درس نداده؟
‫هنوز اجباری نشده بود.
‫قانون گذاشتن که کاری رو درست نمیکنه.
‫البته کشیش بود، یکشنبه‌ها، بعد از مراسم کلیسا.
‫ولی حتی اون هم از بین رفت.
‫میلارد از بیماری ریوی مرد.
‫امیدوارم سرما رو تحمل کنید،
‫چون زمستون اینجا، مثل پاریس نیست.
‫خب پس، شما خوندن و حساب کردن بلدید؟
‫من مدرسه تربیت معلم رفتم.
‫زنان تو مدرسه، ‫من نمی‌فهمم کجاش تربیت میخواد!
‫اگه چوب لازم دارید، اینجاست.
‫و ابزارها، تو کارگاه روبروست.
‫اون پشت هم، خونه منه.
‫من طبقه بالا می‌خوابم، مادر پایین.
‫اون براتون سوپ درست میکنه، ‫تا وقتی که جا بیفتید.
‫و اتاق من؟
‫من یه ساختمون جدید برای حیوانات ساختم،
‫جا دارید. ولی مارگریت با شما میمونه.
‫اون شما رو گرم میکنه. ‫برای حقوق، 700 فرانک هست.
‫کم حقوق دادن به معلم‌ها، ‫یعنی می‌خواید از شغلشون متنفر بشن.
‫یه روزی، اونا بالاخره به همون ‫اندازه که پول میدید، بهتون پس میدن.
‫یعنی خیلی کم.
‫ما که چیزی نخواستیم.
‫راستی، معلمی اینجا، فقط نیمه‌وقته.
‫شما همچنین منشی شهرداری، ‫قبرکن و خادم کلیسا خواهید بود.
‫قبرکن و خادم کلیسا؟
‫این قانونه.
‫"پی‌نوشت:
‫"به محض اینکه بتونم، برات عکس می‌فرستم.
‫"اول از همه باید با کسانی که ‫اینجا زندگی می‌کنن، ملاقات کنم."
‫"شهردار بهم گفت که مدرسه جزو عادت‌های اونا نیست."
‫"ولی امیدوارم بتونم متقاعدشون کنم ‫ که من برای اونا اینجا هستم."
‫سلام.
‫من معلم جدیدم.
‫هی!
‫بیا بالا.
‫- سلام، پدر. ‫- سلام.
‫سلام.
‫سلام، من...
‫لوئیز ویوله،
‫مثل رنگ بنفش.
‫اینجا یه روستای کوچیکه، ‫همه چی زود پخش میشه.
‫من پدر فرانسیس هستم.
‫از کی تا حالا مبلغین جمهوری دامن میپوشن؟
‫از کی تا حالا کشیش‌ها ریش راهب‌ها رو میذارن؟
‫بعضی از پست‌ها، ترفیع نیستن.
‫ولی میشه مفید بود، اتاق اعتراف بازه
‫برای اعتراف شنیدن هر روز صبح در خدمتم.
‫من دیگه به کلیسا نمیرم.
‫برای یه خادم کلیسا عجیبه.
‫من خودم کارای نظافت رو انجام میدم، ‫برای مراسم هم خودم از پسش برمیام،
‫ولی برای غسل تعمید و عشای ‫ربانی، باید یه تلاشی بکنید.
‫نگاش کن.
‫باید کلی پول درآورد تا بتونی اینو بپوشی.
‫بفرمایید.
‫سلام. ‫سلام.
‫من ترمیدور هستم، اینجوری صدام میکنن.
‫دیروز اومدم، شما نبودید.
‫همیشه همینطوریه؟
‫دو تا نامه تو دو روز،
‫از یه فرماندار هم بیشتره.
‫کسی نیست کمکتون کنه؟
‫من عادت دارم ‫خودم از پس کارام بربیام.
‫تو رگاتون جوهر جریان داره؟
‫به خاطر آدمایی مثل شما،
‫قراره بهمون دوچرخه بدن.
‫مسخره میشیم. برای تمبرها.
‫ممنون.
‫تخم‌مرغ‌ها رو داری؟
‫یالا، بیا، عجله کن.
‫میتونید از گشت‌زنی‌تون استفاده کنید ‫برای اطلاع‌رسانی در مورد باز شدن مدرسه؟
‫البته.
‫می‌بینید، اینجا خونه ماست.
‫قبلاً، برای آروم کردن مردم، ‫باید سرها رو می‌بریدن.
‫حالا بهشون تحویل میدن
‫حرف‌های قشنگ، ‫ریسه‌های رنگی، دنیا داره عوض میشه.
‫شاید تو هم دعوت بشی، ژوزف.
‫"1500 شهردار به پاریس دعوت میشن."
‫ممنون، مارتا.
‫"برای جشن گرفتن صدمین سالگرد انقلاب دور فانوس پیشرفت
‫"آقای ایفل.
‫"با حضور توماس ادیسون و بوفالو بیل."
‫همه جا برق خواهد بود. شب مثل روز میشه.
‫خب، این جلسه شورای شهره یا روزنامه خوندن؟
‫اونایی که اینا رو می‌نویسن، از ما پولدار میشن.
‫این مدرنیته‌ها به چه دردی می‌خورن؟ به هیچ دردی.
‫جلوی این رو نگرفت ‫که آفت فیلوکسرا به تاکستان بزنه.
‫اگه زمین ما رو دوست نداری، رمی،
‫باید تو خونه‌ات میموندی.
‫من ده کیلومتر اونورتر از اینجا به دنیا اومدم.
‫همین رو میگم: یه کشور دیگه است.
‫باید بُکُشیم
‫خوک رو تقسیمش کنیم، ‫بهتر از اینه که سر هم غر بزنیم.
‫شب بخیر.
‫راسته که معلم فردا کلاسش رو باز میکنه؟
‫مشکل من مدرسه نیست،
‫شهرداریه، دولت به اندازه کافی پول نمیده، ‫باید مالیات‌ها رو بالا برد.
‫من دیگه نمیتونم تا قبل از بهار چیزی پرداخت کنم.
‫با پسرت کارگری جاده میکنی، بازوهای قوی‌ای داره..
‫اون همیشه اونجا بیشتر یاد میگیره تا تو کلاس.
‫[ مدرسه ]
‫اینجا چی کار میکنی؟ دلت مدرسه میخواد؟
‫ اومدم با چوب کار کنم.
‫پدرت میدونه؟
‫گفتم میرم تو جنگل ‫تله پرنده بذارم.
‫تو رنده رو به پرنده ترجیح میدی؟
‫این یه تخته خوبه. خرابش نکن.
‫مدرسه اجباریه. این قانونه.
‫یا بچه‌ها رو میفرستید پیش من، ‫یا به ژاندارم‌ها زنگ میزنم.
‫فعلاً، شما یه غریبه هستید.
‫این کار رو بکنید، دشمن میشید.
‫"امیدوار بودم منتظرم باشن. اشتباه کردم."
‫"کسی از اومدنم خوشحال نیست."
‫"هفته‌ها میگذرن و بچه‌ها نمیان."
‫"آیا از همین حالا شکست خورده‌ام؟"
‫"این دنیا، دنیای من نیست؛ تازه دارم کشفش میکنم."
‫"قوانین خاص خودش رو داره.
‫" ایده‌های ما هنوز به این روستاها نرسیده‌اند."
‫"هیچ تمایلی به مدرسه نیست."
‫"قانون کار کودکان شاید باعث ‫پیشرفت وضعیت پسران کارگر شده باشه،"
‫"ولی اینجا، هیچ چیز عوض نشده."
‫"خوشبختی دهقانان یه دروغه."
‫"برای کوچولوها، این یه بردگیه."
‫"خواسته‌های ما برای پیشرفت و عدالت ‫اجتماعی کافی نیست."
‫"باید دیگران رو به درستیِ این ایده‌ها متقاعد کرد."
‫"ولی من حتی نمی‌تونم کاری کنم ‫که به حرفم گوش بدن."
‫"بچه‌ها اینجا محکوم شدن به تکرار کردن"
‫"کارهای والدینشون رو از طلوع تا غروب تکرار میکنن."
‫"و برای دخترا بدتره."
‫"چطور می‌تونن شهروند جمهوری بشن"
‫"بدون اینکه تحصیل کرده باشن؟"
‫"چطور میشه ادعای حق رای کرد ‫بدون اینکه حق تحصیل داشته باشن؟"
‫"چطور میشه یه جامعه بهتر ساخت ‫اگه هیچکس نخواد یاد بگیره؟
‫"چه حیف و میلی."
‫تو اینجا تو خونه منی،
‫پس غذا می‌خوری.
‫برای کار کردن، باید خوب غذا خورد.
‫ممنون.
‫ با ساختن این نیمکتا بچه‌ها نمیان مدرسه.
‫باید بری بچه‌ها رو از خونه‌هاشون پیدا کنی ‫و پدر و مادرشون رو راضی کنی.
‫فکر میکنید امتحان نکردم؟
‫هیچ کس حتی حاضر نیست نگاهم کنه.
‫میخوای بدون مبارزه ول کنی؟
‫پاهات درد میکنه؟
‫منم که درد دارم، ‫به تو چه ربطی داره؟
‫اگه کفش چوبی جدید میخوای، برات درست میکنم.
‫من هیچ وقت از کسی چیزی نخواستم، ‫الانم قرار نیست شروع کنم.
‫و اگه قرار بود چیزی بخوام،
‫می‌پرسیدم یه دختر اینجوری ‫تو یه جای مثل اینجا چیکار میکنه.
‫من خدا رو خیلی سخاوتمند می‌بینم.
‫از اینجور آدما، زیاد از اینجا رد نمیشن.
‫اگه تو این جایگاه رو نگیری، ‫یکی دیگه میگیره.
‫به بافتنیت برس.
‫و اگه میخوای اون بمونه، باید راضیش کنی.
‫باید بچه‌ها برن سر کلاسش.
‫نمیدونم ایده خوبیه یا نه.
‫من روی این تخته‌ها خیلی راحت نیستم.
‫هیچ وقت نباید پارو زدن رو متوقف کرد، ‫مگه وقتی که سرازیریه.
‫مادر حق داره، ‫باید با مردهای اینجا رو در رو حرف زد.
‫میریم یه بازدید رسمی واقعی.
‫ این بازدیدتون خیلی طول می‌کشه؟
‫کشاورزا تو روستا زندگی نمی‌کنن.
‫بعدشم، اینجا یه منطقه پر از پستی و بلندی و سربالاییه.
‫باید یه روز کامل رو حساب کنی.
‫اگه همش وایسید، تا شب برنمی‌گردیم.
‫این گشت رو زیاد انجام میدید؟
‫من همیشه هوای آزاد رو دوست داشتم.
‫بچه که بودم، می‌خواستم نجار دوره گرد بشم.
‫سوپ ماهی مارسی رو بچشم،
‫املت با بیکن تو لورن، نون گرد تو برتانی.
‫بعدش همه چی بد پیش رفت،
‫واسه همین هنوز اینجام.
‫اگه این چیزی بود که می‌خواستید باشید،
‫چرا انجامش ندادید؟
‫ داریم رازهای هم رو به هم می‌گیم؟
‫این همون چیزیه که از بچه‌ها می‌خواید فراموش کنن.
‫اسکیت روی یخ، گلوله‌های برفی، قورباغه گیری،
‫پیاده‌روی تو چمنزارها، آزادی.
‫من بیشتر دیدم که کار می‌کنن.
‫آزادی اینه که بتونی ‫زندگی‌ای رو که می‌خوای انتخاب کنی.
‫پشت این درختا، مزرعه روژه فویانه.
‫یه آدم کله‌خر، ولی دو تا بچه داره.
‫باید شما متقاعدش کنید، ‫ولی شما تو خونه اونا هستید.
‫چیزی رو که بهتون تعارف می‌کنن قبول کنید ‫و وقتی اونا می‌نوشن، شما هم بنوشید.
‫هیچ وقت رد نکنید.
‫ما همه برابر نیستیم.
‫تو قانون برابریم.
‫برای بقیه چیزها، همه نابرابریه. ‫دلیل بیشتری برای کم کردنشون.
‫ما پولی برای شهریه شما نداریم.
‫ما لیاقت نداریم.
‫اوضاع عوض شده، مدرسه مجانیه.
‫مجانی، سکولار و اجباری.
‫جمهوری یعنی این.
‫باشه، ولی آخرش، کی صاحب اختیاره؟
‫شما یا من؟
‫شما، البته.
‫چرا باید بخوای از پدرت بهتر باشی؟
‫وقتی بیشتر از من بدونه،
‫منو بیرون میکنه.
‫اون بیشتر نمیدونه،
‫چیزای دیگه ای رو میدونه.
‫و از دانش شما هم بهره‌مند میشه.
‫من همین الانشم مشکل دارم ‫برای سیر کردن خونواده‌ام، پس، بدون پسرام...
‫تقویم مدرسه تنظیم شده
‫بر اساس کارهای کشاورزی. ‫این هر روزِ ساله.
‫بعدشم، حقوق معلم برای شهر هزینه داره.
‫این برای دولت بیشتر از یه زندانی هزینه نداره.
‫این خوب ثابت میکنه که فایده‌ای نداره.
‫من نه خوندن بلدم نه نوشتن. حالم هم بدتر نیست.
‫مدرسه برای تغییر و پیشرفت آماده میکنه.
‫مطمئنی که پیشرفت تو واقعاً پیشرفته؟
‫با شماها، همیشه فردا بهتره.
‫بلدید علف هرز رو از چمن تشخیص بدید؟
‫شک دارم.
‫نه، ولی دوست دارم یاد بگیرم.
‫بدترین چیز، سکوت‌های شماست.
‫پر از برتری.
‫وقتی تو بدون اینکه عرق بریزی داری درس میدی،
‫زن و دخترم شب‌ها ‫برای مغازه‌های پاریس خیاطی میکنن.
‫من یکشنبه‌ها زمین کوچیکم رو شخم میزنم.
‫بقیه روزها، برای بقیه کار میکنم.
‫تو این زندگی، وقت نداریم برای خوندن و یاد گرفتن.
‫من که مخالف نیستم.
‫ولی من بهتون یه معامله پیشنهاد میکنم.
‫این دو تا بچه رو بهتون میدم ‫اگه برای اون یکی به ما کمک کنین.
‫دکتر نمیتونه بیاد و زنم کیسه آبش پاره شده.
‫خوب شد که اومدید.
‫با این همه نامه‌ای که دریافت میکنه، ‫نباید حوصله‌اش سر بره.
‫بهت بگم، بیشتر از اونی که دریافت میکنه، میفرسته.
‫برای اینقدر نوشتن، نباید تنبل باشی.
‫و تو، چیکاره باشی؟
‫من یه کارمند دولتی‌ام، مثل معلم.
‫و تو، در مورد معلم چی فکر میکنی؟
‫اون زیادی جوهر تف میکنه، ‫ولی من دوستش دارم.
‫بعدشم یه زن امروزیه،
‫حتی عکاسی هم میکنه.
‫شاید حتی...
‫پرتره من رو هم بگیره.
‫میشنوی!؟
‫یه دختره!
‫ممنون.
‫اسمشو مثل شما میذاریم.
‫وقتی یه بچه رو اینجوری تو بغل میگیری، ‫یعنی بچه‌ها رو دوست داری!
‫شما بچه دارید؟
‫داریم رازهای همدیگه رو میگیم؟
‫اون میره مدرسه، ولی باید پسش بدیم.
‫یالا!
‫آره!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام، خانم.
‫سلام.
‫براتون سوپ درست کردیم.
‫ممنون.
‫ فکر میکنین می‌تونین ‫بچه‌های ما رو خوشبخت‌تر از ما بکنین؟
‫اون همه چیز رو خیلی زود میفهمه.
‫اون برای این ساخته شده که به پدرش افتخار بده.
‫شاید بتونه معلم بشه.
‫می‌خوای بیای مدرسه؟
‫بله، خانم، من دوست دارم یه چیزایی یاد بگیرم
‫اگه میخوای چیزایی یاد بگیری، کلاس جای خوبیه.
‫و من؟
‫خوندن و نوشتن، میتونید به من یاد بدید
‫یا خیلی دیره؟
‫هیچ وقت دیر نیست.
‫آماده‌ای؟
‫این اولین حرف الفباست،
‫یه دایره میکشی و یه دم کوچیک.
‫میتونی سه تا کلمه که با «آ» شروع میشن بهم بگی؟
‫ام... «کنگر فرنگی». ‫" کلمات در زبان فرانسه با " A " شروع میشوند "
‫«جو دوسر» و «تولد».
‫[ به زبان اکسیتان صحبت میکنه.]
‫اون میپرسه اینجا مدرسه‌ست.
‫«یه اتفاقی افتاده.»
‫«اگه معتقد بودم، از معجزه حرف می‌زدم.»
‫سلام.
‫"از وقتی لوئیز کوچولو به دنیا اومده،"
‫"نگاه‌ها عوض شده."
‫"استعدادهای من به عنوان ماما ‫انگار منو قابل اعتماد کرده."
‫«دنیا دور و بر منه،"
‫"و من دوباره میخوام اونو ثبت کنم"
‫"تا به چشم همه بیارم."
‫"دوباره شوق روایت کردن رو پیدا کردم."
‫"زیبایی همه جا هست، مخصوصاً تو نگاه بچه‌ها."
‫«صورت‌هاشون یکی پس از دیگری تو کلاسم ثبت میشه.»
‫من بهتون یه حرف میدم، شما اونو می‌نویسید
‫و بهم کلماتی رو میدید که با اون حرف شروع میشن.
‫«دکمه».
‫«مامان».
‫«نان».
‫«قزل‌آلا».
- ‫«تارت». - ‫«راکون».
‫«ژوئن.»
‫«ژوئیه.»
‫«شهردار یه متحد ارزشمنده.»
‫«ژوزف.»
‫"و کوشاترین شاگرد من."
‫"این نشون دهنده چیزیه که ما فکر میکنیم."
‫"توانایی‌ها همه جا هستن."
‫"زمستون سخت بود،"
‫"ولی اولین نشانه‌های بهار اینجاست."
‫"بچه‌ها از اومدن به کلاس لذت میبرن"
‫"و پیشرفتشون چشمگیره."
‫دیر کردی، روژه.
‫ببخشید.
‫ما تو مدرسه دیر نمیکنیم
‫فرمن...
‫هفت هفتا؟
‫ هفت هفتا، چهل و نه تا.
‫ فلور، ‫پنج پنج‌تا؟
‫ پنج پنج‌تا، بیست و پنج تا.
‫ خیلی خوبه.
‫ژان، شش شش‌تا؟ ‫ شش شش‌تا، سی و شش تا.
‫ سه دوتا، شش تا.
‫ سه سه‌تا، نه تا.
‫ چهار چهارتا، شونزده تا.
‫ "اگه بودی تحت تأثیر قرار می‌گرفتی. ‫همه می‌خوان یاد بگیرن."
‫ شش نه تا، سی و شش تا.
‫ "فقط منتظر بودن یکی دستشون رو بگیره."
‫"اگه می‌دیدی، ‫مدرسه داره جزئی از زندگی روزمره‌شون میشه،"
‫"ولی هنوز راه درازیه."
‫"به خودم قول دادم هیچ‌کس رو جا نذارم."
‫"تجهیزاتی که بهم قول داده بودن رسیده."
‫"ماه‌ها طول کشید و داشتم ناامید میشدم."
‫"بالاخره امکانات لازم برای ‫رسیدن به اهدافم رو خواهم داشت."
‫فرانسه یه شش‌ضلعیه، شش تا ضلع داره.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج
‫و شش.
‫که سه تاش به دریا راه داره:
‫دریای مانش، اقیانوس اطلس و... فلور؟
‫ دریای مَد...تر...ا...نه.
‫ کوه‌های اصلی ما کدوما هستن؟ لوست؟
‫ آلپ و پی...
‫ پیرنه.
‫- پیرنه. ‫- آفرین، لوست.
‫ و ویکتور.
‫باید جغرافیای کشورتون رو بشناسین ‫چون فرانسه کشور ماست،
‫ملت ماست.
‫حالا، هر کدوم اسم یه استان رو به من میگین.
‫فعلاً از رو می‌خونین، ‫ولی بعداً باید حفظش کنین.
‫رولان، تو شروع میکنی؟
‫ کوت دُر.
‫ وار.
‫"فراموش نمیکنم. هیچوقت فراموش نخواهم کرد."
‫"ولی احساس میکنم مفید هستم."
‫"این بهم اجازه میده ادامه بدم، ‫زندگی کردن رو بپذیرم."
‫"با وجود خاطرات و درد."
‫"با وجود زندگی‌ای که ازم دزدیدن."
‫"من زنده‌ام."
‫"اینو نمیخوام، ولی نمی‌تونم انکارش کنم."
‫"زنده."
‫«خب، حداقل بذار یه فایده‌ای داشته باشه.»
‫سناِمارن.
‫کانتال.
‫بلندترین قله فرانسه کجاست؟
‫نه، جواب غلطه.
‫تمومش کنین!
‫بیاین سر کومه‌ها!
‫دست تنها هستیم! ‫مجبورم نکنین بیام دنبالتون!
‫یالا، بجنبین!
‫رمی آدم بدی نیست، ‫ولی انگار بخت باهاش یار نیست.
‫هر کاری میکنه، شکست میخوره.
‫نامه دفترخونه رو خوندم،
‫برای پرداخت بدهی، ‫مجبور شده بخشی از زمین‌هاش رو بفروشه
‫و این کمر آدم رو می‌شکنه.
‫با اون یکی شروع کنین.
‫اونورین میگه اون یه «نفرین‌شده خدا»ست.
‫خدا رو ول کن و یه کم همت به خرج بده.
‫با این سرعت، تا کریسمس هنوز اینجاییم.
‫وقتی بارون بیاد، کمتر می‌خندین.
‫چرا می‌خوای بارون بیاد؟
‫تو از این چیزا چی سر در میاری؟
‫وقتی اینجوریه،
‫جوابش رو نده، وگرنه کتک میخوری.
‫یالا، سر کار.
‫باید کومه‌ها رو درست کنیم.
‫درس و مشق، من که حرفی ندارم، ‫ولی بچه کشاورز باید علف‌چینی کنه.
‫میگن هر روز نامه می‌نویسه.
‫تنها، دلش به نامه‌ها خوشه. ‫این که نشد زندگی.
‫مطمئن باش ژوزف میخواد یه لقمه چپش کنه.
‫اگه تموم کنیم، به هر نفر یه بطری میدم!
‫انگار خروس تو مرغدونیه.
‫شوهر معلم مدرسه بودن، درآمد اضافه‌ست.
‫مارتا اونو عروست میکنه.
‫حتی میگن آقای شهردار هم برگشته مدرسه.
‫بعدش چی میخواد بشه،
‫کلاس رقص کن‌کن؟
‫مادرم راست می‌گفت، ‫فقط پولدارها از این اداها دارن.
‫یالا، یالا!
‫به هر نفر یه بطری!
‫یک! دو! سه!
‫دست‌ها مثل حضرت مسیح. ‫یک، دو، سه.
‫و پاها مثل قورباغه.
‫یک، دو، سه.
‫ساحل دور نیست. ‫اینجوری غرق نمیشی.
‫بجنبید، ادامه بدید.
‫ممنون به خاطرش. ‫اوهوم.
‫اگه بخوای، می‌برمت.
‫میریم شکار قورباغه. خیلی باحاله.
‫فلور، ‫عجله کن، یالا.
‫میخوای بیای؟
‫- جا پیدا کردی، فلور؟ ‫- بله.
‫یالا، ادامه میدیم. یک، دو،
‫سه.
‫هوس مدرسه کردی؟
‫یک، دو، سه. ‫اینجوری به آمریکا میرسین.
‫کلاه لبه‌دار مال کارگرهاست.
‫اوستا باید کلاه شاپو بذاره. ‫یک، دو...
‫ما تو اولویت اونا نیستیم.
‫اگه اون اصرار نکرده بود، ‫هیچی گیرمون نمیومد.
‫نه کتاب، نه تخته‌سیاه، هیچی به هیچی!
‫حتی مجبور شده گچ‌ها رو ‫از جیب خودش بخره.
‫از جیب خودش؟
‫رمی، بیا یه چیزی بنوش!
‫من وقت ندارم علافی کنم! ‫بحث حرف زدن نیست،
‫باید یه تصمیمی بگیریم.
‫در ضمن، این خانم معلم،
‫باعث شده ژوزف ‫یه کم دست و دلبازتر بشه.
‫بگیر.
‫با این حال، ‫رسماً درخواست ساختن یه مدرسه رو داده.
‫ولی وزارتخونه اصلاً گوشش بدهکار نیست.
‫تو از کجا اینو می‌دونی؟
‫نامه‌هاش رو می‌خونم.
‫و... قلمش خوبه.
‫بهتر از روزنامه‌س.
‫اون دختر کوچولو نباید مدرسه باشه؟
‫یه روز در میون می‌فرستیمش،
‫وگرنه از کار زده میشه...
‫میدونم الان دعواش میکنه.
‫کجا بودی؟
‫داشتم تله می‌ذاشتم.
‫خیلی خوب می‌دونم که با اون بودی.
‫تازه دروغ هم میگی.
‫لیاقتش رو داری که یه کتک مفصل بهت بزنم.
‫یه کم کمک حال باش، ابزارها رو ببر بالا.
‫نوبت توئه.
‫پیر، پیر، پیر!
‫این چیه؟
‫- یه میز تحریر. ‫- میز تحریر؟
‫میز تحریر، اُبهت میاره.
‫بعد از کلاس جابجاش میکنم.
‫ممنون.
‫یالا، بفرست!
‫من بردم.
‫دست‌هاتون رو کثیف نکنین.
‫- بدون دست که نمیشه بازی کرد. ‫- چرا، با پا.
‫- با پا؟ ‫- تو مدرسه، باید فرانسوی حرف بزنی.
‫با پا؟
‫مطمئنم که باحاله.
‫- برو دست‌هات رو بشور. ‫- خب، با پا بازی میکنیم.
‫خودت دستهاتو بشور.
‫حالت خوبه؟
‫چیز مهمی نیست، از فرسودگیه.
‫بیا، رولان.
‫همیشه به کار با چوب علاقه داشت.
‫حتی می‌خواست نجاری رو شغلش کنه.
‫ولی وقتی برادرش مرد، ‫مجبور شد مزرعه رو به دست بگیره.
‫مادر این دختربچه یه کارگر فصلی بود.
‫با یه مرد شمالی رفت و بچه رو برای ما گذاشت.
‫ولی ژوزف،
‫پشیمون نیست.
‫چون که...
‫این بچه، مایه افتخارشه.
‫و تو چی؟
‫اون چیزی که به ما نمیگی چیه؟
‫خودت رو به اون راه نزن، ‫من اونقدر چیزا دیدم که کور نباشم.
‫تو رفتار شهری‌ها رو داری،
‫خیلی سرتر از مایی.
‫پس، اگه اینجایی،
‫حتماً یه اتفاقی افتاده.
‫تازه از چهره‌ت هم معلومه. ‫معلومه که فقط روزای خوش نداشتی.
‫یه زن...
‫برای تنها بودن ساخته نشده.
‫باید یه سرپناه داشته باشه.
‫یه سرپناه و یه مرد.
‫من باید برگردم سر کلاس.
‫از مرد جماعت نمیتونی فرار کنی. ‫اونقدرها زشت نیستی.
‫یالا، راه بیفتین.
‫نه، توپ تو کلاس ممنوعه.
‫یالا، روژه.
‫«نان...
‫«فرانسوی
‫«خوب است.»
‫این سیاست نون ارزونشون، ‫برای آروم کردن کارگرهاست.
‫ما به زودی گندم رو با ضرر می‌فروشیم.
‫الان هکتولیترش 18 فرانکه. به 16 برسه، ورشکستیم. ‫" ‏هکتولیتر (Hectoliter): واحد اندازه‌گیری حجم "
‫آمریکایی‌ها بیش از حد تولید می‌کنن،
‫باید روشون تعرفه گمرکی بذارن.
‫شما باید وارد سیاست بشین.
‫باید به نماینده‌مون نامه بنویسین. ‫اگه میخواد دوباره انتخاب بشه باید کاری کنه.
‫به زودی، خودتون براش نامه می‌نویسین.
‫شاید حتی یه روزی، من خودم نماینده بشم.
‫چرا که نه؟ من بزرگترین زمین‌دار منطقه‌م.
‫مدرسه برای همینه،
‫که جاه‌طلبی ایجاد کنه.
‫جاه‌طلبی رو شما به من میدین.
‫سال دیگه، یه دروگر مکانیکی میخرم
‫برای فصل درو.
‫حتی می‌تونم بخونم که چطوری کار میکنه.
‫حق با شماست: با پیشرفت، ‫به زودی دیگه دهقانی وجود نخواهد داشت.
‫فقط کشاورز مدرن، ‫و کشاورز مدرن باید خوندن بلد باشه.
‫و برای نماینده شدن، ‫دیگه نباید غلط املایی داشته باشین.
‫ما دوتا با هم، می‌تونیم کارای بزرگی بکنیم.
‫شما دلتون نمیخواد ‫تو یه تخت‌خواب واقعی بخوابین.
‫تخت‌خوابی مثل تخت شما؟
‫از این بدتر هم هست.
‫من برای شما احترام زیادی قائلم، ‫اگه بخواین، باهاتون ازدواج میکنم.
‫همه چیز مال شما میشه.
‫می‌تونین به تدریس ادامه بدین، ‫برای شاگرداتون چیز میز بخرین.
‫و نه فقط گچ.
‫من می‌تونم صبر کنم، عجله‌ای ندارم.
‫ولی اگه بهش فکر کنین، ‫می‌بینین که منطقیه.
‫من یه جلسه فوق‌العاده شورای شهر تشکیل دادم.
‫شما منشی شهرداری هستین، ‫باید اونجا باشین.
‫ این یکی رو چشیدی، ژوزف؟ ‫بچش.
‫ نه، بعداً.
‫ نه خیلی قرمز.
‫نه خیلی سفید.
‫جمهوری یعنی این. بیا.
‫ من این کلمه «جمهوری» رو دوست دارم.
‫یه کلمه‌س که یه صدای ‫کوچولویی تو دهن ایجاد میکنه.
‫یه صدایی که قلقلک میده.
‫یه صدایی که آدمو تشنه میکنه، ‫هان، ژوزف؟
‫امروز یه روز عادی نیست.
‫یه روز مهمه.
‫یه روز جشــــنه.
‫- چیزی رو جشن می‌گیریم؟ ‫- آره.
‫ بده بهش. ‫ منتظر رِمی نمی‌مونیم؟
‫ گفت که نمیاد.
‫ ممکنه منشی شهرداری با صدای بلند
‫تصمیم شورا رو بخونه؟
‫ «مبالغ دریافت شده از دولت ‫برای ساخت یک ساختمان رسمی
‫«باید ظرف یک سال هزینه شود،
‫« لذا شورای شهر تصمیم گرفت ‫آینده فرزندان خود را در اولویت قرار دهد »
‫«و به اتفاق آرا رأی به تخصیص ‫این بودجه به ساخت...
‫«یک خانه مدرسه را داد.»
‫بهترینِ کل منطقه میشه.
‫ پس شهرداری چی؟
‫ شهرداری، تو خونه‌ی شهرداره.
‫و چون پولی برای استخدام کسی نداریم،
‫خودمون مدرسه‌مون رو می‌سازیم.
‫ولی ما مدرک پایان تحصیلات
‫و دیپلمه می‌خوایم، حواستون باشه.
‫به سلامتی...
‫به سلامتیِ خانه مدرسه!
‫ به سلامتیِ خانه مدرسه!
‫ «دارم می‌بینم که یه دنیای جدید ‫جلوی چشمام متولد میشه.
‫«توی پاریس، فکر می‌کردن ‫«که من سه ماهم دووم نمیارم.
‫«اما، من هنوز اینجام و کلاس درس ‫تبدیل شده به یه اولویت برای همه.»
‫«به اتفاق آرا، ‫«مدرسه رو به شهرداری ترجیح دادن.
‫«خودم از همه بیشتر تعجب کردم.
‫«این ادعا رو ندارم که فکر کنم ‫این شور و اشتیاق به خاطر کار منه.
‫«به نظر میاد ندای آموزش ‫«قوی‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم.
‫«من اشتباه می‌کردم.
‫«من اینجا فقط خودخواهی ‫و حس مالکیت می‌دیدم.
‫«اما اینجا دنیای همبستگی هم هست.
‫«پرودون راست می‌گفت.
‫«تلاش ده نفر در یک ساعت، «نتیجه‌ش ‫از تلاش یک نفر در ده ساعت بیشتره.
‫«تماشای این صحنه فوق‌العاده‌س.
‫«مدرسه تبدیل به پروژه همه‌ی ما شده.
‫«هوشمندیِ دست‌ها همه جا دیده میشه.
‫«حرکاتی که هزاران بار تکرار شده، ‫با هم ترکیب می‌شن تا با هم بنایی رو بسازن.
‫«این اشتیاق واقعیه و دیدنش لذت‌بخشه.»
‫ آب می‌خوای؟
‫ «باید از این زیباییِ برادری عکاسی کنم.
‫«دارم یه لحظه خاص رو تجربه میکنم.
‫«یه لحظه سرشار از مشارکت و هماهنگی.
‫«ما داریم دنیای بهتری می‌سازیم، فقط با ‫این حقیقت ساده که اراده مشترک داریم.»
‫ با تلگراف، پیامت همون موقع که ‫می‌فرستیش، دریافت میشه.
‫گوش کن.
‫یه صدای کوچولو میده: ‫تیت، تیت، تیت، تیت...
‫- نباید حرف روزنامه‌ها رو باور کنی. ‫- من اینو تو روزنامه نخوندم.
‫توی کتاب مدرسه فیرمَن نوشته.
‫ لوسیَن!
‫به اون دِزیره خودت بگو دست ‫از سرِ ژانِ من برداره
‫- وگرنه با تفنگ می‌زنمش! ‫- آروم باش، واسه سن و سالشونه.
‫یه چیزی بنوش.
‫ من میخوام ژان خودشو نگه داره.
‫پسر تو،
‫دیگه بهش نزدیک نمیشه!
‫ حرفات تموم شد؟
‫اینقدر داد نزن.
‫ امروز یکشنبه‌س، دعوا مرافعه نداریم.
‫روزِ خداست، ‫روزِ خوشبختی و روزِ پستچی!
‫برای سقف چی کار کنیم؟
‫سفالی باشه یا پوشالی؟
‫باید از این خوشش بیاد.
‫ میگه ما آدمای خوبی هستیم.
‫ یعنی از ما هم حرف می‌زنه؟
‫ تو نامه‌هاشو می‌خونی، بگو دیگه.
‫من مجبور نیستم ‫همه چیو تعریف کنم.
‫نامه مقدسه.
‫ به کی نامه می‌نویسه؟
‫ تو اینجا چی کار میکنی؟
‫- بس کنید! ‫- تو واسه مدرسه رفتن زیادی حیوونی.
‫تو هم مثل باباتی، یه به دردنخور.
‫ فیرمَن!
‫ همین الان تمومش کنید!
‫همینو اینجا ول کنید،
‫خودم تنهایی تمومش میکنم.
‫شما جلوتر برید، منم بهتون میرسم.
‫ یالا، بیا. بیا.
‫ میای سر کلاس؟
‫من میخوام سفر کنم.
‫این یکی جلوی اون یکی رو نمی‌گیره. ‫اتفاقا برعکسه.
‫قطار دوست داری؟
‫ یه روزی دور فرانسه رو می‌گردم، ‫یه صنعتگر دوره‌گرد میشم.
‫ اسمش هست:
‫«سفر به دور فرانسه با دو کودک».
‫- اگه یاد بگیری بخونی... ‫- من تنها خواهم بود.
‫ این چیه؟
‫- یه قفس برای مدادها. ‫- خودت درستش کردی؟
‫ آره.
‫- برای منه؟ ‫- نه.
‫ واقعاً بااستعدادی.
‫اگه می‌خوای، برشون دار.
‫توش نقاشی و عکس هست، ‫بعداً بهم بگو نظرت چیه.
‫و یه جا هم تو مدرسه ‫کنارِ فلور برات نگه می‌دارم.
‫حداقل می‌تونی امتحان کنی.
‫همه‌ی راه‌ها از کلاس درس نمیگذره، ‫شاید این مسیر اون نیست.
‫یالا، برو خونه‌ت.
‫ چرا این حرفو بهش می‌زنید؟
‫اون باید یاد بگیره بخونه، بنویسه.
‫فکر کنه.
‫یعنی قبل از تو فکر نمی‌کرد؟
‫ شما چرا اینجایید؟
‫ما که همه چیزو بار گاری کرده بودیم.
‫قرار نبود من اونجا بهتون ملحق شم؟
‫ شماها از بس مطمئنید که حق با شماست،
‫یادتون میره که راه‌های ‫دیگه‌ای هم وجود داره.
‫ما برای یاد گرفتن فکر کردن، ‫منتظر شما نموندیم.
‫ما برای خودمون فرهنگ داریم.
‫آزادید که بخواید تغییرش بدید، ‫ولی جوری رفتار نکنید که انگار نمی‌دونید.
‫چون شما می‌دونید.
‫چتون شده؟
‫ وقتی بچه‌ها خوندن و نوشتن یاد بگیرن، ‫مزرعه‌هاشونو ول می‌کنن.
‫کارمند دولت می‌شن، ‫چرخ ماشین دولت رو می‌چرخونن.
‫و بعدش میرن تو میدون جنگ میمیرن
‫تا جمهوری شما رو نجات بدن.
‫من به این نمیگم فکر کردن.
‫من سقف و مدرسه رو براتون فراهم کردم.
‫درسته یا نه؟!
‫ بله.
‫ راسته که شما اهل تقسیم کردن هستید؟
‫- کی اینو بهتون گفته؟ ‫- تِرمیدور.
‫میگه شما عضو " کُمون " بودید، ‫و برای اون رفقاتون نامه می‌نویسید.
‫حتی میگه به تبعیدگاه هم رفتید.
‫اون نامه‌های منو می‌خونه؟
‫مشکل پستچی نیست،
‫مشکل شمایید.
‫زمین، اینجا، تقسیم نمیشه.
‫اگه اومدید اینجا تا این افکار رو ‫تو سر بچه‌ها بکنید...
‫ چیزی که من درس میدم ‫و چیزی که بهش اعتقاد دارم،
‫- هیچ ربطی به هم ندارن. ‫- اینا همش حرفه.
‫حرفتون سندیت نداره.
‫حرف من یکیه، مدرسه رو دارید.
‫اما با اولین قدم اشتباه ‫با بچه‌ها، اخراج می‌شید.
‫شنیدید چی گفتم؟
‫و کلاس هم همینطوری می‌مونه، ‫سقفش رو بعداً درست میکنیم.
‫ داشت باهاش حرف می‌زد. ‫این زن طرفدار تقسیم همه چیزه.
‫هم سیب‌زمینی‌ها، هم مردا.
‫ آفرین به آموزش و پرورش عمومی!
‫ادای دخترای نجیب رو درمیاره، ‫ولی مردا رو با آغوش باز می‌پذیره!
‫و ما بچه‌هامونو سپردیم دستش.
‫ می‌تونیم پسشون بگیریم.
‫خب، ژان رفت؟
‫نگران نباش، ‫دِزیره حواسش بهش هست.
‫- خوب شد که رفتن. ‫- حتی بهتر هم شد.
‫اینجا چیزایی هست که نباید دید.
‫درسته.
‫- باید حواسمون به غریبه‌ها باشه. ‫- خب، اگه اینجان،
‫معلومه که تو شهر خودشون ‫هم کسی دوستشون نداشته.
‫آدم باید بدونه کی برگرده!
‫مخصوصاً وقتی به مردم خیانت کرده!
‫- و این لکه‌ها هیچوقت پاک نمی‌شن! ‫- اون لکه‌ها روی چشمای توئه.
‫نه، شماها می‌شنوید چی میگه؟
‫ من دخترایی مثل تو رو همه جا دیدم.
‫شماها هر چیزی رو که نگاه میکنید، ‫کثیف میکنید.
‫این هرزه جرأت میکنه به من درس اخلاق بده؟
‫من خودم حسابت رو میرسم.
‫یالا، اونورین، یالا!
‫- یالا! ‫- برو، اونورین!
‫یالا، برو!
‫یالا!
‫اون به مدرسه میر‌ه، خوندن و نوشتن ‫یاد می‌گیره و زیست‌شناس میشه.
‫سال‌ها، هر شب، زیر نور شمع کار میکنه،
‫و یه روز، واکسنی رو اختراع میکنه ‫که زندگی‌ها رو نجات میده.
‫[ لوئی پاستور ]
‫شاید ویکتور، پاستورِ بعدی باشه.
‫همه چیز ممکنه.
‫شاید فِرنان یه کاشف بشه.
‫رولان، راننده قطار. ماتیلد، روزنامه‌نگار.
‫فیرمَن، وکیل.
‫لوسِت، بازیگر تئاتر تراژدی.
‫روژِه، دامپزشک یا وزیر.
‫- من میخوام کشاورز بشم. ‫- تو هر کاری که بخوای میکنی.
‫مهم اینه که حق انتخاب داشته باشی.
‫برای همینه که اینجایید.
‫تا بتونید برای زندگی‌تون ادعایی داشته باشید.
‫شماها مردان بزرگ فردایید ‫و البته زنان بزرگ فردا.
‫کسانی از بین شما شعر خواهند نوشت،
‫کسانی دارو اختراع خواهند کرد،
‫سیاره‌ها رو کشف می‌کنن ‫یا زندگی‌ها رو نجات میدن.
‫پاستور پسر یک کشاورز بود.
‫از مردم عادی بود و به مردم خدمت کرد.
‫اون باید الگوی همه‌ی ما باشه!
‫اسم بیماری‌ای که واکسن اون ‫تونست درمانش کنه چی بود؟
‫- هاری. ‫- آفرین، ویکتور.
‫هاری.
‫- خداحافظ خانم. ‫- خداحافظ.
‫خانم؟
‫راسته که تو زندان بودید؟
‫راسته.
‫باید بریم خونه. راه بیفت.
‫کی میاد بریم رودخونه؟
‫وایسا فلور.
‫ولش کن، بذارش تو چمنا.
‫فلور، وایسا.
‫- نگاه کن، یه جیرجیرک پیدا کردم. ‫- ولم کن.
‫- قلقلک میده. ‫- بسه!
‫سلام.
‫سلام پدر.
‫خادم ما چطوره؟
‫حالا که همسایه شدیم، امیدوارم بیشتر ببینمتون.
‫حداقل اینجا هوای تازه می‌خورید.
‫سکو؟
‫حرفی که از بالا زده بشه ‫همیشه بهتر شنیده میشه.
‫اینم منبر منه.
‫صلیب نداره؟
‫وقتی میذارم که یه نقشه ‫فرانسه تو کلیسای شما باشه.
‫بعضی کشیش‌ها
‫به خانواده‌هایی که بچه‌هاشونو ‫می‌فرستن مدرسه خدمات کلیسا نمیدن.
‫من از اوناش نیستم.
‫بگید امرتون چیه.
‫نگرانم.
‫اشتباهات جوونی شما نقل دهن همه شده.
‫من پشیمون نیستم ‫و گذشته‌م به خودم مربوطه.
‫کسی که خطا کرده باز هم میکنه.
‫ضرب‌المثل‌ها ول‌کن نیستن، ‫جلوی شایعات رو هم نمی‌تونید بگیرید.
‫کسایی که مراقب بچه‌های ما هستن ‫باید الگو باشن.
‫باور کنید اخلاق با الگو بودن هم منتقل میشه.
‫زندگی تو طویله دلیل نمیشه ‫آدم عیسی مسیح باشه.
‫شما تو کلاس من هستید.
‫اینجا من درس میدم.
‫موعظه‌هاتونو واسه خودتون نگه دارید.
‫من ده سال حبس با اعمال شاقه کشیدم، ‫تاوانشو دادم و الان آزادم.
‫به عنوان یه زن، شاید بتونید ‫این ادعا رو بکنید. اونم شاید.
‫ولی به عنوان معلم، عمراً.
‫برخلاف اونچه فکر میکنید،
‫آدم فقط چیزی رو درس میده که بهش باور داره.
‫آقای شهردار رفته اعتراف کنه؟
‫باید دید شما به چی باور دارید.
‫«کمون پاریس» خیلی خونین بود.
‫ما فقط می‌خواستیم به کسایی که ‫داشتن از گشنگی می‌مردن نون برسونیم.
‫چی می‌خواید؟
‫اعتراف؟
‫حقیقت رو.
‫آدم بیخودی نمیره زندان.
‫من زن‌هایی رو دیدم که روی لوله توپ‌ها ‫شکمشون پاره شده بود.
‫دختربچه‌هایی که مامورای قانون ‫بهشون تجاوز کرده بودن.
‫مردایی که قتل‌عام شدن فقط ‫چون هنوز امید داشتن.
‫واسه همین، آره، منم وسوسه شدم ‫خشونت به خرج بدم.
‫چون به نظرم این دنیا ناعادلانه بود.
‫تو تبعیدگاه، بچه‌های روستا ‫نجاتم دادن. من می‌خواستم بمیریم.
‫هر روز صبح، مجبور بودم براشون قصه بخونم.
‫تو چشماشون کلی کنجکاوی و اشتیاق بود.
‫این شاگردای منن ‫که منو زنده نگه داشتن.
‫باید جو رو آروم کنید، ‫نشون بدید که حسن نیت دارید.
‫مثلاً برم مراسم عشای ربانی؟
‫مراسم؟ نه.
‫ولی کلیسا برید، آره.
‫مردم حرف درمیارن، تنها موندن راه حل نیست.
‫ژوزف فقط خوبی شما رو میخواد.
‫مارتا!
‫تو باغچه‌ش غش کرد افتاد!
‫تقریباً به خوشمزگی سوپِ مارتا شده.
‫وقتی اومدم، اون اولین نفری بود ‫که بهم سوپ داد.
‫- از گابریل چه خبر؟ ‫- امروز صبح زایید.
‫آه، چه خوب.
‫ما اینجا بالاسرِ مرده نشستیم، ‫ولی زندگی راه خودشو پیدا کرده.
‫آره، اونم چه جوری. ‫تا حالا بچه‌ای به این خوشگلی ندیده بودم.
‫مرسی، فلور.
‫پیرزن طاقت نیاورد ‫یه آدمِ خونخوار تو خونه‌ش باشه.
‫دق کرد و مرد. باید از اونجا بره.
‫اینجوری می‌تونم خبر بدم، ‫بفهمم حالش خوبه یا نه.
‫شما یه جوری ردیفش کنید.
‫نگران نباش لئونی، ‫ ژانت عاشق این نامه‌ها میشه.
‫معلممون بدجور خوب می‌نویسه.
‫چی شده؟
‫میخوام دیگه نامه‌های منو نخونید.
‫- من میرم از مارتا خداحافظی کنم. ‫- منم باهات میام.
‫[ به زبان اکسیتان صحبت میکنند.]
‫پاشو از اونجا.
‫کار بدی نمیکنم که.
‫هر چی میگم گوش کن. ‫اون چاقو رو هم غلاف کن.
‫مزه چوب میده.
‫باید مزه خاک بده، خاکه که بهش جون میده.
‫گفتم بزن به چاک!
‫شما و اون معلمه خوشتون میاد...
‫بچه‌های مردم رو بدزدید.
‫امروز روز داد و بیداد نیست.
‫- خواهش میکنم. ‫- شما دخالت نکنید، پدر.
‫ژان به خاطر اون رفت!
‫عصبانی نشو، رمی. این یه شانس واسه اونه.
‫- شانس؟ که بره تو پاریس هرزگی کنه؟ ‫- خدمتکاری.
‫چه فرقی داره؟
‫خودشو به یکی دیگه...
‫میفروشه.
‫ژول نمیاد مدرسه تو.
‫لازم نکرده بهش کتاب بدی.
‫شنیدی چی گفتم؟!
‫دیگه هم حق نداری بیای خونه ما!
‫اینجا خونه تو نیست!
‫نباید بچه‌هامون رو بدیم دستش.
‫باید اون مدرسه کوفتیشو آتیش زد!
‫نه! بس کن!
‫منظورِ بدی نداره.
‫به خاطر ژانت یکم زیاده‌روی کرده ‫مست شده.
‫تو هیچ جذبه‌ای نداری.
‫زیر یه سقف با دخترتی که حتی تورو نمیخواد.
‫بدبختِ تو سری خور.
‫به اون خانم معلم گفتی که بدهی‌هامون رو دادی
‫تا به مدرسه‌ت رای بدیم؟
‫بسه دیگه، رمی. برو خونه‌ت.
‫حتی اینم کافی نبود ‫تا بکشونیش تو تختخوابت.
‫- آفرین به آقای شهردار. ‫- آروم باش.
‫فایده‌ای نداره.
‫این حرفا از غمه، حرف خودت نیست.
‫بریم.
‫برگرد به دره‌ی خودت.
‫خونت کثیفه.
‫باید شام درست کنم.
‫من و دخترم به یه نفر نیاز داریم.
‫من با همه این حرفا هنوزم شما رو میخوام، ‫ولی باید تصمیمتونو بگیرید.
‫حقیقت رو می‌خواستید؟
‫حقیقت اینه که، من خیلی وقته که مُردم.
‫زندگی من وقتی تموم شد که همه چیزمو ازم گرفتن.
‫من و شوهرم پشت سنگرها بودیم.
‫اون عکس می‌گرفت تا این آدما فراموش نشن.
‫اونجا پر از شجاعت،
‫شادی...
‫و غیرت بود.
‫اون می‌خواست زیباییِ چهره‌ی ‫مردم پاریس رو جاودانه کنه.
‫واسه همین افتادن دنبالش.
‫خونه‌م رو آتیش زدن.
‫با شوهر و بچه‌هام.
‫هنوز صدای جیغ بچه‌هام تو گوشمه ‫و خنده سربازایی که منو نگه داشته بودن.
‫می‌خواستم همه‌شونو بکشم.
‫ولی تعدادشون خیلی زیاد بود.
‫با گذشت زمان، ‫نفرت و اشک چیزی برات باقی نمی‌ذارن.
‫همه چیزتو می‌دزدن.
‫حتی خاطراتت رو.
‫خاطره‌ی بدنِ اون...
‫دستاش روی پوستت رو.
‫حتی چهره‌ی بچه‌هام داره محو میشه.
‫دیگه هیچی برام نمونده.
‫هیچی.
‫متاسفم.
‫تگرگه.
‫خدا پیش کی اعتراف میکنه؟
‫من بیش از سی ساله ‫که دارم اعتراف می‌شنوم.
‫اونقدر چیزای وحشتناک شنیدم ‫که به شک بیفتم.
‫اغلب به انسان‌ها.
‫و حتی گاهی به خدا.
‫خیلی وقتا میشه که به بن‌بست میرسم.
‫دیگه نمی‌دونم باید به چی فکر کنم
‫یا چی رو باور کنم.
‫می‌تونید کلاس رو اداره کنید ‫تا وقتی که یه معلم دیگه بفرستن؟
‫داد میزد که محصول میوه‌ش رو از دست داده.
‫که نمی‌ذاره پسرشو ازش بدزدی.
‫خب، شاید مست بوده،
‫ولی اینا حرفای یه مردِ بدبخته.
‫من دارم مادرمو خاک میکنم ‫اونوقت اون بدبخته؟
‫رمی آدم بدی نیست.
‫مردی که دیگه هیچی نداره.
‫چیزی هم واسه از دست دادن نداره.
‫شارانت، شارانت سفلی،
‫شِر، کنستانتین...
‫باید باهات حرف بزنم.
‫داری چیکار میکنی؟
‫دارم استان‌ها رو دوره میکنم.
‫پاشو برو یه چیزی درست کن بخوریم.
‫هنوز باید تقسیم‌هامو حل کنم.
‫کاری که باید بکنی ‫همونیه که من بهت میگم!
‫برو شیر بگیر بیار.
‫باشه.
‫من دارم میرم، ها؟ ‫خیلی خب!
‫برو بهشون بگو ژوزف ‫هنوز تو خونه خودش آقایی میکنه!
‫فکر کردید می‌تونید منو بخرید؟
‫فقط یه پیشنهاد دادم.
‫یه پیشنهادِ خوب. ‫خود دانید که قبول کنید یا نه.
‫دارید ما رو ول میکنید؟
‫این استعفانامه‌ی منه.
‫اگه اهالی بهم اعتماد ندارن، ‫من اینجا جایی ندارم.
‫روستاهای دیگه‌ای هم هست. ‫میرم جایی که بخوان یاد بگیرن.
‫- من ترجیح میدم بمونید. ‫- همش دروغ بود.
‫بخاطر مدرسه نبود.
‫رای اونا رو خریدید.
‫- من هیچ‌وقت بهتون دروغ نگفتم. ‫- به ما دروغ گفتید
‫زندگیم رو براتون تعریف نکردم، ‫این فرق داره.
‫چرا همش واسه دیگران نامه می‌نویسید؟
‫چون اونا تو زندانن.
‫چندتا از دوستام دوباره اسلحه دست گرفتن ‫و اونا زندانی‌شون کردن.
‫من یه راه دیگه رو انتخاب کردم، ‫ولی فراموششون نمیکنم.
‫آره، زمین‌ها باید مالِ همه باشه
‫و همه باید بتونن شکمشون رو سیر کنن.
‫ولی من تخته سیاه رو به بمب ترجیح میدم.
‫و هرگز عقایدم رو به بچه‌ها تحمیل نمیکنم.
‫ولی بدنم، فقط مالِ خودمه.
‫چه خبر شده؟
‫درختا رو خیس کنید!
‫مدرسه دیگه کارش تمومه، ‫حواستون به درختا باشه!
‫- آب می‌خوای؟ ‫- بعداً میخورم.
‫داس بزرگ خیلی کوتاه میبُره،
‫چیزی واسه خوشه‌چین‌ها نمی‌مونه.
‫ولی داس کوچیک، به فقرا هم سهم میده.
‫نگاه کن،
‫انگار داره میره.
‫ژاندارم‌ها امروز میان تا رمی رو بگیرن.
‫اون نمیخواد باهاشون روبرو بشه.
‫با این حال، دست رد به سینه ژوزف و پولش زد.
‫باید قبول کرد که خیلی جیگر داره.
‫کجا میره؟ ‫پاریس که از اون طرف نیست.
‫ژول؟
‫کسی اونجا هست؟
‫ژول؟
‫ژول؟!
‫تو اینجا چه غلطی میکنی؟
‫به اندازه کافی شر درست نکردی؟
‫میخوام با پسرتون حرف بزنم.
‫اینجا نیست.
‫گورتو گم کن.
‫بهت میگم گورتو گم کن!
‫رمی؟
‫داری چیکار میکنی؟
‫اگه بیای جلو، می‌کشمش.
‫این کارو نکن.
‫حق با ژوزف بود، خونِ من کثیفه، ‫من به دردِ هیچ کاری نمی‌خورم.
‫حتی عرضه این کارم ندارم.
‫به ژول فکر کنید.
‫اون بهتون نیاز داره.
‫اونم گذاشته رفته.
‫اگه دوباره دیدینش، بهش یاد بدید ‫که مثل باباش نشه.
‫جلو نیا!
‫شما شلیک نمیکنید.
‫شما آدم‌کش نیستید.
‫نه!
‫دیگه نمی‌کِشم.
‫میخوام تموم شه.
‫دیگه هیچی ندارم.
‫این حرفو نزن.
‫من اینجام.
‫من مدرسه‌ت رو آتیش نزدم.
‫می‌دونم.
‫نباید بذاریم بندازنش زندان.
‫اون کاری نکرده.
‫گاری‌ها رو خالی کنید. ‫تو انبار چوب‌دستی هست.
‫دسته‌های گندم رو بذارید تو حیاط.
‫تو اینجا چیکار میکنی؟
‫کجا داری میری؟
‫دارم میرم.
‫حداقل وایمیستادی کلاهت اندازه سرت بشه.
‫انگار فقط منم که موندگارم.
‫ابزار منو برداشتی؟
‫پس اینجا چیکار میکنی؟
‫اومدم باهات خداحافظی کنم.
‫بابات میدونه داری میزنی به جاده؟
‫واسش مهم نیست. بعید می‌دونم.
‫میخوام مثل تو باشم،
‫نه مثل اون.
‫میخوای تنها باشی؟
‫مثل بابات بودن یعنی چی؟
‫یه مردی که عاشقِ زمینه؟
‫که تنهایی با بارون، برف و تگرگ می‌جنگه؟
‫که واسه خونواده‌ش خودشو تیکه تیکه میکنه؟
‫مردی که شکم بقیه رو سیر میکنه،
‫یه مردِ شجاع.
‫نمیخوای اینجوری باشی؟
‫اگه میخوای بری، ‫باید به خاطر دلایل درست بری.
‫دو نوع مقاومت داریم:
‫اونی که باهاش روبرو میشی
‫و اونی که خودت واسه خودت می‌سازی.
‫و این دومی، خطرناک‌تره.
‫ولی یه چیزی هست که هیچ‌وقت نباید یادت بره.
‫فکر میکنی داری رو چوب کار میکنی، ‫ولی در واقع داری رو خودت کار میکنی.
‫خودت باید انتخاب کنی ‫می‌خوای از چه چوبی باشی.
‫صاف یا کج و کوله.
‫یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫این چیزی رو ثابت نمیکنه،
‫شاید یه روز دیگه جا گذاشته.
‫اینو گذاشته تا من شهادت بدم ‫که کارِ شما نبوده.
‫شاید تا الان خیلی دور شده باشه.
‫مهم اینه که پیداش کنیم
‫قبل از اینکه یه دسته گل دیگه به آب بده.
‫خب میگیم کار من بوده.
‫نباید بره زندان، اون هنوز اولِ راهه.
‫هیچ‌کس نمیره زندان.
‫ژوزف خواسته شورای شهر ‫تو خونه‌ش جلسه بذارن.
‫- به درک. ‫- در مورد پسرته.
‫اونجاست، خونه ژوزف.
‫تو راه گم شدی؟
‫تقصیرِ این شراب‌فروشه بود، دیر اومد.
‫بعد هی تست میکنی، دوباره تست میکنی... ‫خفه شو، بوی گندِ شراب میدی.
‫پس شما نرفتید؟
‫هنوز نه.
‫داشته کمکِ فلور یونجه‌ها رو هوا میداده، ‫منتظرِ تو بوده.
‫دستش به کار میره،
‫پسرِ باباشه دیگه.
‫و تو؟
‫حرفی نداری به خانم معلم بزنی؟
‫ببخشید.
‫معذرت.
‫می‌بینی اگه بخوای می‌تونی.
‫احتمالاً یه تصادف بوده.
‫- کجا میری؟ ‫- دارم میرم هیزم بیارم.
‫هیزم هست، بشین تقسیم‌هاتو حل کن.
‫و اینم با خودت ببر.
‫وقتشه که کتاب رو ‫بیشتر از کبریت دوست داشته باشه.
‫میای؟
‫چرا مدرسه‌تون رو آتیش زد؟
‫شاید مدرسه خودش رو آتیش نزده باشه،
‫شاید مدرسهء تو رو آتیش زده.
‫دعوا،
‫واگیر داره.
‫بچه‌ها کارای پدر و مادرشون رو تکرار می‌کنن.
‫شاید به خاطر این بوده که بقیه نمی‌خواستنش.
‫آسون نیست که آدم حساب نشی.
‫فکر کرده این کاریه که پدرش می‌خواسته.
‫این کارو کرده تا ازش دفاع کنه، ‫چون دوستش داره.
‫من هیچ‌وقت نمی‌خواستم آتیشش بزنم.
‫من به یه سرکارگر نیاز دارم.
‫هستی؟
‫باید همین الان شروع کنی.
‫من همیشه گفتم که ته دلت آدمِ خوبی هستی.
‫یالا، بیا بریم.
‫فقط من و شما موندیم.
‫می‌خواید چیکار کنید؟
‫منظورت چیه؟
‫میرید یا می‌مونید؟
‫ما یه مدرسه دیگه می‌سازیم.
‫خوشگل‌تر از قبلی.
‫اگه بمونم، ‫فقط به عنوانِ خانم معلم می‌مونم.
‫فقط و فقط معلم.
‫یعنی اجازه ندارم بهتون ابراز علاقه کنم؟
‫میخوام بهتون یه کتاب بدم که توش ‫همه کلماتِ زبان فرانسوی هست.
‫همه‌شون؟
‫همه‌شون.
‫حتی "اسب آبی"؟
‫حتی اسب آبی.
‫- و "گیلاس"؟ ‫- بله.
‫ "دوچرخه"؟
‫بله.
‫- و حتی "هاری"؟ ‫- بله، حتی هاری.
‫حتی "شقایق"؟ ‫حتی شقایق.
‫- حتی "ممه"؟ ‫- روژه لطفا!
‫خب، پخششون کن.
‫این یه هدیه‌ست.
‫این اولین کتابِ شماست.
‫من نگرفتم.
‫ممنون که اصرار کردید تا کتابا رو بفرستن.
‫کی اینو بهت گفت؟
‫پدرم دیگه نباید نامه‌های شما رو بخونه، ‫واسه همین من می‌خونمشون.
‫کتابتون رو باز کنید، هر کی یه کلمه انتخاب کنه
‫و ما معنیش رو می‌خونیم.
‫"درخت".
‫- "پیراهن". ‫- "وکیل".
‫- "کلبه". ‫- "فرغون".
‫"ایروکوا" ‫(سرخپوست).
‫"نردبون".
‫"گاو".
‫"قاصدک".
‫- "عکاسی". ‫- "نوک‌اردکی".
‫[ بعد از تیتراژ ادامه دارد... ]
‫[ الکساندرا لَمی ] ‫در نقش معلم ( لوئیز ویوله )
‫[ گِرگوری گَدبوآ ] ‫در نقش شهردار ( ژوزف )
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫پدرم هیچی نداشت.
‫ولی من یه کتاب دارم.
‫و پسرم واسه خودش یه آقایی میشه.
‫نویسنده و کارگردان: ‫[ اِریک بزنارد ]