سال ۱۹۹۱، مطبوعات به پنج تا دختر جوون لقب «باند آمازون» رو دادن.
این فیلم قصه‌ی اونا رو تعریف می‌کنه.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
- بابا؟ - هان؟
- خوبی؟ - خوبم. تو چی؟
مامان باز دیر میاد؟
آره.
یه چیزی برات گذاشته بخوری.
گرسنه نیستم.
باید برم.
- دیر میای؟ - نه.
- فعلاً. - آره.
- خواهرتو می‌بینی؟ - اِم... نه.
امروز نه.
اگه دیدیش، بگو دوست داریم ببینیمش.
باشه.
- سلام، کیتی. - سلام، خوبی؟
خوبم، مرسی.
هنوز اینجایین؟!
آره، کجا بریم مگه؟
- یادت نره چی گفتم. - آروم بگیر.
- جدی می‌گم. - فهمیدم.
- سلام. - خوبی؟
خوبم.
- اون نیست. - می‌دونم.
داشتم می‌رفتم رئیس جدیدمو ببینم.
یه لیوان آب می‌خورم.
کار جدید گیر آوردی؟
آره، راننده کامیون.
مسیر اینجا تا فرانکفورتو می‌رم.
خوبه. راضی‌ای؟
بد نیست.
اینجا چی‌کار می‌کنی؟
یه بار دیگه بهش دست بزنی، مردی.
ببخشید؟
منظورت چیه؟
بهش دست بزنی، تمومه.
فهمیدی؟
خوبی؟ روزت چطور بود؟
- امشب خونه‌ی مامان‌بابام می‌خوریم؟ - نه، امشب با دخترا می‌رم بیرون.
- آره؟ - اگه خواستی با بچه‌ها شام بخور.
بیا کفشامونو دربیاریم. بریم.
چی شده؟
- درباره پول بچه‌ست. - همه‌چی اوکیه؟
آره.
توماس، شام می‌مونی؟
نمی‌دونم... شاید.
سلام.
- سلام. - خوبی؟
سلام ماری.
- خوبی؟ - آره، تو چی؟
اگه آخرش موندی، پوشک دارم، اگه خواستی.
سلام.
کارول؟
کارول!
همه می‌گن تو با اونام می‌پلکی...
با کیا؟
از مادرت بپرس.
تو مغازه چی می‌گن؟
می‌گن با کی می‌پلکه...؟
من رفتم.
دیگه بسه. باید بزنم بیرون از این خراب‌شده.
وای، چه عطری می‌دی!
- خیلی خوب بودی. - آره.
- داری بهتر می‌شی. - مرسی.
- بابات چی می‌گفت؟ - مثل همیشه چرت می‌گفت.
- سلام بچه‌ها. - سلام کیتی.
حالم از این قیافه‌های تکراری بهم می‌خوره. باید بزنم بیرون.
- اینجا چی‌کار می‌کنی؟ - بازی.
تو چته؟ بدو جمع کن برو.
بذار بازیم تموم شه.
- پاشو. - باشه، فقط این دست تموم شه.
تو واسه اینجا خیلی کوچیکی.
- فقط داریم بازی می‌کنیم. - بابا سرویسَم می‌کنه.
- چیزی نیست. - فقط برو خونه.
- حرف خواهرتو گوش کن. - بجنب.
این‌قدر هم آه نکش. خیلی کلاس داری که دیگه سلامم نمی‌کنی؟
ندیدمت.
خوبی ژیلبِر؟
- آره، تو؟ - خوبم.
- چه خبر؟ - اون پورشه جلو مال کیه؟
- مال اون حروم‌لقمه پولداراست. - همین‌جوری ولش کردن اونجا؟
- کم‌کم میارنش تو دل محل. - کاش ببینم اون روزو.
یه نخ سیگار بهم می‌دی؟
لطفاً.
دیگه خستم کردی.
فندکه این؟
- خوبی؟ - نه زیاد.
اصلاً خوب نیستم.
یه چیزی سنگین بده.
- مادرش خودش هُلش می‌ده. - کی حوصله این مزخرفاتو داره؟
- نوبت کیه؟ - مامانش داره.
خاکستر نریز. مامان من باید تمیزش کنه.
- مامانت اینجا کار می‌کنه؟ - آره.
- به‌به، چه جالب! - خبر نداشتم.
ماشینتو می‌دی؟
برای چی؟
یه دور بزنم فقط.
ماشین... تنها چیزیه که بهش گیر دادی.
مسخره نکن. فقط می‌خوام یه دور بزنم.
باشه دیگه، برو یه دور بزن.
دمت گرم.
- خوبی؟ - خوبم. تو چی؟
به خواهرت سلام نمی‌کنی؟
سلام.
چیزی می‌خوری؟ نه، خوبم.
مطمئنی؟
کی می‌خوای مامان‌بابا رو ببینی؟
اگه می‌خوان منو ببینن، بلدن کجام.
دور نیستم.
می‌دونی واسه اونا مرکز شهر دوره. ولش کن.
بگیر.
- ساعت چنده؟ - نزدیک چهاره.
گندش بزنن، منو می‌ترکونه.
بگو پیش اِلِن بچه نگه می‌داشتی.
کل شب؟ عمراً باور کنه.
بهت دست نمی‌زنه، مطمئن باش.
وایسا، اینم بگیر.
پول بچه‌نگه‌داری.
مرسی.
همه بخوابین رو زمین.
جم نخورین. همه رو زمین.
این یه سرقته.
جم نخورین. همه رو زمین. این یه سرقته.
تو! سرت پایین، سرت پایین!
سلام. این یه سرقته.
همه بی‌حرکت.
از پسش برمیای.
یالا، بجنب دیگه.
گاوصندوقو باز کن.
گفتم گاوصندوقو باز کن.
چی گفتی؟
گاوصندوقو باز کن، همه‌چی ردیف می‌شه.
گاوصندوقو باز کن.
بجنب، بازش کن.
این دیگه چشه؟ گاوصندوقو باز کن!
آهان، اینم از این.
مرسی.
منتظرت بودم.
چرا زنگ نزدی؟
نمی‌خواستم بیدارت کنم.
یعنی حالا تا صبح بیرون می‌مونی؟
صدتا بهم داد.
پولشو از کجا میاره؟
نمی‌دونم. منم نمی‌پرسم.
تا صبح بیرونه، بعد صد دلارم می‌ده بچه‌هاشو نگه داری؟
خودتو نزن به نفهمی.
اِلِن قیافه می‌گیره، ولی تهش یه هرزه‌ست.
شب بخیر.
فاطیجا! تلفن!
الان میام.
الان میام مامان.
هزار بار گفتم فاطیجا صدام نکن.
- ساعت چنده؟ - چهار.
با این همه خواب کار گیرت نمیاد.
با اسم فاطیجا هم کار گیرم نمیاد.
- کیه؟ - کاروله.
جدی می‌گی؟
کلاً یادت رفته بودم.
- نه بابا. - خوابم برد.
- کجا بودی؟ - ببخشید، خواب بودم واقعاً.
- خیلی عجیبی تو. - منو می‌رسونی؟
- کجا؟ - خونه‌ی کارول.
- اگه نه، یه ساعته برمی‌گردونم. - مخی. کلیدو بده.
نمی‌دونستم این‌جا می‌مونن.
سمت راسته، همون‌جاست.
مامان‌باباش چیکاره‌ان؟
لوازم‌التحریرفروشی دارن، تو میدون شهر.
اگه کاغذ این‌قدر پول داره، ما هم بریم بفروشیم.
شاید بد نباشه.
- چطوری؟ - خوبم.
مامان‌بابات استخر دارن، ولی چمدون نه؟
گمشو.
فقط تا یه راهی پیدا کنیم.
من واسه چی رفتم، اگه هنوز باید گه‌کاری‌های تو رو جمع کنم؟
باشه، فهمیدم. خداحافظ.
- جدی؟ - کارول!
کارول!
- برگرد، منظورش این نبود. - یالا.
من رو مبل می‌خوابم.
شما دوتا عین سوسکین...
من می‌رم دستشویی.
چی شده؟ باز زدی فرار کردی؟
بگیر.
این واسه تو و کاروله، باشه؟
- خب من رفتم. - فعلاً، کیتی.
- جلسه‌ی بانک یادت نره. - باشه.
- یادت نره. - نمی‌ره.
- فعلاً. - بای.
- این دیگه چیه؟ - ولم کن!
این چیه؟ چه غلطی کردی؟
- بس کن! - اون تو چیه؟
تو اون کله‌ت چی می‌گذره؟
سالیما، بسه!
ولم کن، می‌کشمش!
مرده‌شوری! خجالت نمی‌کشی؟
آروم باش!
- کی می‌خواد آدم بشه؟ - آروم باش!
خراب شده! می‌کشمش!
- آروم باش. - اینو از جلو چشمم دور کن، می‌گم!
- ولم کن. - نگام کن.
آروم شو.
برو تو اتاق خواب.
می‌کشمش.
این رو از کجا آورده؟
توی تخت من بود.
توی تخت تو چی‌کار می‌کرده؟
هیچی.
اگه یه بار دیگه این کارو بکنی، کمتر از ۱۵ سال نمی‌خوری.
خودتم می‌دونی.
صبح بخیر.
این‌ها بچه‌های منن، ولی... برید تو راهرو وایسید.
خب، چه کمکی ازم برمیاد؟ بفرمایید بشینید.
یه نامه گرفتم.
- و یه‌سری توضیح می‌خوام. - باشه.
ببخشید، پسرم روش نقاشی کشیده.
یه اشتباه حسابداری شده.
چند ساله بیشتر از حد حق اولاد گرفتین.
این برای اینه که بتونین...
- قرضتون رو صاف کنین. - آره، اینو خوندم.
یعنی من از ماهی سه‌هزار فرانک رسیدم به سی‌ویک فرانک؟
بله.
برای اینه که بدهی‌تون تسویه بشه.
من با ماهی سی‌ویک فرانک چه‌جوری زنده بمونم؟
من با مادرم زندگی می‌کنم. بابام رفته. باید قسط خونه بدیم.
سه‌تا بچه دارم.
بیشتر از این هم نمی‌تونم کار کنم.
می‌فهمم.
ولی چون بیشتر از حد حق اولاد گرفتین، بدهکار شدین.
اون سی‌ویک فرانک هم به خاطر همینه.
که بدهی‌تون صاف بشه.
یعنی شما گند زدین، من باید تاوان بدم؟
بله.
بهتون اضافه پرداخت شده.
- باید پسش بدین. - باشه.
این رو که صد بار گفتی. مثل ضبط خراب شدی.
من با ماهی سی‌ویک فرانک چه‌جوری زندگی کنم؟
می‌فهمی چی می‌گم؟
لباس و غذا برای بچه‌هام از کجا بیارم؟
کوچیکه‌م قراره بره اردو...
پول اون رو از کجا بیارم؟
هیچ کاری نمی‌تونم بکنم؟ هیچی؟
می‌تونم براتون فرم مددکار اجتماعی بدم.
بیشتر از این از دستم برنمیاد.
من باز می‌کنم مامان، تو بخواب.
- شب بخیر. - شب بخیر.
- شبتون بخیر دخترا. - شب بخیر، ماری.
چرا به مادرت نمی‌گی؟
نه، نمی‌خوام اعصابشو خرد کنم.
- به توماس گفتی؟ - نه.
خودت که می‌شناسیش. درسشو ول می‌کنه می‌ره کار.
بالاخره یکی‌مون باید یه جایی برسه.
عین سگهامون می‌کنن.
نمی‌فهمم.
بهت می‌گن تقصیر خودشونه،
بعد ولت می‌کنن همین‌جوری خشک بشی؟
آره، دقیقاً.
- نمی‌چسبه. - نه.
می‌خوای چی‌کار کنی؟
حتی به این فکر کردم تن‌فروشی کنم، ولی جرئتشو ندارم.
راستش من تو رو تو اون فاز می‌بینم.
می‌دونستم همینو می‌گی.
خنگ!
چه کابوسیه.
یا بانک خودمونو بزنیم.
چی بلغور می‌کنی؟
جدی می‌گم.
همه‌چیشو چیدم.
درست قبل از تعطیل شدن می‌ریم اون‌جا.
ظهر که می‌بندن.
پلیسا رفتن ناهار،
مغازه‌ها هم پولاشونو ریختن بانک.
صاف و ساده.
لباس مردونه، نقاب، خفن و تمیز.
یه شاتگان اره‌شده دارم و دوتا کلت ۴۵.
دو دقیقه‌ای می‌ریم و میایم.
دوتا دختر تو بانک.
دوتا ماشین فرار: یکی دم در، یکی یه جای دیگه.
اصلاً کسی شک نمی‌کنه به ما.
نه پلیس، نه...
ما دختراییم. کی فکر می‌کنه دخترا بانک بزنن؟
کی می‌خواد باور کنه؟
اصلاً چه‌جوری می‌ریم تو؟
«چه‌جوری می‌ریم تو؟»
ما نمی‌ریم تو.
می‌شنوی چی می‌گم؟ نمی‌ریم تو.
- حداقل می‌تونی بچه‌ها رو نگه داری؟ - چی؟
بچه‌ها رو هم نمی‌خوای نگه داری؟
- باید تو تعطیلات انجامش بدیم. - آره، تو تعطیلات.
لورنس!
هر جور که شده، من هستم.
گندش بزنن.
می‌ری اردو.
جدی؟
هفته‌ی بعد چیکاره‌ای؟
هستم دیگه. تو چی؟
کمکتو می‌خوام.
سر چی؟
باید یه ماشین بزنم.
باشه، کمکت می‌کنم.
ولی منم تو بازیم.
نمی‌تونی باشی.
دیگه بهم اعتماد نداری؟
نه بابا، این نیست. همیشه بهت اعتماد داشتم.
- پس چیه؟ - پیچیده‌ست.
من اگه سهم نداشته باشم، برای کسی ماشین نمی‌دزدم.
من پول لازم دارم.
نمی‌تونی. ما همه‌مون دختریم.
- همه‌تون چی‌این؟ دختر؟ - آره.
می‌خواین عطر‌فروشی رو بزنید؟
معلومه که نه. بانک رو می‌زنیم.
- آره جون خودت؟ - آره.
- جدی می‌گم. - باشه.
هنوزم می‌خوای بیای تو کار؟
باشه، پس هفته بعد. خبرم کن.
مرسی.
هی تو.
بیا این‌جا.
بیا پیش خاله.
- خوبی؟ - آره.
دیگه قهرت خوابید؟
خب؟
- حکم نهایی چیه؟ - باشه.
- یعنی؟ - یعنی بچه‌ها رو نگه می‌دارم.
هورا، می‌خوای مواظب بچه‌ها باشی!
بیا پیش مامان.
خوبه، یه ذره بهت انگیزه اومده.
خاله‌ت خل‌وضعه.
نه، من عاشق توام.
آره، خود تو!
بریم خونه یه چیزی بخوریم.
آره؟ باشه، بزن قدش.
- بزن قدش، مرد کوچولو. - بزن بهش.
می‌خوام بهترین برج رو بسازم!
- با اسبم چی کار کنم؟ - موهاشو بباف؟
پونزده دقیقه دیگه راه می‌افتی. آماده‌ای؟
برو.
- چیکار داری می‌کنی؟ - ترافیک زیاده.
- گیر می‌کنیم. - دور بزن.
- خیلی شلوغه! - گفتم دور بزن.
اه، کوفت!
چه خریه!
لورانس؟ من دارم می‌رم.
- کلید ماشینو پیدا نمی‌کنم. - چی؟
کلید ماشینو پیدا نمی‌کنم.
- کجا بود؟ - همین‌جا بود...
هول نکن، پیداش می‌کنیم.
- بگردیم کلیدو پیدا کنیم؟ - بچه‌ها، شما کلیدو برداشتین؟
- نه، ولی اون چیه؟ - داریم دنبال کلید مامان می‌گردیم.
هیچ‌جا نرید.
در رو باز کن!
- باز کن. - گه توش.
اگه نکنی، می‌زنمش!
بخواب زمین.
- بخواب زمین. - سرت پایین.
پولو بریز توی کیف.
- بجنب! - دارم، دارم!
زود باش!
اون‌ور رو نگاه کن.
بیا، اینم.
برگرد اون‌ور.
کجای گوری بودی تو؟
آروم باش، داری چیکار می‌کنی؟
- تو داری چیکار می‌کنی؟ - کلیدا گم شد، ببخشید.
- ببخشید. - خنگ!
سلام.
همه‌چی روبه‌راهه؟
آره، تو چطوری؟
من خوبم. شما دخترا چطورین؟
روزتون خوب بود؟
آره... بد نبود.
خسته‌کننده بود.
مامان؟
امشب می‌تونی بچه‌ها رو نگه داری؟
باشه.
- مرسی. - مرسی، ماری.
مرسی!
کردیمش!
نگاه کن.
با این پولا می‌رم سینه‌هامو عمل می‌کنم.
همه‌جا پوله.
شامپاین، شامپاین!
این واسه تو.
اینم واسه من.
آروم، ولش کن، ولش کن.
این یکی مال من.
اینم به تو می‌دم.
به سلامتی پول.
به سلامتی ثروت.
بو کن.
چه بوی خفنی می‌ده.
- بوی خوشبختی می‌ده. - جمعش کن.
می‌ریم سفر. یه جای خیلی دور.
به هر حال دیگه تموم شد. کردیمش.
بیا تو!
آروم، مالیکا. نمی‌دونستم اونجایی.
با من بازی درنیار. همین گه‌کاریات می‌فرستتمون زندون.
- تو فقط به خودت فکر می‌کنی! - خفه شو!
خفه شو قبل این‌که بترکم! من فقط به خودم فکر می‌کنم؟
فکر کردی واسه کی دارم اینا رو می‌کنم؟
کی منو تنها گذاشت که جای جفتمون کتک بخورم؟
من بودم؟
پس زر نزن، داری چرت می‌گی...
- کجا میری؟ - می‌رم بشاشم، معلومه!
اینجا دستشوییه دیگه، نه؟
باید بری. نمی‌تونی اینجا بمونی.
آره، یه جا پیدا می‌کنم بمونم.
- نمی‌دونستیم اونجایی. - نمی‌خوام چیزی بشنوم.
- بگیر. - این چیه؟
- سهم توئه. - سهم چی؟
تو هم اونجا بودی، نه؟
شوخی کردم. بگیر، واسه اون زمینته.
بگیر دیگه!
دیروز صبح یک سرقت در برابر چشم همه رخ داد.
دو سارق مسلح به بانک کردی اَگریکول زدند
و چند دقیقه بعد
با چیزی حدود ۱۱۶ هزار فرانک فرار کردند...
شاهدها می‌گن دو مظنون خیلی عصبی بودن.
با توجه به صدا و هیکل‌شون، احتمالاً نوجوون یا خیلی جوون بودن.
یک ماشین هم توی جاده روستایی پیدا شده.
پلیس فکر می‌کنه ماشین مال همون سارقاست.
تمرکز تحقیقات فعلاً روی جامعه مسافرهاست
که تازه حوالی کاوایون ساکن شدن.
چیکار داری می‌کنی؟
دارم اسباب‌بازی می‌خرم.
واسه چی این‌همه اسباب‌بازی می‌خری؟
بچه باید اسباب‌بازی داشته باشه.
برو جلو. امروز هر چی خواستی بردار.
- واقعاً، واقعاً، واقعاً؟ - هر چی؟
این چرخو پُرش کنیم.
بیشتر، بیشتر، بیشتر!
عه، اینو عاشقشم.
بجنب، می‌خوام از چرخ بزنه بیرون!
خمیر بازی هم بردار!
برو دیگه.
خوشت نیومد؟
چرا، خیلی هم خوبه.
دزدیدیش؟
نه بابا. ده تومن از بلیط برنده شدم.
ده تومن از بلیط برنده شدی؟
از کی تا حالا بلیط می‌خری؟
از وقتی باهاش برنده شدم.
آره جون خودت؟
امشب کجا میری؟
همیشگی. گلکسی.
منم فردا کلاس ندارم. اگه بخوای باهات میام.
- نه. - نه؟
چرا نه؟
چون زیادی سکسی‌ای برای بیرون رفتن.
آره؟ من زیادی سکسی‌ام؟
آره، شورش می‌شه، دخترا می‌افتن به جون هم.
پس اینجا منتظرت می‌مونم.
- آره، همین‌جا. - باشه.
- تکون نخور. - می‌بینمت.
متئو!
می‌گیرمت!
آروم‌تر، مسابقه که نیست.
همه اینا مال توئه؟
آره، از اینجا تا اونجا مال منه و خواهرم.
قشنگه، نه؟
من که ته کشیدم.
به این زودی؟
سه تا بچه دارم و...
چون نرفتم تو، سهمم کمتر شد. پس باید برم.
خیلی خطرناکه، نمی‌تونی. تو بچه داری.
- بچه‌هام، تصمیمم. - من فقط می‌رم یه نخ سیگار بگیرم.
برو کنار. برو.
ببخشید!
شماها واقعاً جدی‌این؟
چی؟
- همتون مرگ‌تون رو صدا زدین؟ - اه لورانس...
- کی اینجا زندگی قبلی‌شو می‌خواد؟ - هیچ‌کس.
تو می‌خوای برگردی به همون زندگی قبلی؟
نه، نمی‌خوام.
- من شامپاین می‌خورم. - منم می‌خورم.
- مرسی. - کوفتی، چه خوبه این.
- خیلی خفنه. - این کارا رو کی یادت داده؟
همه‌شو خودم یاد گرفتم.
به هر حال دیگه همینه. مالیکا دیگه نمیاد.
خب نیاد، به درک.
خودمون می‌ریم تو. دخترونه می‌ریم تو.
فکر کردم کل نقشه این بود که شبیه پسرها بشیم.
اصل نقشه این بود که بریم تو.
دختر باشیم، هر جا بخوایم می‌ریم تو.
گیلبرت چی؟
گیلبرت حذف.
هول کرد، خراب کرد.
- واقعاً منو ترسوند. - موافقم.
من فقط ماشینو از گیلبرت گرفتم.
لورانس، تو فقط باید یه‌جا توی ماشین هلن منتظر ما بمونی.
- لورانس! - چیه؟
آره یا نه؟
آره؟
آره!
پس کی می‌ره تو؟ شیر یا خط بندازیم؟
آره!
- خط. - شیر.
اه نه!
چه گهیه، اعصاب‌خردکنه.
- اون بیرون منتظر ما می‌مونه. - خیلی رو مخه.
- یه بارم لبخند نمی‌زنی؟ - اه، کوفت.
- چته؟ - بجنب دیگه!
یه کم پول اضافه که بد نیست.
پنج دقیقه دیگه راه می‌افتی.
- تو رانندگی می‌کنی؟ - آره.
فقط یه چیز.
اگه خاموش کرد، اون کابل رو بزن به اون یکی باتری.
هیچ‌وقت سوییچ رو روشن نذار.
اگه جرقه دیدی نترس، طبیعیه.
جمعش کن.
آروم باش.
سلام.
دستا بالا، این سرقته! همه میخکوب!
بخوابین رو زمین.
بچسب به دیوار.
تو، بیا این‌جا. کیسه رو پر کن.
تو چته؟
اینجا نمایش نیست.
چیکار می‌کنی؟ بجنب!
- همه‌شو برداشتی. - بجنب!
- دیگه هیچی نمونده، ببین. - بیا این‌جا!
- هیچی نمونده، همه‌ش دست توئه. - گفتم پرش کن!
- بگیر! - همه‌چی رو دادم بهت.
کشوها رو باز کن. بجنب، بجنب، بجنب!
- اون‌جاست! - هیچی نیست، ببین.
دیگه هیچی نمونده. همه‌شو بردی.
خفه شو گمشو!
بزن بریم! یالا!
مامان.
اون یکی رو، زود.
یالا، تند باش.
دستا رو سرت. بخواب زمین!
نگامون نکن.
تمومه. گم شو بیرون.
نگران نباش، یه خونه پیدا کردم.
بسه. از این گه‌کاری‌ها بسه.
دارم التماست می‌کنم.
می‌دونی آخرش چی می‌شه.
من دیگه برنمی‌گردم اون‌جا.
مرسی.
- مگه سالاد سفارش نداده بودی؟ - چرا.
- این سالاده؟ - این چیه؟ چقدر رنگارنگه.
- گوجه‌ست. - باید اینو ببرم؟
باید با قاشق... اِه، چنگال ببریش.
و خب با چاقو، معلومه.
- تا سه می‌شمرم، این‌جوری می‌زنم. - بزن.
- یالا، بچشش. - اوه نه، داره وا میره.
- یک، دو، سه. - آهان، شد.
چیزای جدید امتحان کن!
- اینو چطوری بخورم؟ - قورتش بده.
اون قیافه رو نگیر.
- مؤدب باش. - خوبه بابا.
فکر کنم کار نونوایی رو ول کنم. خیلی سخته.
چی؟
نمی‌تونی. ملت سوال می‌پرسن.
- الانم دارن سوال می‌پرسن. - خب، بدتر هم می‌شه.
تو همیشه یه مرگته.
چی؟
- حرفی داری بزن؟ - زدم که.
قرار بود خوش بگذره، دخترا. دیگه چه مرگتونه؟
یالا، بخورین یه چیزی.
باشه، کارت رو ول کن.
بعدش چی؟
جدی می‌گم. کار نونوایی رو ول می‌کنی، نقشه‌ت چیه؟
برنامه‌ت چیه؟
غیر از این‌که تمام روز از شوهرت کتک بخوری؟
اوکی، همه آروم.
فندک بده.
- اون این‌جا چه غلطی می‌کنه؟ - کی؟
- اصلاً نباید این‌جا باشه. - ما هم نباید باشیم.
ولی اون دیگه کلاً نباید باشه.
ولش کن، بچه‌محلمونه.
ببخشید، اون صورتحساب مال اون خانواده‌ست؟
بذار من حساب کنم. می‌خوام پول بابام رو بدم.
چی؟ این کارو نکن.
شاید دیگه محل سگم بذاره.
این کارو نکن.
اوکیه. مرسی.
داره میاد این‌ور.
- چی؟ کی؟ - باباش.
- داره میاد. - گه توش!
- سلام به همگی. - سلام.
سلام بابا.
- بچه‌ها خوبن؟ - آره، مرسی.
از کجا پولشو دادی؟
یه بخت‌آزمایی بردم.
نگهش دار واسه خودت و بچه‌ها. بهتره.
- مراقب خودتون باشین. - خدافظ.
جمعش کن.
مهم نیست.
به درک.
بابت قبل ببخشید.
ولش کن.
خوبه؟
آره، گوجه‌ست.
اوه نه، هویجه.
کِیتی؟
- خوبی؟ - آره، تو خوبی؟
- غذا چسبید؟ - آره.
یه سوال داریم، ولی جرات نمی‌کنیم بپرسیم.
بگو دیگه، تو بپرس.
بانکا.
- بانکا. - بانکا چی؟
به گوشت نخورده؟ آمازون‌ها؟
چی؟ نمی‌فهمم.
ما بچه‌محلتیم، فقط یه سهم می‌خوایم.
برای همین می‌پرسیم کار شماست یا نه.
- کار ما؟ - آره، این‌که شما آمازون‌ها هستین.
می‌دونی دیگه... بانکا.
چرند نگو. داری از چی حرف می‌زنی؟
- کی گفته؟ - ما می‌خوایم پایه باشیم.
می‌خواین پایه باشین؟ خودتون برین بانک بزنین. چرا اومدین سراغ من؟
نمی‌فهمم، چه خبره؟
پس کار تو نیست؟
نه، کار من نیست. کی گفته هست؟
حرف تو محل پیچیده.
- کدوم محل؟ - ملت حرف می‌زنن.
پس نسیم، الان شایعه‌گوش‌کنی می‌کنی؟
- نه، فقط پرسیدیم. - آها، فهمیدم.
به این چرت‌وپرتا گوش ندین.
باشه. راستی موتور باحالیه.
- می‌خوای یه دور بزنیم؟ - دیدی؟ خودت دنبالشی.
من این‌جوری می‌فهمم که دلتون می‌خواد آمازون بشین.
بابا فقط یه سوال بود.
یه چند تا نقاب براتون میارم.
باشه کِیتی، فعلاً.
- چاو کِیتی. - فعلاً بچه‌ها.
گندش بزنه، بنزین نداریم. چه شلخته‌ایه.
- کلید آر۵ رو بدین لطفاً. - نه.
چی؟
ماشین هلن رو برنمی‌داریم. عمراً.
- کلیدو بده. - رنو رو نه.
ردش کن بیاد.
- باشه. - اون یکی رو جابه‌جا کن.
گوه.
گوه. بجنب، بجنب.
تکون نخور، وگرنه می‌زنمت.
- می‌زنمت. - تو قرار نیست شلیک کنی.
اینا دیگه چه غلطی می‌کنن؟
- کوفتی‌های آمازون. - حروم‌زاده.
- این این‌جا چه غلطی می‌کنه؟ - نمی‌دونم.
ماشینو روشن کن، برو!
این چه گهیه دیگه؟
برو کنار! تکون بخور!
تو چته؟
- اون دیگه چه گهی بود؟ - می‌خوام اون عوضی رو بزنم.
تو هیچ‌کس رو نمی‌زنی.
اسلحه‌ت اصلاً پُر نیست.
چی؟
فقط اسلحه‌ی من پُره. اون یکی فقط واسه شوئه.
- دارین سر کارمون می‌ذارین. - تو می‌خواستی شلیک کنی؟
- فقط تو بلدی ماشه بکشی؟ - بسه دیگه. خفه شین!
- ما رو خر فرض کردین! - می‌خواستی شلیک کنی؟
- خُلی یا چی؟ - من عمراً شلیک نمی‌کردم!
- ما رو خر فرض کردین! - لباس‌هاتونو دربیارین. زود!
- هلن؟ - هان؟
- خوبی؟ - آره، فقط داغونم.
- تنها برم؟ - نه، باهات میام.
- مطمئنی؟ - آره.
چه خبره؟
نمی‌دونم.
چیکار می‌کنی؟
انگار بستنش.
از اون‌ور می‌رم. حوصله ترافیک ندارم.
این دیگه چیه؟
ممکنه ماشینو خاموش کنین، خانم؟
- این ماشین مال شماست؟ - آره.
کجا بودین؟
اوشان. مامانم رو برده بودم خرید.
اوشان؟ قبلش کجا بودین؟
- قبلِ چی؟ - قبل‌تر کجا بودین؟
مثلاً امروز صبح.
امروز صبح با من بود. من توی شهر، ترمینوس کار می‌کنم.
وقتی کار زیاده، اونم میاد کمکم.
می‌شه بگین چه خبره؟
لطفاً با ما بیاین کلانتری.
کلانتری؟ ولی...
نمی‌تونم تا خونه رانندگی کنم، گواهینامه ندارم.
پس اول یه سر می‌زنیم خونه‌تون.
به همین راحتی.
مرسی، اینو می‌ذارم کنار. بقیه‌ش واسه انباریه.
ممنون.
چیکار می‌کنی؟
- می‌شه یه نگاه به اطراف بندازیم؟ - بفرمایین.
- بچه دارین؟ - آره.
لطفاً با من بیاین.
امروز صبح توی کاوایون یه سرقت بانک شده.
فکر می‌کنیم شما توش نقش داشتین.
شوخیه؟
یه مأمور سه تا زن سارق رو دیده که با یه رنوی پنج خاکستری در رفتن.
شماره پلاک رو یادداشت کرده و اسم شما دراومده.
هلن ترینیداد.
- اینو چطور توضیح می‌دی؟ - خب، اشتباهه.
اشتباهه؟
با این حال پلاک می‌خوره به یه رنوی پنج خاکستری.
می‌فهمم، ولی...
نمی‌دونم، اشتباهه دیگه.
- اسم باند آمازون رو شنیدی؟ - آره، همه شنیدن.
و عضو بودن توش حال می‌ده؟
ببخشید؟
تو با ماشین رفتی سمت مأمور راهنمایی که داشت بچه‌ها رو رد می‌کرد.
گفتم که، با مامانم توی بار ترمینوس بودم.
من سه‌تا بچه دارم، فکر می‌کنی می‌خوام...
بزنم بچه مدرسه‌ای‌ها رو روی خط عابر؟
- خب. - آره.
گفتی با مامانت سر کار بودی؟
- جانی رو از قدیم می‌شناسی؟ - آره، از همیشه.
از یه طرف، من یه شاهد عینی دارم که پلاک تو رو یادداشت کرده،
از اون طرف هم جانی رو دارم، رئیس مامانت، که از قدیم می‌شناسیش،
- که یه علیبی سفت‌وسخت بهت داده. - علیبی نیست، حقیقته.
فکر می‌کنی تو و مادرت دارین سر کارم می‌ذارین؟
اون گفت من باهاش تو ترمینوس بودم، چون واقعاً بودم.
اگه جای تو بودم،
دو روز موندن توی سلول رو به خودم تحمیل نمی‌کردم.
از این یکی جون سالم در نمی‌بری.
خب؟
وا نداد.
می‌رم پیش دخترخاله‌م توی کرس.
منم میام.
باید جدا شیم.
نباید با هم دیده بشیم.
یه مدتی.
یک سال بعد
- چطوری؟ - خوبم، تو؟
خوبی آبجی؟
دلم برات تنگ شده.
نمی‌دونم چجوری گولش رو خوردم.
گفت یه هفته دیگه می‌دم، بعد گفت یه هفته دیگه، بعد یه هفته دیگه...
حالا فهمیدم ورشکست شده. یه قرونم نمی‌بینم.
کل محصولمو ریختم تو اون آشغالاش.
همه‌شو. هرچی داشتم دادم به اون لاشخور.
- غصه نخور، جمعش می‌کنم. - نمی‌تونی. نابود شدیم.
همه‌چی برا خودش مونده: ماشینش، خونه‌ش، ساعتای زهرمارش.
بسه دیگه، خودم حلش می‌کنم.
- اوه، شما اینجایین! - خب، اومدیم دیگه. خوشحال شدی؟
به‌به، شروع شد! مستقیم رفتی سر اصل مطلب، نه؟
- دخترم چطوره؟ - سلام بابا.
کریم چطوره؟
آره، خوبه.
سلام رسونده.
می‌گه سلام و صلوات.
چرا یه سر نمیاین کرس؟
می‌دونی که من و هواپیما...
چرا خودش نیومد؟
نتونست. رستوران خیلی سرش شلوغ بود.
ولی دلش می‌خواست بیاد.
خودم برمی‌دارم، حالا که کسی تعارف نمی‌کنه.
- مَکروت هم هستا. - کجا؟
اون‌جا.
- اینا رو خودت درست کردی؟ - معلومه.
- دیشب درستشون کردم. - دروغ نگو.
از فودجیر خریدیشون.
- دیشب درست کردم. - بابا؟
خواب بود.
ولی ما که شیرینی‌پزیتو می‌شناسیم...
راستشو بخوای، اینا مال اون نیست...
بسه دیگه.
تمومه، دندون پیرمردی گرفتم.
لورانسه.
به این زودی؟
- سلام. - هی.
سلام تو.
بازم قد کشیدی.
- خوبی؟ - آره، تو؟
- خوبم. - چرا نگفتی برگشتی؟
درگیر بودم.
- کریم نیومده؟ - نه، نتونست بیاد.
ماشین تازه خریدی؟
آره.
امشب منو یه جا می‌بری؟
چند ماه بود داشتم از بی‌حوصلگی می‌ترکیدم.
سر کار بودم،
به خودم گفتم: ما کم گه‌خوری نکشیدیم.
خبرساز شدیم.
که نمی‌شه تا ابد ته صف بمونی.
می‌دونستم وقتی ژوسلین بره، همه می‌پرن رو جاش.
- می‌دونی چیکار کردم؟ - چی؟
رفتم پیش منار.
گیرش انداختم. بهش گفتم: «من آمازونم،
هفت تا سرقت رفتم، یا کارو بده یا بمیر.»
آفرین بهت.
آخه پنج ساله اون‌جام.
دخترا منو می‌خوان، منو می‌شناسن.
باید یه شانسی بهم می‌داد.
مدیر بودن خیلی بهتره. کمتر جون می‌کنی.
پولشم بیشتره.
اومد.
مطمئنی می‌خوای این کارو بکنی؟
این خواهر منه داریم درباره‌ش حرف می‌زنیم.
- شب بخیر. - شب بخیر.
ببخشید، سیگار می‌فروشین؟
آره، ولی فقط به مشتری.
پس یه آبجو بیرون‌بَر بده
و یه پاکت هرچی دارین، لطفاً.
- کمل خوبه؟ - عالیه، مرسی.
مسافرتی؟
نه بابا. ایزل‌سورلا‌سورگ زندگی می‌کنم.
- این‌جا فامیل داری؟ - نه.
- چقدر می‌شه؟ - ۱۳ فرانک.
- اون چیزی که می‌خواستی رو پیدا کردی؟ - عجب خونه‌ایه!
اون یارو فقط اسطوخودوس نمی‌کاره.
بزن بریم.
سلام.
- خوبی؟ - آره، خوبم.
- تو؟ - آره.
- خونواده‌ت چطورن؟ - خوبن.
سلام رسوندن.
خواهرت؟
خوبه.
اجازه هست؟
- به سلامتی. - به سلامتی.
فردا می‌بینمت؟
حال کار ندارم.
زود می‌گذره.
صبر می‌کنی برام؟
آره، همین‌جا منتظرتم.
سلام منو به دخترخاله‌ت برسون.
بعداً می‌بینمت.
- ۲۲۲ رو زدی؟ - نه.
- باید انجام بشه. - باشه.
مرسی.
لورانس روکاده؟
ممکنه با ما بیاین؟
پنج دقیقه‌ای جمعش می‌کنیم.
اسم اون یارویی رو بگو که جلوش نگهبانی می‌دادی.
من اون‌جا نبودم.
ولش کن، خسته‌کننده شد.
ما می‌دونیم بودی. الکیه.
راست می‌گه، می‌دونیم.
می‌دونیم توی اون بار بودی و برای یه یارو کشیک می‌دادی.
اسم اون یارو چیه که داری لاپوشونیش؟
من لاپوشونی هیچ یارویی رو نمی‌کنم.
اگه همین‌جوری بری جلو، بدتر می‌شه. برای خودت و پسرت.
پسرتو ازت می‌گیرن.
- نمی‌تونین این کارو بکنین. - ما نه.
ولی قاضی می‌تونه.
تصمیمشون بستگی داره به چیزی که ما بهشون می‌گیم.
و چیزی که ما می‌گیم بستگی داره به تو.
این همون چیزیه که برای پسرت می‌خوای؟ بزرگ شدن توی پرورشگاه؟
همینو برای پسرت می‌خوای، لورانس؟
که کتک بخوره؟
که قبل ۱۳ سالگی مددکارش بهش تجاوز کنه؟
مثل خودت؟ همینو براش می‌خوای؟
یه اسم بهمون بده.
شما هیچ حقی ندارین این کارو بکنین.
کشش نده دیگه.
می‌خوام پسرمو ببینم.
- می‌بینیش. - زود، اگه حرف بزنی.
می‌خوام پسرمو ببینم.
ما گوشیم.
شب بخیر.
کیتی؟ یکی پشت خطه باهات کار داره.
- کیه؟ - نمی‌دونم.
الو؟
کیتی، لورانسم.
الان بعد از ۴۸ ساعت از کلانتری اومدم بیرون.
- می‌دونن کار ما بوده. - چی؟
چی می‌گی؟ کار ما یعنی چی؟
سرقت فونتن.
یه یارو توی بار روبه‌رو زبون لق کرده.
ماشینو دیده بود.
گفته کار ما بوده.
نمی‌فهمم.
گفتن پسرمو ازم می‌گیرن.
بی‌خیال نمی‌شن. باید اعتراف کنیم.
هیچ‌کس پسر تو رو ازت نمی‌گیره. فهمیدی؟ هیچ‌کس.
باید حقیقتو بهشون بگی.
به کریستوفر فکر کن.
بگو چرا این کارو کردیم. می‌فهمن.
مزخرف نگو، لورانس. بسه.
همون کاری رو بکن که هلن پارسال کرد.
همه‌چی دستشون بود: پلاک، ماشین...
ولی حرف نزد. نترکید.
پس تو هم همون کارو بکن. هیچی نگو.
- لورانس، هنوزی؟ - آره.
من جلوی...
من جلوی تلفن عمومی روبروی کلیسام.
پول خردم تموم شده. دوباره زنگ می‌زنم.
این لعنتیا الان فقط کارت می‌گیرن...
توی مرکز شهر.
لعنتی، لورانس، چرا این کارو کردی؟
لعنت بهش...
تو یه آمازونی.
کریم.
- پاشو. - چی شده؟
باید یه چیزی بهت بگم.
ساعت چنده؟
پلیس دنبالمه.
چی داری می‌گی؟
جدی می‌گم.
اگه بگیرنم، حداقل ۱۵ سال می‌ندازنم آب‌خنک.
چیکار کردی؟
- دار و دسته آمازون رو می‌شناسی؟ - آره.
منم. من و رفیقام.
اصلاحگاه هم رفتم. اگه بگیرنم، تمومه.
می‌دونن کجایی؟
نمی‌دونم. توی کلاب بهم زنگ زدن.
وسایلتو جمع کن. بزنیم از این‌جا بیرون.
چطور بود؟
- خیلی حوصله‌سربر نبود؟ - نه، خوب بود.
فقط یکم کش‌دار شد وقتی بقیه فلوت می‌زدن،
ولی تو خوب بودی. من خوشم اومد.
عالیه.
دیدی؟ بابا این‌جاست.
آره، دیدم... بزن بریم از این‌جا.
- خوبی؟ - آره، تو؟
کیتی. فرانک.
جاتونو این‌جا انداختم، اوکیه؟
- مرسی. - عالیه.
- مرسی. - من برمی‌گردم بخوابم.
- دستا بالا! - دستاتونو نشون بدین!
تکون نخور!
تکون نمی‌خورم.
مامان!
بچه‌ها، چیزی نیست.
بچه‌ها، خوبه.
- ولم کن. - تکون نخور.
تکون نمی‌خورم.
ببین زیر وان حمومت چی پیدا کردم.
مال من نیست.
آره، حتماً.
دارم بهت می‌گم مال من نیست.
هرچی توشه مال من نیست!
مال من نیست!
چرا این کارو می‌کنین؟ مال من نیست!
- ول کن، داری دردم میاری! - خفه شو.
لعنتی.
مامانت میاد بچه‌ها رو ببره.
هیچ‌کس مثل تو این‌جوری خرم نکرده بود.
زیاد سخت نیست.
بیا تو.
- سلام خانوم جون. - سلام.
هلن ترینیداد، ۲۵ ساله.
مظنون به هفت فقره سرقت توی منطقه ووکلوز.
توی بازداشت هم اعتراف کرده.
نتونستین یه شلوار تمیز براش گیر بیارین؟
یا یه بسته نوار بهداشتی بخرین؟
هنوز تو قرون وسطی‌ایم؟
- ما که هممون مردیم... - سؤال بلاغی بود.
ممنون. صبر کنین.
قبل رفتن لطفاً دستبندشو باز کنین.
بشین.
مثل بقیه هم‌دسته‌هات، لورانس روکاده...
کارول کودرون، مالیکا بن‌عمار،
شما هم عضو باند آمازون بودین؟
بله خانم.
توی سرتون چی می‌گذشت؟
یه دختر هم‌سن تو کی می‌رسه به جایی که بانک بزنه؟
فکر کردی این راه‌حله، نه خودِ دردسر؟
راه دیگه‌ای بلد نبودم.
آره، می‌دونم. شنیدم.
هیچ راه دیگه‌ای نداشتی.
پس گفتی «بریم یه مشت سرقت مسلحانه بزنیم»؟
یه کاریه مثل بقیه کارا.
نه، ولی از خفت‌گیری از مردم یا مواد فروختن بهتره.
تو اصلاً تو چه دنیایی زندگی می‌کنی؟
اتهام‌هایی که بهت زدن خیلی سنگینه.
اینجا دعوای حقوقی نیست، دادگاه کیفریه.
حکم بازداشت یک‌ساله می‌گیری.
یعنی چی؟
یعنی تا روز دادگاه می‌فرستمت زندان.
بچه‌هام چی؟
باید قبلش به این فکر می‌کردی.
واقعاً حیفه.
کسی می‌تونه یه شلوار برات بیاره؟
مامانم.
می‌شه به پلیس بگین به مادرش زنگ بزنن
که یه دست لباس تمیز بیاره؟
دخترا هم با منن؟
نه، فرستادمتون زندان‌های جدا.
- همه‌چی رو رواله؟ - آره.
سلام.
صبح بخیر خانم.
می‌تونم حکم بازداشتو ببینم؟ ممنون.
اسم کامل، تاریخ و محل تولد.
هلن ترینیداد.
بیست‌وپنجم ژوئیه ۱۹۶۴.
آوینیون.
خالکوبی یا نشونه خاصی داری؟
اگه لازم شد به کسی خبر بدیم؟
مامانم.
برو زیر قدسنج، بعد می‌گردیمت.
یک و هفتاد.
لباسات رو دربیار.
اینجا.
دستاتو ببر بالا.
هردوتاشو.
بیارشون پایین.
دهنتو باز کن.
برگرد.
موهاتو بزن بالا.
خم شو.
سرفه کن.
خوبه. بفرما.
این کیفو می‌ذارم توی کمد.
این یکی‌ها رو می‌تونی ببری سلولت.
- سلام. - سلام.
چطوری؟
کتی رو پیدا کردن؟
نه. هنوز نه.
برات وکیل گرفتیم.
امیدوارم درست‌وحسابی باشه.
اسمش آقای گونتاره.
مرسی مامان.
زبونت رو نگه داشتی؟ چیزی نگفتی؟
من همچین کاری با کتی نمی‌کنم.
هیچ‌وقت حرف نمی‌زنم.
نه.
باید بگی بی‌گناهی.
تو این دخترا رو نمی‌شناسی.
بابات به همه می‌گه تو این کاره نبودی. عقلش پریده.
بگو بی‌گناهی. باشه؟
این کارو با ما نکن.
مردم چی می‌گن؟
یه بارم به ما فکر می‌کنی؟
به برادرت فکر کن، به بلایی که مدرسه سرش اومده...
به خاطر چیزایی که درباره‌ت می‌گن.
می‌تونی خودتو جای ما بذاری؟
باشه، این کارو می‌کنم.
خوبه.
حرص نخور.
نمی‌تونی تو تخت کپ کنی. باید بیای تو جمع.
وگرنه فکر می‌کنن مخبری
و ناکارت می‌کنن.
باید کار هم بکنی.
اگه آشپزی کنی یا تمیزکاری،
می‌تونی هر روز حموم بری.
چند وقته حموم نرفتی؟
گند می‌دی.
اینجا پره از جنده‌های معتاد و دخترایی که بچه‌شونو کشتن.
تو یه آمازونی.
پس بلند شو اون کونتو بشور.
ترینیداد؟
ملاقاتی داری.
- سلام. - سلام.
بیا، بریم.
سلام هلن. آقای گنون، وکیل.
چطوری؟
خوبم.
اینجا باهات چطور رفتار می‌کنن؟
نگهبانا؟ بقیه زندانیا؟
بد نیست.
من وکیلتم.
پرونده‌ت دست منه.
من پول ندارم. من و مامانم از پسش برنمیایم.
می‌دونم. مادرت گفت.
من اومدم از یه چیزی دفاع کنم که خیلی برام مهمه:
جای آدمایی مثل تو
توی جامعه‌ای که فراموششون کرده.
برای همین این کتابو برات آوردم.
اسم ژان پیناتل به گوشت خورده؟
این کتاب رو نوشته: «جامعه جرم‌زا».
می‌خوام بخونیش.
این کتاب درباره اینه که تو و رفیقات
توی یه محیط جرم‌ساز بزرگ شدین.
این همون چیزیه که می‌خوایم بندازیم تو مخ هیئت منصفه.
می‌خوایم بهشون نشون بدیم
تقصیر اصلی گردن تربیت و محیط اجتماعیه.
پس تو بانک‌زن نیستی.
تو یه مادر جسوری که برای سیر کردن بچه‌هاش هر کاری می‌کنه.
دفاعمون هم همینه.
برای این کار باید بدونم کی هستی.
می‌خوام از خودت و خونواده‌ت بگی.
سه تا بچه دارم.
یه دختر بزرگ‌تر
و دو تا پسر کوچیک.
با مامانم زندگی می‌کنم. بابام وقتی هفت سالم بود ولمون کرد.
اینجا اومده ببینتت؟
نه، انگار اصلاً براش وجود ندارم. زندگی جدید داره. دو تا دختر.
یعنی همون هفت‌سالگی کلاً ولت کرد؟
عالیه.
یعنی... برای ما عالیه، برای دفاعت.
بابای بچه‌هات چی؟
بابای بچه‌ی اولم وقتی به دنیا اومد رفت.
دیگه هم ندیدیمش.
از همون روز تولدش.
این دیگه طلاست.
خودمم بهتر از این نمی‌تونستم دربیارم.
خوشحالم خندوندمت. بیشترم هست؟
اون اضافه‌پرداختِ پول بچه...
از ماهی سه هزار فرانک رسیدم به سی‌ویک. برام نامه اومد.
رفتم پیششون، ولی هیچ راه‌حلی نداشتن.
کارمون از همون‌جا کشید به اینجا.
به بانک‌زدن با کتی و دخترا.
این دیگه...
یه جامعه جرم‌سازه، می‌فهمی؟
- دقیقاً، خودشه. - آره، همینه.
می‌رم ماشینو بیارم. اینجا منتظرم می‌مونی؟
درست می‌شه. باشه؟
پلیس! تکون نخورین!
دست‌ها بالا! بالا!
دست‌هاتونو نشون بدین!
من با پلیسا حرف نمی‌زنم.
با بازپرس چی؟
آره، چون خواهرم توی این ماجرا نبود.
عمرش نرفته دزدی کنه.
باشه.
خودت چی؟
منو که می‌شناسی.
نه، نه همه‌شو.
هی به تو و رفیقات فکر می‌کنم. حالمو به‌هم می‌زنه.
نه، عصبیم می‌کنه.
چطور کارت به اینجا کشید؟
و چطور از فاطمه بن‌عمار رسیدی به کتی؟
لطفاً جواب بده.
- کتی از دبستان شروع شد. - چرا؟
یه معلم داشتم.
اسم کوچیک همه رو صدا می‌زد، جز من و محمد.
ما رو با فامیلی صدا می‌کرد.
فهمیدم فاطمه براش زیادی سخته.
بعدش رفتی دبیرستان ایل-سور-لا-سورگ؟
آره.
وقتی بابام سر کار آسیب دید، ترک تحصیل کردم.
رفتم کار کنم، کمکشون کنم.
پس چرا کارت رو ول کردی؟
ول نکردم. اخراجم کردن.
موتورم رو دزدیدن.
مجبور بودم با ماشین ردخور برم سر کار،
بعضی روزا هم کسی سوارم نمی‌کرد و دیر می‌رسیدم، برای همین اخراجم کردن.
بعدش یه مدت کار موقت کردم.
یه کم هم نظافتکاری.
ولی سخت بود و دیگه بسم شده بود.
دیگه هیچ فکری نداشتم.
وقتی تو محل بی‌فکر می‌مونی...
بقیه به جات فکر می‌دن.
نمی‌خواستم برم خونه‌خالی‌کنی یا مواد بفروشم.
وقتی گفتن پمپ‌بنزین، گفتم باشه.
پس پمپ‌بنزین می‌زدم.
گرفتنم و انداختنم کانون بومت.
بعدش چی؟
بعدش دیگه راهی نموند.
هلن زیر بار له شده بود، با بچه‌ها و بدهی‌هایی که مال خودش هم نبود.
هیچ‌کس هم کمکمون نکرد.
پس پول رو از هر جا گیر می‌اومد برمی‌داشتیم.
از بانک.
از بانک؟
شش تا بانک.
هفت بار سرقت.
کومون رو هم دو بار زدیم.
هیچ راهی نداشتین جز این‌که هفت بار تکرارش کنین؟
نقشه چی بود؟
اصلاً نقشه‌ای داشتین؟
فرستادمت بومت.
خوبه، اونجا غریبه نیستم.
بفرما.
دو هفته دیگه می‌بینمت. اینجا یه چندتا کار دارم،
بعدش میام مارسی که نزدیکت باشم.
- دوستت دارم. - منم دوستت دارم.
مراقب خودت باش.
تو هم همین‌طور.
سلام، به کریم وصل شدی.
فعلاً در دسترس نیستم. بعد از بوق پیام بذار.
منم.
صد بار زنگ زدم، جواب ندادی.
من چیکار کردم؟
هر چی هم سخته، جواب ندادن بدترش می‌کنه.
خواهش می‌کنم...
خواهش می‌کنم گوشی پیشت باشه. خونه بمون.
بهت زنگ می‌زنم...
دوستت دارم.
مرسی.
خیلی طولش دادی تا بیای دیدنم.
می‌خواستم نامه بنویسم، ولی گفتم رو در رو بهتره.
تو یه عوضی خودخواهی. فقط خودتو می‌بینی.
زندگی من و بچه‌ها رو نابود کردی، می‌فهمی؟
این آخرین باره داریم با هم حرف می‌زنیم.
تو و رفیقات نحسین. بدبیاری میارین.
اگه کریم کتی رو ندیده بود، الان زنده بود.
چی داری می‌گی؟
- مامانت بهت نگفت؟ - نه.
کریم، دوست‌پسر کتی، مرده.
با برادرش توی کرس تو تصادف کشته شد.
چطور اینو این‌جوری بهم می‌گی؟
- عزیزم. - سلام مامان. بچه‌ها؟
خواهرت توئه.
خوبی؟
از کریم خبری شده؟
بابا؟
اینو بگیر. بنداز گردنت.
بیا، اینم بگیر.
- سلام کتی. - سلام.
خیلی متأسفم...
ما اومدیم چون من ازت کمک خواستم.
حق ندارین با هم حرف بزنین.
این رو بنداز گردنت و همون‌جا وایسا.
- از کریم خبری شده؟ - نه.
خانما، زودتر جمعش کنین.
برین روی اون خطه وایسین، همونی که روی زمینه.
جلوی شماره‌ای که بهتون داده شده.
خوبه.
الان شاهدها رو میارم تو.
پشت اون شیشه‌ای هستن که جلوتونه.
می‌خوام مستقیم زُل بزنین جلو.
هیچ کاری نکنین.
و با همدیگه هم هیچ حرفی نزنین.
کارول...
کارول، باهام حرف بزن.
لورنس، از کریم خبری داری؟
هلن، تو چیزی می‌دونی؟
حرف نزن. شاهدا اینجان.
به شیشه نگاه کن.
- مرده. - حرف نزن.
- چی؟ - هلن، چی گفتی؟
چی شده؟
کریم مرده.
اون و داداشش توی کرس تصادف کردن و مردن.
متأسفم.
خانم بن‌عمار، لطفاً.
لطفاً مستقیم نگاه کنین.
لطفاً.
خانم بن‌عمار، لطفاً.
شاهدا اینجان. صاف وایسین. لطفاً.
کتی؟
آقای بن‌عمار، خانم بن‌عمار.
مالیکا...
دروغه... دروغه...
خواهش می‌کنم یه کاری برای دخترم بکنین.
وگرنه تو زندان می‌میره.
- ممنون. - خیلی ممنون.
بهم بگین دروغه...
چی به سرش اومده؟
- درست می‌شه. - اون نمرده.
باشه.
ثبت می‌کنیم که وکیلتون نیومده.
مطمئنید احضارش کردید، خانم شومان؟
بله، ولی اگه بخواین دوباره چک می‌کنم.
من اشتباه کردم، قربان.
آقای گونتار برای امروز صبح احضار نشده بود،
برای ساعت ۳ بعدازظهر بوده.
می‌دونین الان چی می‌شه؟
آقای گونتار به دادستانی زنگ می‌زنه و توضیح می‌ده
که موکلش بدون حضور وکیلش احضار شده
و در نتیجه این بازداشت غیرقانونیه.
بعدش هم می‌ره دادگاه نیم
و به بازداشت اعتراض می‌کنه.
ببخشید، قربان.
می‌شه لطفاً خانم کودرون رو برگردونین زندان مون‌پولیه؟
- خوبی؟ - وکیلم همین الان گفت
کارول به خاطر یه ایراد شکلی آزاد می‌شه.
یعنی ممکنه ما رو هم تا روز دادگاه آزاد کنن.
- فکر می‌کنی ممکنه؟ - آره، پیش میاد.
پس بچه‌هامو می‌بینم؟
بن‌عمار، آزادی!
- وسایلتو نمی‌گیری؟ - نه.
پس شما و رفیقات
این‌قدر زود آزاد شدین؟
ایراد شکلی.
اینم پولی که توی حسابت جمع شده.
حواله برات اومده.
یعنی این روزا باید بانک بزنی تا معروف بشی؟
اینجا رو امضا کن.
انگار همه می‌دونن تو آمازونی، جز خودت.
خب، حالا گمشو برو.
اینم برگه خروجت.
گمش نکنی، مهمه.
- خداحافظ. - خدافظ.
خداحافظ. موفق باشی.
بیشتر از دو سال
پدر پلیس رو درآوردن
و چند شبی هم
خواب رو از چشم بانکدارای محلی گرفتن.
ما اونا رو به اسم باند آمازون می‌شناسیم.
پنج دختر جوون،
بدون حتی یه مرد بین‌شون.
اما دفاعشون یه جای دیگه‌ست،
توی قصه‌ی بزهکاری‌ای
که انگار از قبل براشون نوشته شده بود.
دادگاه کیفری کارپانترا مامور رسیدگی شده
به پرونده‌ی به‌اصطلاح «باند آمازون»،
عاملان هفت سرقت در منطقه ووکلوز
بین سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰.
سؤال اولم خیلی ساده‌ست، خانم‌ها.
اتهامات رو قبول دارین؟
نه، قبول ندارم.
آره.
نه.
پس خانم کودرون، هیچ ربطی به این سرقت‌ها نداشتی؟
نه.
این دخترهایی که کنارت نشستن رو می‌شناسی؟
خب، فقط بعضی وقتا همو می‌دیدیم، همین.
ممنون.
و شما، خانم مالیکا بن‌عمار، دارین می‌گین
که هیچ ربطی به خواهرتون ندارین؟
من هیچ‌وقت بانک نزدم.
نمی‌شنوم، خانم.
گفتم من هیچ‌وقت بانک نزدم.
ممنون.
دادستان محترم صحبتی دارن؟
بله، حتماً.
قربان، خانم‌ها و آقایان هیئت منصفه،
اینا سعی می‌کنن به شما بقبولونن که این زن‌ها بی‌خطرن.
می‌خوان ازشون تصویر چند مادر شجاع رو بسازن.
ولی گول این مظلوم‌بازی رو نخورین
که وکیلاشون می‌خوان بهشون بچسبونن.
این کارا رو فقط برای بچه‌هاشون نکردن،
یا از سر رفاقت و همدلی.
نه،
اینا رابین‌هود مؤنث نیستن.
هیچی تو کارشون
قشنگ یا تکون‌دهنده یا قهرمانانه نیست.
قهرمانای واقعی، آدمای عادی‌ان.
شما، شما... شما هم خانم.
اینا قهرمان نیستن.
اینا مفت‌خور و خطرناکن،
حاضرن هر کاری بکنن که کیفشون کوک بشه.
حتی اگه شده هفت بار وحشت بندازن تو دل مردم،
با اسلحه و رفتارای خیلی خشن.
این کارا جرم سازمان‌یافته‌ست.
زن بودن یا نبودنشون برای من فرقی نداره.
اینا قبل از هر چیز
یه مشت خلافکارن
که برای جامعه ما یه خطر جدی‌ان.
ممنونم، عالی‌جناب.
لطفاً شاهد اول رو بیارین.
خانم دووال، بفرمایین.
بار اولی که دیدم اومدن تو،
خیلی ترسیدم.
واقعاً می‌ترسیدم تیر بخورم.
و وقتی بار دوم اومدن تو،
با خودم گفتم
وقتی جرأت کردن بار دوم برگردن، پس از هر کاری برمیان.
اون روز فهمیدم ترس واقعی یعنی چی.
ترسی که ولت نمی‌کنه.
شما توی بانک کریدی آگریکول در ایل-سور-لا-سورگ کار می‌کردین.
الان چی‌کار می‌کنین؟
کار نمی‌کنم. بیکارم.
- هنوز دارو می‌خوری؟ - آره.
خیلی تهدیدکننده بودن، خیلی هم مطمئن.
اسلحه رو پشت خودم حس می‌کردم،
و یکی داد می‌زد
که منو می‌کشن.
حتماً وحشت کرده بودین.
به زنم فکر کردم، به پسر کوچیکم،
و زدم زیر گریه.
شنیدن این حرفا چه حسی بهت می‌ده؟
مثلاً شما، خانم فاطیجه بن‌عمار.
شنیدن اینا چه حسی بهت می‌ده...
جواب نمی‌دی؟
نمی‌دونم چی بگم.
پشیمونم.
جلسه تمومه.
فردا صبح دقیق ساعت ۹:۳۰ ادامه می‌دیم.
برای بخش زندان، ساعت ۹. ممنون.
جلسه دوباره رسمیه، بشینین.
همون‌طور که می‌بینین، شکی نیست که این ملیکا بن‌عمار بود
که در رو برای خواهرش باز کرد.
نمی‌فهمم چرا هنوزم اصرار داره انکارش کنه.
- می‌تونم یه چیزی بگم؟ - هنوز نه.
فاطیجه بن‌عمار واضحه که با اون شاتگان لوله‌بریده
اول از همه وارد می‌شه. طبق گفته متهم‌ها،
بعدش خانم کارول کودرون میاد تو.
از کجا معلوم موکل من باشه؟ که اصلاً قابل تشخیص نیستن.
این من نیستم که می‌گم، تصویرا هم نیستن.
رفقای خودش گفتن.
شما حق ندارین بهشون بگین رفیقای اون.
من هیچ‌وقت شاتگان لوله‌بریده نداشتم.
همه‌مون توی دوربین دیدیمش، همه شاهدها هم ازش گفتن.
ولی چه خوش‌شانسی‌ای، فقط همون یه اسلحه پیدا نشد.
چطوری ردش کردی؟
پلاستیکی بود، انداختمش سطل.
همه اونایی که کله‌شون خورده بهش،
تأیید می‌کنن اسلحه سنگین و سرد بوده،
مثل فلز.
این رو چی می‌گی؟
- بدل خوبی بود. - دارین ما رو مسخره می‌کنین؟
- نه.
ما دو تا اسلحه مشقی داشتیم
و یه اسلحه الکی.
همه‌شون تقلبی بودن.
من از اسلحه خوشم نمیاد. می‌ترسونتم.
پس چرا بعد از بار اول ولش نکردی؟
مشکل کمک‌خرج بچه‌ت که حل شد، نه؟
آره، یعنی...
دیگه نمی‌تونستیم ولش کنیم.
نمی‌دونم، نمی‌شد.
قبل هر سرقت می‌گفتیم این آخریشه،
بعد دوباره می‌رفتیم.
کتی رئیس باند نیست، مغز متفکر هم نیست.
برای ما مثل خواهر بزرگ‌تره.
اگه مشکلی داشته باشیم، می‌دونیم هوامونو داره.
یه جورایی برای من مثل مامانه.
نمی‌دونم...
اگه کتی و دخترا نبودن
الان اصلاً زنده بودم یا نه.
ما زیاد همدیگه رو نمی‌شناسیم.
فقط چند بار راه‌مون به هم خورده.
وسط بانک‌زنی؟
من چرا باید بانک بزنم؟
تنها چیزی که برام مهم بود، ویولن زدن بود.
و بازی کردن!
من وکیل خل‌وضعیتتو نمی‌فهمم. بسه دیگه، انکار نکن.
همه‌مون اعتراف کردیم. این‌طوری بیشتر از ما می‌خوری.
این کار احمقانه‌ست.
کارول، جوابمو بده.
داری از کی محافظت می‌کنی؟
از کی داری محافظت می‌کنی؟
از اون بابای عوضیت که عمرتو خورد کرده؟
مادری که گذاشت همه ازت سواری بگیرن؟
بس کن.
کی داره هواتو؟
کی؟ بگو ببینم.
چرا برگشتی پیششون؟
تو نگران من نباش.
اینا بابت هفت فقره سرقت مسلحانه مجرمن.
هفت تا. خودش یه رکورده.
هم اعتراف کردن، هم برای اونایی که نکردن مدرک زیاده.
تنها سوال اینه چه حکمی باید بگیرن.
دادستان چه مجازاتی و چه خسارتی می‌خواد.
دفاع می‌خواد یه داستان اشک‌درآر تحویلمون بده.
درسته که با قاشق طلا به دنیا نیومدن،
ولی این ربطِ علت و معلولی، چرنده.
حدود چهار میلیون فرانسوی زیر خط فقرن.
خداروشکر که چهار میلیون خلافکار نداریم.
از الان معلومه نقشه دفاع چیه.
می‌خوان یه دنیای قلابی بسازن
که توش متهما بشن قربانی.
می‌خوایم بشنویم که چاره‌ای نداشتن.
این یه افسانه‌ست.
و پرروتر از اون، می‌خوان اشکمونم دربیارن.
این قصه خیلی ساده‌تره از چیزی که دفاع می‌خواد جا بزنه.
فقط قصه یه مشت لاتِ اخلاق‌باخته‌ست
که با زور می‌گیرن
چیزی رو که با کار نتونستن بهش برسن.
ماجرا از اون چیزی که فکر می‌کنین معمولی‌تره. پس باز می‌گم:
به اسم قربانی‌ها که هنوز کابوس می‌بینن،
به اسم احترامی که بدهکار آدمای آبروداریم،
همونایی که با هر بدبختی‌ای بازم راه درست رو می‌رن،
و به اسم قانون،
که ستون اصلی دموکراسی ماست
و امنیت ما،
من حکمی می‌خوام که اون‌قدر سنگین باشه که درس عبرت بشه.
پس برای لورانس روکاده، کارول کودرون،
هلن ترینیداد و ملیکا بن‌عمار،
تقاضای ده سال حبس دارم.
و برای فاطیجه بن‌عمار، با سابقه قبلی
که کارش رو از زدن پمپ‌بنزین شروع کرده،
دادستان ۱۵ سال می‌خواد.
دفاع، بفرمایید.
اینا یه گروه رفیقن.
وجه مشترکشون چیه؟
بیشتر عمرشون رو توی یه محله گذروندن.
این دادگاه، قبل از هر چیز، محاکمه محله‌های فرودسته.
اما کاری که این زن‌ها کردن،
می‌شه اسمش رو گذاشت
یه جور خودکشی جمعیِ اجتماعی.
دادستان با اون درخواست ۱۵ سال برای فاطیجه بن‌عمار،
عملاً یه تاج خار گذاشته رو سرش.
پونزده سال.
فاطیجه بن‌عمار چند بار باید تاوان بده...
فقط برای این‌که فاطیجه بن‌عماره؟
اینجا دو جور می‌شه دید.
یا موکل من برای پرونده امروز محاکمه می‌شه،
یا کل زندگی‌ش رفته زیر سوال.
حالا که دادستان لازم دونسته یادآوری کنه
که موکل من قبلاً زندان رفته،
اونم برای زدن پمپ‌بنزین وقتی هنوز صغیر بوده،
پس بذارین تو همین فضا بمونیم
و از زندگی فاطیجه بن‌عمار حرف بزنیم.
دقیق‌تر بگم، از انتخاب‌هایی که جلو پاش بوده.
کمک‌هزینه هلن ترینیداد از ماهی سه هزار فرانک
رسید به ماهی سی‌ویک فرانک. بفرما. همین.
یه تصمیم وحشیانه و ضدانسانی.
شما بودین توی همچین وضعی چی‌کار می‌کردین؟
می‌رفتی سراغ عزیزات برای کمک.
معمولاً پدر و مادر.
مشکل اینجاست که...
که مادر هلن ترینیداد نظافت‌چیه.
و پدر هلن...
پدر هلن اینجاست؟
آقا، اگه اینجایین، لطفاً دستتون رو بالا ببرین.
اینجا نیست.
این مرد امروز اینجا نیست
چون دخترش رو ول کرده.
وقتی هفت سالش بود.
قسط خونه رو هم ول کرد رفت
و همه‌ی مسئولیت‌های مالی و عاطفی دیگه‌شو هم.
سال‌ها بعد، پدرِ بچه‌ی اولش،
دخترش، امیلی،
هلن رو ول کرد.
و چند سال بعد، نوبت دولت شد که همین کارو بکنه.
باید این فکر رو از ریشه بزنیم
که فقط زندان
می‌تونه آشوب اجتماعی رو بخوابونه.
چهار سال اخیر خودش گواهشه.
ملیکا و فاطیجه بن‌عمار توی این مدت چی کار کردن؟
سعی کردن دوباره بسازن،
آروم و بی‌سروصدا، زندگی اجتماعی و کاری‌شون رو،
به‌عنوان کارگر توی مزرعه لا تراول.
و حالا از شما می‌خوان
همه‌ی اون چیزی رو که با صبر ساختن، خراب کنین.
بی‌خودی.
نه جامعه سودی می‌بره، نه خودشون.
می‌خوام یادتون باشه
که اینا باید این پول رو پس بدن.
تا آخر عمرشون دارن تاوان می‌دن.
هیچ چیزی مجبور‌تون نمی‌کنه دو بار محکوم‌شون کنین.
عدالت نباید طعم زهر بده.
مطمئنم حکمی که می‌دین، باعث شرمندگی‌مون نمی‌شه.
دادستان اینا رو سپرده دست شما.
منم می‌سپارم‌شون به شما.
ممنون.
دستور می‌دم پرونده تحویل منشی دادگاه بشه.
باشه. جلسه ختمه.
خیلی باید منتظر بمونیم؟
ان‌شاءالله زیاد طول نکشه.
فعلاً.
ممنون.
رأی رو دادن.
در مورد این سؤال:
آیا فاطیجه بن‌عمار، ملیکا بن‌عمار، هلن ترینیداد،
لورنس روکاده و کارول کودرون
سرقت مسلحانه‌ی کردی آگری‌کولِ ایل-سور-لا-سورگ رو انجام دادن؟
پاسخ مثبته، با اکثریت حداقل هشت رأی.
در مورد کردی لیونه سن-ساتورنن-له-آوینیون،
پاسخ مثبته، با اکثریت حداقل هشت رأی.
در مورد دو فقره سرقت مسلحانه از کردی آگری‌کولِ کُومون،
پاسخ مثبته، با اکثریت حداقل هشت رأی.
در مورد سرقت مسلحانه از کردی لیونه در پونته،
پاسخ مثبته، با اکثریت حداقل هشت رأی.
در مورد سرقت مسلحانه از کردی آگری‌کولِ انتریگ،
پاسخ مثبته، با اکثریت حداقل هشت رأی.
بنابراین،
دادگاه فاطیجه بن‌عمار رو به پنج سال حبس محکوم می‌کنه،
که چهار سالش تعلیقیه.
یعنی چی؟
حبس قبلی‌ت هم حساب شده. آزادی.
هلن ترینیداد،
چهار سال حبس تعلیقی.
ملیکا بن‌عمار، چهار سال حبس تعلیقی.
لورنس روکاده، چهار سال حبس تعلیقی.
لطفاً سکوت رو رعایت کنین.
ممنون.
دادگاه کارول کودرون رو به پنج سال حبس محکوم می‌کنه،
که سه سالش تعلیقیه.
پنج روز فرصت دارین اعتراض بزنین.
بعد از اون دیگه این حق رو ندارین.
جلسه ختمه.
کارول... کارول؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
کارول دو سال بعد آزاد شد.
تا امروز، آمازون‌ها هنوز توی همون منطقه زندگی می‌کنن.
لورنس توی آشپزخونه‌ی بیمارستان کار می‌کنه.
ملیکا توی یه خواربارفروشی کار می‌کنه.
هلن مراقب یه آدم سالمنده توی خونه‌شه.
کتی هنوزم درگیر پیدا کردن کاره.
دیگه هیچ‌وقت سمت خلاف نرفتن.
سرکش‌ها