دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
ما هیچ‌وقت درباره‌ی اتفاقی که تو بلفاست افتاد حرف نمی‌زنیم.
شاید چون قبلش خیلی پر از امید بودیم.
- سلام خانم گیلمور. - سلام.
ولی بعضی وقتا یه روز می‌تونه مسیر زندگی آدم رو عوض کنه.
ما ایرلند رو ترک کردیم. خونه‌مون رو...
تنها.
جدا از ریشه‌مون.
سرگردون.
و حالا...
من...
انگار هر کدوممون از اون یکی تبعید شدیم.
و از قول‌هایی که به هم داده بودیم.
قولی که خودم داده بودم.
"تعطیلات وسط زمستان"
من دیگه دارم میرم.
خداحافظ عزیزم.
نمی‌تونم راضیت کنم با من بیای؟
چی؟
تن مسیح.
آیه ۱۴ میگه...
آمین.
...از فصل چهارم رساله‌ی یعقوب،
"شما که نمی‌دونید فردا چه خبره!
مگه زندگی‌تون چیه؟
مثل یه بخاره،
یه لحظه میاد و بعد محو میشه."
امشب، بیشتر از هر شب دیگه‌ای تو سال، شما به کلیسا دعوت شدین...
- کریسمس خوبی رو براتون آرزو می‌کنم. - کریسمس شما هم مبارک.
- چقدر خوشحال شدم دیدمتون. به زودی می‌بینمتون. - ما هم همین‌طور. باشه.
شبتون به خیر. کریسمس مبارک.
- کریسمس مبارک. - شبتون به خیر.
ببخشید.
به یه شراب گرم احتیاج داریم.
برگشتم. بیرون خیلی سرده.
"جِری"
داره زنگ می‌خوره.
افتاد رو پیغام‌گیر.
- پیغام بذار. - می‌ذارم.
سلام مایکل، مامان و بابات هستیم.
- نمی‌دونیم اونجا ساعت چنده. - کریسمست مبارک پسرم.
یه بوسه از طرف بابابزرگ به توبی برسون.
زنگ زدیم حال تو و خونواده رو بعد اسباب‌کشی بپرسیم.
این اولین کریسمس تو خونه‌ی جدیدتونه.
باشه. اگه چیزی لازم داشتین ما هستیم.
خیلی دوستتون داریم.
این چیه؟
سوپرایزه.
بذار خودم حدس بزنم.
کفشه؟
یه هدیه‌ی کوچیکه برای جفتمون.
آمستردام؟
به نظرم وقتشه یه ماجراجویی با هم بریم.
وای، چه عالی!
بلیط هواپیما و هتل...
تو واقعا هنرمندی خانم گیلمور.
سال جدید رو حسابی قوی شروع می‌کنیم.
حتما.
به سلامتی‌مون.
به سلامتی.
پاسپورت‌ها پیش منه یا پیش توئه؟
پاسپورت و قطره چشم و شارژر گوشی همه تو کوله پشتیته.
شامپوی من چی؟
اونم هست.
چقدر باید منتظر بمونیم؟
شش دقیقه‌ست.
یکی که خیلی قبولش دارم یه بار بهم گفت وقتی اینو می‌پوشم خیلی بهم میاد.
هیچ‌وقت نفهمیدم تعریف بود یا تیکه.
- نه، داری اشتباه می‌بندیش. - چی؟
بده من ببندم.
باشه.
خفه‌م نکن.
وسوسه میشم.
- باشه. - تموم شد.
- این بهتر شد. - آره، خوب شد.
خوبه.
باشه پس.
هفت دقیقه شد. زنگ می‌زنم بهشون.
تاکسی اومد.
باشه.
- کیف. - باشه.
همه چی رو برداشتیم؟
- آره، فکر کنم. - مطمئنی؟
آره.
"به فرودگاه گلاسکو خوش اومدین"
بعضیا چقدر بیخودی بار زیاد با خودشون میارن.
پرواز ما اینه.
یادم بنداز، شامپو کجا بود؟
ممنون.
عزیزم قبل پرواز یه شیرینی می‌خوای؟
برای راحتی و امنیت شما، لطفا کیف‌های دستی‌تون رو
بذارین زیر صندلی جلویی‌تون یا تو قفسه‌های بالا
طوری که درش بسته بمونه.
نزدیک بود یادم بره.
چی؟
این نمی‌ذاره حالت بد بشه.
چجوری؟
یه دستبنده برای مچ دست.
یکی از بچه‌های کلیسا بهم پیشنهادش داد.
این نقطه رو اینجا روی نبضت فشار میدی.
شاید دعا خوندن بیشتر به کارت بیاد.
خدایا لطفا نذار تو این پرواز حالم بد بشه.
- همه چی خوبه؟ - آره.
خیلی قشنگه.
- سلام. چطوری؟ - سلام.
به آمستردام خوش اومدین.
ممنون.
رسیدیم.
معلوم نیست از کجا باید بریم.
بیا از این طرف بریم.
آره، اتاق ما اینجاست.
اون یکی رو امتحان کن.
باز شد. می‌تونیم بریم تو.
بذار... روشنایی باشه.
چه اتاق دلبازیه.
اتاق از اونی که فکر می‌کردم بزرگ‌تره.
خیلی قشنگه.
آره.
ببین آسمون چقدر گرفته‌ست.
شاید دفعه‌ی بعد بهتر باشه یه جای آفتابی‌تر رو رزرو کنی.
وقتشه تخت رو امتحان کنیم.
چطور بود؟
مثل خوابیدن روی آجره، سفتِ سفته.
عالیه.
راستش...
دلم می‌خواد یه چرت کوچولو بزنم.
- وسط روز؟ - مگه چی میشه؟
تو هیچ‌وقت این وقت روز نمی‌خوابی.
تو سفر فرق می‌کنه. ناراحت نمیشی، نه؟
نه، اگه دوست داری باشه، ولی فقط نیم ساعت.
- آقا شکلات میل دارین؟ - ممنون خانم.
خوشمزه‌ست.
زندگی یعنی همین.
- سلام. - سلام.
- عصر به خیر.
میشه یه جای دنج و ارزون بهمون معرفی کنین
- که امشب بریم یه نوشیدنی بخوریم؟ - جای درستی اومدین.
آمستردام پر از انتخابه، هر چی بخوای هست.
"...و لیوان تو دستش
و موج‌های اقیانوس که دارن تکون می‌خورن
و بادهای طوفانی که می‌وزه"
معلومه که تو تنها کافه ایرلندی آمستردام رو پیدا کردی.
این که به مورچه هم نمی‌رسه، خیلی کمه.
و این یکی دوبرابره.
داری می‌فهمی من چی دوست دارم.
دارم تو رو با محبت خفه می‌کنم.
به سلامتی‌مون.
به سلامتی.
شاید خوش‌شانس باشیم که لااقل یکی رو داریم که نادیده بگیریم.
"و موج‌های اقیانوس که دارن تکون می‌خورن
و بادهای طوفانی که می‌وزه
و ما ملوان‌های بیچاره که از دکل می‌ریم بالا"
چطور تو همچین جای کوچیکی بلندگو گذاشتن؟
تو این آهنگ رو دوست داشتی.
"...برای من
و موج‌های اقیانوس که دارن تکون می‌خورن
و بادهای طوفانی که می‌وزه
و ما ملوان‌های بیچاره..."
این بهترین چیزی بود که ایرلند صادر کرد.
یه درس مجانی برای لذت بردن از زندگی.
اون و ماشین‌های بمب‌گذاری شده.
می‌شه یکم از لبه فاصله بگیری؟ من اینجوری دلم شور می‌افته.
این دلشوره‌ت می‌کنه.
درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
بریم.
- باشه. - باشه. دستمو بگیر.
عجب باری شدی رو دوشم.
و در پایان امسال، طبق تحقیقات...
من تو کافه‌م. شیش تا بچه اینجا دارن گریه می‌کنن و سیگار می‌کشن.
سیگار رو ترک کنم؟ آره، فکر کنم واقعا این تنها مشکل کافه‌هاست.
این که بچه داشته باشی، چون کالسکه‌ست. خیلی به درد می‌خوره...
به عنوان تکیه‌گاه. و می‌تونی بندازی گردن بچه
که چی خورده. و این بچه‌ها همه چی می‌خورن. ولی تو...
تو بچه داری، البته نه برای خیلی وقت دیگه. چهار سال؟ آره. باشه.
این دنیاست. تو خیلی وقته حیوون خونگی نداشتی
یا هنوز داری. دقیقا. و چی گفتی، جراتش رو داری؟ ۲۷۵
خب، الان نه. و الان دارن فرار می‌کنن، معلومه.
آره، تو واقعا نمی‌دونی چی با خودت میاری.
باید جلیقه‌ی مخصوص بپوشی. و اون‌وقت... اونا هم...
اونم قبول می‌کنن. من نمی‌تونم این کار رو بکنم؟
من حتی جرات نمی‌کنم سگم رو ببرم تو مغازه.
نه. پس با سگت چیکار می‌کنی؟ چشمات رو می‌بندی؟
نه اینطوری نیست. کیو می‌بری داخل؟ حتما...
حتما؟ ما یه سگ ویپت هم داریم، و این خیلی فرق می‌کنه تو...
چی؟ چی؟ برای چی؟ یه سگ شکاری کوچیکه.
فرق می‌کنه؟ اون تمیزترینه.
اون مثل گربه‌ست. هنوز نفهمیدی؟
بر خلاف ارتش جمهوری‌خواه موقت ایرلند، ارتش جدید اسلحه‌ی زیادی نداره.
در حدی که بشه باهاش عملیات کرد،
ولی نه به اندازه‌ی گروه‌های شبه‌نظامی قبلی.
بعد از آتش‌بس سال ۱۹۹۴،
ارتش موقت ایرلند بیشتر اسلحه‌هاش رو از رده خارج کرد،
- که خیلی‌هاش از لیبی می‌اومد. - یه چرخه‌ی تموم‌نشدنی.
ولی الان بعد از حدود ۳۰ سال، معلوم شده...
- حموم تموم شد؟ - ...که بخشی از اسلحه‌ها نابود نشده.
آره.
آزمایش‌های جنایی نشون داده
که بعضی از اسلحه‌هایی که از جمهوری‌خواه‌های جدا شده گرفتن
مال همون انبارهای قدیمی ارتش موقت ایرلنده.
بعضی از سران رده بالا از اول هم به صلح اعتقاد نداشتن.
استلا،
قرص کلسترولم رو دیدی؟
استلا؟
می‌دونی قرص کلسترولم کجاست؟
تو کیف لوازم حموم رو گشتی؟
ایناهاش.
ببخشید.
- اینجا یه جای مذهبیه. - صومعه‌ی راهبه‌هاست؟
نه، بیشتر شبیه یه پناهگاهه.
فکر کنم از این طرفه.
فکر می‌کنی یا مطمئنی؟
این که نقشه دستته دلیل نمیشه راه رو بلد باشی.
بسه دیگه.
از این طرف.
نگاه کن.
بیگین‌هوف.
- اینجاست؟ - آره.
بفرما، اول تو.
بعضی از قدیمی‌ترین ساختمون‌های شهر اینجاست.
اینجا برای زن‌هایی ساخته شده که می‌خواستن تنها زندگی کنن.
یه گروه از زن‌های کاتولیک مجرد.
تو قرن هفدهم، مراسم کاتولیک‌ها
توسط حکومت پروتستان ممنوع شده بود.
چرا داری پچ‌پچ می‌کنی؟
اجازه نداشتن علنی دعا بخونن، برای همین تو خونه‌های خودشون این کار رو می‌کردن.
یواشکی.
آره، برای همین از بیرون شبیه کلیسا نیست.
استتار شده.
مثل راهبه‌ها زندگی می‌کردن، ولی...
بدون اون عهد و پیمون‌ها و این حرفا.
منو یاد حیاط زندون تو نقاشی ون‌گوگ می‌ندازه.
این چه حرفیه.
ببخشید.
درهای کلیسا باز شده؟
کدوم کلیسا رو می‌خواین ببینین؟
تو ایرلندی هستی!
این ایرلندیه.
لو رفتم.
اصالتا اهل واترفوردم، ولی جاهای زیادی زندگی کردم.
من اهل دری هستم.
اهل یه شهر کوچیک که هیچ‌کس اسمش رو نشنیده، تو یه جایی که هیچ‌کس نمی‌شناسه.
اینجا زندگی می‌کنی؟
آره، من از خوش‌شانس‌هاشم.
خب، شما برای چی اومدین آمستردام؟
چون...
چون دیگه جوون نیستیم و عمر داره می‌گذره.
خب بگو ببینم، کدوم کلیسا رو می‌خواین ببینین؟
کلیسای کاتولیک.
از این طرفه.
ممنون.
- باشه. - جری.
"معجزه‌ی آمستردام".
یه کتاب مصور قدیمی.
"سال ۱۳۴۵ در شهر آمستردام،
مردی در بستر مرگ تو خونه‌ای تو خیابون کالفرسترات خوابیده بود."
شروع قوی‌ایه.
"کشیشی اومد و به مرد نان مقدس داد.
بعد از رفتنش، مرد مریض حالش خیلی بد شد
- تا جایی که نان مقدس رو بالا آورد..." - چه قشنگ.
"...تو یه ظرف."
کاملا اشتهای ناهار رو ازم گرفت.
"مرد صبح روز بعد مرد،
خدمتکارش هر چی تو ظرف بود رو انداخت تو آتیش.
ولی روز بعد، وقتی خدمتکار رفت سراغ اجاق...
دید که اون اونجاست...
نان مقدس...
سالم، بدون اینکه آتیش بهش رسیده باشه."
کشیش این مکان رو به یاد اون معجزه ساخت.
خب معجزه‌اش چی بود؟
نان مقدسی که از بین نمی‌ره.
به نظرم این...
یه کم کوچیکه برای معجزه، نه؟
- یه تیکه بیسکویت نسوز. - من و تو می‌دونیم جری
که معجزه‌ها شکل‌های مختلفی دارن.
استلا، اون چیزی که برای تو پیش اومد معجزه نبود، باشه؟
کاملا قابل توضیح بود...
"فرانس هالس"
این تابلو اثر رامبرانت فان راین،
به اسم "سندیکای پارچه‌فروش‌ها"، سال ۱۶۶۲ کشیده شده. و
چی این تابلو رو خاص می‌کنه؟
رامبرانت از قبل می‌دونست که این تابلو
قراره خیلی بالا روی دیوار نصب بشه.
این روزا هر وقت در جعبه‌ی عینکم رو باز می‌کنم،
سوپرایز می‌شم که عینکم توشه.
این از نظر من معجزه‌ست.
تصویر همیشگیِ یه زن و شوهر.
کاملا معلومه چقدر براش عزیزه.
چرا دستش رو گذاشته رو شکمش؟
همه چی خوبه؟
پاهام درد می‌کنه.
از صبح سر پا بودم.
- که نمی‌خوای جا بزنی، می‌خوای؟ - نه، فقط یه استراحت کوتاه.
باشه.
ببین، من نمی‌تونم تابلوی "گشت شبانه" رو نبینم.
- حتما. - پس چطوره نیم ساعت دیگه تو کافه برای ناهار...
- همو ببینیم؟ - باشه.
قرار شد؟
باشه.
بعدا می‌بینمت.
سوز سرما تا مغز استخون آدم میره.
آخیش.
ببین این جوراب با پام چیکار کرده عزیزم.
پام رو زخم کرده. نگاه کن. دست بزن.
نه، فعلا بی‌خیال این کار می‌شم.
آخیش.
بسه.
هیچ‌چی بیشتر از این آدم رو آروم نمی‌کنه جز...
بدترش می‌کنی.
می‌دونم کار درستی نیست، ولی وقتی آدم تسلیم هوس میشه استلا،
- وقتی تسلیم هوس میشه... - خون میاد.
این بهتره.
چیه؟
می‌شه کمک کنی درش بیارم؟
جری؟
هیچ‌وقت به این فکر کردی دوست داری کجا دفن بشی؟
منظورت اینه که غیر از کنار تو؟
منظورم اینه که تو خونه‌مون یا تو اسکاتلند.
مگه اسکاتلند خونه‌ی ما نیست؟
بعد از تموم شدن زندگی چی میشه؟
اون‌وقت...
دیگه هیچ‌چی نیست.
پس فایده‌ش چیه؟
وای! خدای من!
استلا!
آره، دارم میام جری!
- لیز خوردم. - بیا.
بیا. اشکالی نداره.
اشکالی نداره. وای خدای من.
- خنده نداره. - باورم نمی‌شه. باشه.
صبر کن. بذار اینو بندازم روت. اشکالی نداره.
پاهات رو در بیار.
باشه. بیا. یکی یکی.
نزدیک بود کارم تموم بشه.
حتما. حالت خوبه.
بشینیم.
زیرپایی حموم نداره.
باید تو هر حمومی یه زیرپایی لاستیکی باشه.
می‌دونم. حق با توئه.
حالت خوبه. آروم باش الان. آروم.
داری می‌لرزی.
آفرین.
ببخشید. نمی‌خواستم بخندم.
- حالت خوبه؟ - آره.
- بریزیم بدون اینکه بچشیم؟ - مطمئنی؟
حتما خوشمون میاد.
- ممنون. - ممنون.
به سلامتیِ میانه‌روی تو همه چی.
- حتی تو خودِ میانه‌روی. - میانه‌روی، باشه.
می‌خوام درباره‌ی یه موضوعی باهات حرف بزنم.
جری، من از این مدل زندگی که داریم خسته شدم.
هی...
همش حس می‌کنم دارم بی‌هدف زندگی می‌کنم.
منظورم زندگی‌مون تو خونه‌ست.
مایکل که رفت،
انگار دیگه قرار نیست نوه‌ی دیگه‌ای داشته باشیم.
پس نقش من چیه؟
نکنه ما زندگیمون رو از اول اشتباه چیدیم؟
یه حس گم‌گشتگی عجیبی دارم.
و هی به این فکر می‌کنم...
هی به این فکر می‌کنم جری که دلم می‌خواد کار بهتری بکنم.
منظورت از "بهتر" چیه؟ از چه نظر بهتر؟
دلم می‌خواد زندگی با ایمان‌تری داشته باشم.
می‌دونم این روزا کسی از این حرفا نمی‌زنه.
یه چیزی‌ت شده، مگه نه؟
از نظر جسمی نه، چیزی‌م نیست.
یه کم آروم‌تر استلا.
- آروم باش فقط. نه. - نه.
من هیچیم نیست.
آروم باش جری. نه.
ولی دلم می‌خواد یه وقتی بگیرم.
منظورم تو همون جایی که امروز صبح رفتیم.
فقط برم با یکی اونجا حرف بزنم،
میگن جای خوبیه
برای زن‌هایی مثل من که دلشون می‌خواد با ایمان‌تر زندگی کنن.
یه جمع از زن‌هایی که مثل هم فکر می‌کنن
و دوست دارن درباره‌ی سوال‌های عمیق زندگی فکر کنن.
مگه اونجا کسی هست که جواب سوالا رو بدونه؟
این سوال‌ها رو هر کسی باید خودش جوابش رو پیدا کنه جری.
سفارش بدیم، من خیلی گرسنمه.
قرص کلسترولت رو خوردی؟
آره.
ممنون.
...
از دیشب که با هم حرف زدیم یکم آروم‌تر شدی؟
دارم سعی می‌کنم یادم بیاد چی گفتیم.
چه بدشانسیم با این هوا، نه؟
- استلا... - بیا غذا بخوریم. باید غذا بخوریم.
می‌بینم به همه چی فکر کردی.
"خانه‌ی آن فرانک"
"اتو فرانک، ایدیت هولاندر"
"آن"
چی شده عزیزم؟
فیلم "فهرست شیندلر" رو یادته؟
صحنه‌ی آخرش؟
سنگریزه‌ها روی قبرها؟ اون نشونه‌های کوچیک احترام؟
منم یه چیز شبیه همون رو آخر تور روی اون طاقچه‌ی کوچیک دیدم.
من اون کتاب رو برای کلاس‌های زیادی تو مدرسه درس دادم.
برای همین فکر کردم...
فکر کردم، "چرا من یه چیزی جا نذارم؟"
- خب مگه اشکالش چیه؟ - کار احمقانه‌ای بود.
- کی اینو گفت؟ - به من ربطی نداره.
چرا؟ اتفاقا کار خیلی قشنگی بود.
نه، کار زشتی بود.
چون من اصلا یهودی نیستم.
تو رو خدا استلا، همه چی رو انقدر جدی نگیر.
جری، اگه تو نتونی هولوکاست رو جدی بگیری...
می‌فهمی چی میگم، نه؟
من یه حسی بهم دست داد،
و بر اساس اون حس عمل کردم. از ته دل بود...
نه، یه کار خودخواهانه بود
که کردم تا خودم حس خوبی پیدا کنم.
این فرق می‌کنه.
چرا هیچ‌وقت نمی‌تونی چیزی که جنبه‌ی روحانی داره رو درک کنی؟
کیک می‌خوای؟
کیک؟
"کافه اورایلی"
چطوری؟
یه لیوان آبجوی تیره. ممنون.
و...
یه ویسکی بزرگ. بدون یخ.
اهل دِری هستی؟ یا دانیگال؟
اهل دری.
یه مدتی اونجا درس خوندم.
- تو کالج مگی. - واقعا؟
آره. البته خیلی قبل از زمان تو.
بذار حدس بزنم. حسابداری؟
نه، معمارم.
همون سفارش همیشگی؟
اواسط دهه هفتاد فارغ‌التحصیل شدم.
بعدش شانس آوردم که لیام مک‌کورمیک منو برد تو تیمش.
اون موقع از بزرگ‌ترین معمارهای بلفاست بود.
بعدش همه جا رو به آتیش کشیدن.
با بمب آتیش‌زا.
خدا رو شکر کسی کشته نشد.
ولی همه‌ی کارمون از بین رفت.
حاصل سال‌ها زحمت تبدیل شد به خاکستر.
این چیزی بود که مبارزه‌ی ایرلند برای آزادی برامون آورد.
کمی بعدش از اونجا رفتیم.
کجا؟
گلاسکو.
دلت تنگ شده؟
- برای کار؟ - نه، برای خونه.
می‌دونی؟
ما ماکت‌های کوچیک درست می‌کردیم.
ماشین‌هایی به اندازه‌ی اسباب‌بازی
و درخت‌های کوچیک مثل گوش‌پاک‌کن.
تصورش رو می‌کنی؟
ماکت‌های خیلی ریز.
کلیساها و کتابخونه‌ها و خیابون‌های زیاد،
و پنجره‌هایی از جنس سلفون.
خیلی خیلی کوچیک بودن.
اون آدما فقط بلد بودن خراب کنن.
پایان کرامت انسانی به اسم دین.
بوش از دماغم نمیره.
خاکستر سیاه سوخته.
آره، حداقل مسیر شغلی من رو نابود کردن.
بعدش سقوط کردم به پایین‌ترین درجه.
اونم در بهترین حالت.
چه کف قشنگی روش نشسته.
نورمن فاسترِ معمار از حسادت بمیره.
طعمش،
و بافتش، و دماش،
همه‌ش بی‌نقصه.
بعضیا میگن این آبجوی سیاه آدم رو عوض می‌کنه.
بدترین روی آدم رو میاره بیرون.
روی من اینطوری اثر نمی‌ذاره.
من آدما رو دوست دارم.
همیشه دوست داشتم.
من ذاتا مردم‌دوستم.
- استلا. - می‌دونی دلم می‌خواد امشب چیکار کنم؟
چی؟
یه کار باحال.
کارگرای راه‌آهن فانوس‌هاشون رو روشن می‌ذاشتن
جلوی درِ خونه‌های فساد.
فانوس قرمز.
- برای همین شد "منطقه چراغ قرمز". - جالبه.
دلم نمی‌خواد بگم چی تحریکم می‌کنه،
ولی قطعا این نیست.
خیلی دلم براشون می‌سوزه.
نورش خیلی بده.
حق با توئه. نور فرابنفشه.
همونیه که قصاب‌ها برای کشتن مگس استفاده می‌کردن.
واقعا خنده‌داره.
قبل از اینکه شما انگلیسی‌ها جین رو بشناسین، ما جنیفر داشتیم.
من انگلیسی نیستم.
با آبجو خیلی می‌چسبه.
نوشیدنی‌ها رسید.
- این چیه؟ - جنیفر.
- چی؟ - جنیفر.
اول با آبجو شروع می‌کنی، بعدش...
- جنیفر. - جنیفر.
به سلامتی تو.
وای خدای من!
برم یه دور دیگه بیارم.
چه خوبه که از اون همه شلوغی دور شدیم.
واقعا.
- چیه؟ - جری.
نگاه کن.
بریم.
چقدر زیبایی.
صبح به خیر.
از این استفاده نکردی؟
برای حجم موهاست.
فکر می‌کنی به درد من می‌خوره؟
به چه مناسبت؟
می‌خوام دوباره برم بیگین‌هوف.
جای معجزه‌ی استفراغ؟
می‌خوای باهات بیام؟
نه، ممنون.
"بیگین‌هوف"
صبح به خیر. می‌تونین کمکم کنین؟
اونجا بشین
ممنون.
ببخشید.
نباید پروازم رو از دست بدم. بلیط دارم.
- لطفا بشینین. - نه...
- کسی دیگه‌ای نیست که... - سلام دوباره.
سلام.
- ببخشید. من... - ببخشید. اشکالی نداره.
خداحافظ جنی، این مال منه؟
اون خانم اونجا؟ می‌رم باهاش حرف بزنم.
- سلام. - سلام.
ببخشید، هینی الان خیلی سرش شلوغه.
کاری هست که من بتونم براتون بکنم؟
ممنون می‌شم. آره.
- خونه‌ی من اونجاست. - باشه.
باغ‌ها خیلی قشنگن و بهشون خوب می‌رسن.
آره.
تابستونا خیلی زیباتر میشه.
مخصوصا عصرها که بوی گل‌های شب‌بو می‌پیچه.
"فقط ساکنین"
اینجا خیلی آرومه.
یه متر پایین‌تر از اطرافشه.
یه جوری سروصدا از بالاش رد میشه بدون اینکه بیاد تو.
اینجا خونه‌ی منه.
یه راه‌پله به سمت بهشت.
تنها مشکلش اینه که اگه پیانو بزرگ بخوای.
بهتره به ویولن بسنده کنی.
چه آپارتمان قشنگی.
ساده‌ست.
- هر جا دوست داری بشین. من چای میارم. - ممنون.
چطور می‌تونم کمکت کنم استلا؟
راستش...
شکر می‌خوای تو چاییت؟
نه، ممنون.
فقط می‌خواستم یه چیزی بپرسم.
من حدود ۳۰ سال پیش آمستردام بودم.
- برای یه دوره‌ی آموزشی معلما. - تو معلمی استلا؟
- بودم. - منم همین‌طور.
سال‌ها یه زن ایرلندی بودم که تو اسکاتلند زندگی می‌کرد و انگلیسی درس می‌داد.
من یه زن ایرلندی بودم که تو هلند زندگی می‌کرد و دین‌شناسی تطبیقی و ریاضی درس می‌داد.
چه جالب.
اون موقع بود که اولین بار شنیدم.
منظورم زندگی اینجاست.
ولی
اون موقع،
هنوز برای عجله کردن زود بود.
و الان چرا باید عجله کنی؟
دلم می‌خواد یه زندگی پرمعناتری داشته باشم کتی.
دلم می‌خواد مفید باشم.
هر چقدرم کوچیک.
برای همین
همه‌ی حرفم اینه که...
فقط می‌خواستم بدونم
زندگی اینجا چجوریه. می‌فهمی؟
یه زنی مثل من چطوری می‌تونه
بشه بخشی از اینجا.
اینجا؟
این جمع.
این خواهرانه.
استلا، نمی‌دونم اطلاعاتت رو از کجا آوردی،
ولی الان دیگه اینجا هیچ گروه مذهبی‌ای نیست.
دیگه وجود نداره.
از سال ۱۹۷۱ به بعد هیچ خواهری اینجا زندگی نکرده.
پس چی باقی مونده؟
یه خونه با قیمت مناسب برای کسی که بتونه از پسش بربیاد.
پس این خواهرانه که تو ذهن من بود خیالی بود؟
نه، واقعا وجود داشته،
ولی جنبه‌ی مذهبی‌ش...
جنبه‌ی مذهبی‌ش تقریبا از بین رفته.
پس من کاملا اشتباه فکر می‌کردم.
باز هم درِ اینجا برای زندگی زن‌ها بازه.
تنها شرطش
اینه که آماده باشی تنها زندگی کنی،
و سنت بین ۳۰ تا ۶۵ سال باشه.
پس من که قبول نمی‌شم.
نه.
باورم نمی‌شه.
مشکل دیگه‌م اینه که متاهلم.
ولی نمی‌دونم چقدر دیگه از ازدواجمون مونده.
"ریکورد مانیا"
اجازه می‌دی یه چیزی بپرسم...
تو...
کاتولیکی؟
فهمیدم.
هنوز عبادت می‌کنی؟
نماز و این چیزا.
کتی، می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
یه چیزی که تا حالا به هیچ‌کس نگفتم.
من یه حادثه‌ای برام پیش اومد.
خیلی سال پیش.
اولین تابستونمون بود
به عنوان زن و شوهر.
من باردار بودم، ماه‌های آخرم بود.
اون موقع هوا گرم‌تر از همیشه بود برای اون وقت سال.
یا حداقل اون‌قدر گرم بود که نمی‌شد جوراب بلند پوشید.
افتادم وسط یه درگیری مسلحانه بین دو طرف که نمی‌دونم کی بودن.
نمی‌دونم چقدر دویدم، ولی یه دفعه
از دویدن رسیدم به افتادن، از افتادن به...
سکون کامل.
افتاده بودم رو زمین.
اولش،
ترسیدم که خودم رو خیس کرده باشم.
بعد فکر کردم حتما کیسه‌ی آبم پاره شده.
فکر کردم آبم اومده.
ولی بعدش فهمیدم واقعیت چیه.
برای همین شروع کردم به دعا خوندن.
در حالی که کف خیابون افتاده بودم،
و نمی‌دونستم چی قراره بشه.
تنها دعایی که یادم اومد رو خوندم.
دعای توبه بود، و می‌دونستم که دعای مناسبی نیست.
می‌دونستم این چیزی نیست که می‌خوام، این دعا برای نجات خود آدمه.
می‌دونستم، و چیزی که من می‌خواستم نجات بچه‌م بود.
برای همین گفتم...
گفتم، "خدایا...
این بچه‌ای که تو شکمم دارم رو نجات بده...
و من باقیمونده‌ی عمرم رو می‌دم به تو.
خدایا، بچه‌م رو زنده نگه دار،
و من باقیمونده‌ی عمرم رو...
می‌دم به تو."
اتفاقی که افتاد...
یا معجزه بود،
یا همون‌طور که جری میگه، "حتما بچه خم شده و گلوله رد شده."
ولی گلوله از بدنم رد شد، از یه طرف وارد شد و از طرف دیگه خارج شد.
تنها آسیبی که بهم زد
این بود که دیگه نمی‌تونستم بچه‌دار بشم.
ولی اون عهد،
اون قولی که دادم کتی،
اون نذر مشروط...
یه بدهی هست که باید ادا بشه،
و من از اون موقع تا حالا دنبال راهی می‌گردم که اداش کنم.
تا حالا درباره‌ی این موضوع به هیچ‌کس، حتی به جری، چیزی نگفتم.
ولی الان
به این سن رسیدم...
و شکست خوردم.
من شکست خوردم.
"تاکسی"
هنوز بهم نگفتی دیدارت چطور بود.
نه، واقعا نگفتم.
اگه کیف جا مونده یا چیز مشکوکی دیدین،
لطفا فورا به یکی از کارکنان اطلاع بدین.
داری به خودت آسیب می‌زنی.
انگار برات مهمه.
- ببخشید؟ - شنیدی چی گفتم.
تو رو خدا ولم کن.
"گیت D37"
باورم نمی‌شه.
"تاخیر"
وقتی برگشتیم جری...
می‌خوام آپارتمان رو بذاریم برای فروش تا یه خونه برای خودم بخرم که تنها توش زندگی کنم.
بهتره صبر کنی تا تابستون،
شاید اون موقع قیمت بهتری گیرمون بیاد.
داری به حرفم گوش نمی‌دی جری.
نمی‌تونم به این زندگی ادامه بدم.
نمی‌خوام.
این همه مشروب خوردنت.
اگه حرف بزنم اذیت می‌شم،
اگه ساکت بمونم شریک جرمتم.
فکر می‌کنی من نمی‌فهمم مشروب می‌خوری؟
بوش رو حس نمی‌کنم؟
شاید بتونی پشت سر من به خوردن ادامه بدی تا اینکه کبدت کاملا از کار بیفته.
ولی مشکل فقط مشروب نیست،
مشکل اون دروغ‌هایی که همراهشه.
داره نابودت می‌کنه.
به قول تو.
می‌دونم که داره نابودم می‌کنه.
این رو مطمئنم.
نمی‌شه که ندونم.
تو قبلا خیلی مهربون بودی.
چی شد که اینطوری شدی؟
فقط به فکر خودت و خواسته‌هات شدی.
باشه، پس دیگه این کار رو نمی‌کنم. باشه؟
- باشه؟ واقعا، ترک می‌کنم. - وای خدای من. جری...
به خدا راست میگم. اگه تو جدی میگی، منم جدی‌م.
- این حرف رو قبلا هم شنیدم. - نه. گوش کن.
من می‌تونم، باشه؟ نباید...
می‌تونم عوض بشم.
مگه سیگار رو ترک نکردم؟
فکر می‌کنی بلد نیستم عوض بشم؟
این فکر رو می‌کنی؟
فکر می‌کنی نمی‌دونم مشروب باهام چیکار می‌کنه؟
من از خودم متنفرم، به اندازه‌ی تو وقتی که مستم.
پس چرا این کار رو با خودت می‌کنی؟
چون وقتی مست نیستم بیشتر از خودم متنفرم.
ایمان من چی میشه؟
ایمانت؟
- ما دو جور فکر می‌کنیم. - خب که چی؟
این چیزیه که همیشه می‌دونستیم.
ولی الان خیلی بدتر شده جری.
همه‌ی اون مسخره کردن‌ها.
نه، من هیچ‌وقت مسخره‌ت نکردم استلا.
اگه اون مسخره کردن نبود پس من نمی‌دونم مسخره کردن چیه.
این بحثه، نمی‌بینی؟
اصل قضیه همینه، بحثه
درباره‌ی بزرگ‌ترین دروغی که تو عمرمون شنیدیم.
نه، اصل قضیه...
احترامه.
استلا...
شوخی و طعنه
و تحقیر و بی‌اعتنایی.
این...
انگار نمی‌دونی چقدر دلم رو می‌شکنی، و...
یا شاید می‌دونی ولی دیگه برات مهم نیست.
نمی‌دونم کدومش بدتره.
استلا، من باید حق داشته باشم که چیزی که به نظرم حقیقته رو بگم، حقیقت مطلق.
باز داری همین کار رو می‌کنی. داری عقایدم رو کوچیک می‌کنی.
من فقط یه کم نزدیکی می‌خوام.
دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
از همه‌ی مسافران پرواز BM1463 به مقصد گلاسکو...
هنوز برف شدید می‌باره.
خانم شیرینی میل دارین؟
استلا...
بودن با تو بهترین چیز تو دنیاست.
من عاشقتم.
وقتی به آینده فکر می‌کنم، فقط تو رو می‌بینم.
کاش اون روز تو بلفاست پیشت بودم،
و می‌دونم هیچ‌وقت نمی‌تونم بفهمم اون روز چی کشیدی.
ولی...
هیچ‌وقت نمی‌تونم توضیح تو برای اون اتفاق رو قبول کنم،
و میگم چرا.
چون...
این که تو این مسیر زندگی رو با هم اومدیم...
از نظر من این خودش معجزه‌ی واقعیه.
خود تو معجزه‌ای.
نگاه کن.
اون هواپیماست؟
تکون نمی‌خوره.
فکر کنم ستاره‌ی صبحه.
فکر می‌کنی یه روز راه نجات پیدا می‌کنیم؟
چاره‌ای جز امیدواری نداریم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.