دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫کاستلانی، پاشو.
‫خب دیگه. مامان، رفتم.
‫کجا میری؟ نونت کو؟
‫-وقت نون خوردن دارم؟ ‫-برم بیارمش.
‫اینجا. اینجا. زود باش. زود باش.
‫من با تو چیکار کنم؟ ‫دیرم شده.
‫مریم مقدس همراهت باشه.
‫زود باش.
‫صبح بخیر، خانم دسپینا.
‫-خوش اومدی. ‫-از استاد برات خبر دارم.
‫-چی گفت؟ ‫-گفت «با کمال میل».
‫خدا رو شکر.
‫-وقتت بخیر. ‫-راهت به خیر.
‫بیا، بیا.
‫خوش اومدی. دوشنبه‌ی تنبلیه؟
‫ولش کن پدر. ‫کسی بیدارم نکرد.
‫صدای اون لیرتو میشنیدم ‫که داشت آواز میخوند.
‫تمام شب داشتی میزدی.
‫این‌ها مال کیه؟
‫کاسیما‌تاینا صبح زود آوردشون. ‫میخواد کفشونو عوض کنیم.
‫بازم؟
‫بهش میگم «خانم، از کفشی که ‫ده ساله داری چی میخوای؟»
‫«عمرشونو کردن دیگه.»
‫بعد برگشت چی بهم گفت؟
‫«بده‌شون به پسرت، ‫همون هنرمنده.»
‫ولشون کن. نگاهشون نکن. ‫به درد دور انداختن میخورن.
‫بذار ببینیم.
‫یه کم اینجاشو میگیرم ‫که کمرت بیشتر معلوم بشه.
‫نظرت چیه؟
‫از اینور و اونور گفتی و چرخیدی...
‫آخرشم پارچه‌ای رو که میخواستم گرفتی.
‫-تو نظرتو عوض کردی. ‫-باشه.
‫بس کنید اینقدر به جون هم نیفتید. ‫یولیا هم میشنوه.
‫این چیزا پیش چیزایی ‫که شنیدم نوازشه.
‫یه چیز جالبم به ما بگو.
‫خبر دختر منلائوس آرونی ‫از پوتاموسو شنیدین؟
‫اصلا نمیشناسیمشون. چی شده؟
‫-ولش کن، بهتره. ‫-بگو دیگه!
‫این آسیمینا دختر خوشگلیه.
‫براش خواستگار فرستادن...
‫و با یه پسر خوب ‫از گوویانیکا نامزد شد.
‫خب؟
‫همه میگفتن ‫«دختره خیلی شانس آورده»...
‫چون جهیزیه نداشت.
‫-گفتی خوشگله. ‫-خوشگلی به چه درد میخوره؟
‫سه ماه نگذشت که تو خونه‌شون ‫یه دعوای حسابی شد.
‫-باباش بدجوری کتکش زد. ‫-چرا؟
‫اونو با یه غریبه دیدن ‫و به باباش گفتن.
‫آخ! ‫-آخ یعنی چی؟
‫-بعدش؟ ‫-بعدش؟
‫ظاهرا یکی دیگه هم تو روستا ‫بو برده بود.
‫خبر به گوش داماد رسید ‫و نامزدی رو به هم زد.
‫طفلکی!
‫دلسوزی نداره. ‫خودش دنبال دردسر بود.
‫شماها خوب گوش کنید.
‫رزا، پاشو. نوبت توئه.
‫جورجی، من دارم میرم.
‫-کجا میری؟ ‫-مگه نگفتیم؟ پیش تئودورا.
‫واسه تئودورا اینجوری تیپ زدی؟
‫باز شروع نکن. ‫من همیشه اینجوری آماده میشم.
‫وایسا. خودم میبرمت.
‫میخوام پیاده برم. ‫یه هوایی بخورم.
‫این اواخر زیادی هوا نخوردی؟
‫بیا.
‫به ما میگن کاستلانی، ‫یعنی آدم‌های اصیل و بزرگ.
‫سلام پسرم.
‫اصالت وقتی پول نداری، ‫به چه درد آدم میخوره؟
‫یه عمر تو فقر زندگی کردیم.
‫پیشونیمو میبینی؟ ‫زمین و مزرعه نابودم کرد.
‫حتی یه روزم نتونستم استراحت کنم. ‫نه من، نه پدرت.
‫میدونم، مادر.
‫اگه خدا یه کاسه پر از بخت داشت...
‫و اینجوری واسه هرکدوممون ‫یکی برمیداشت...
‫بخت من و پدرتو ‫نیمه‌کاره برداشته.
‫چیکار میشه کرد؟
‫بزرگه لطفش. ‫ستایش‌شده باشه.
‫ولی تو، پسرم آنتونی...
‫نمیخوام زندگی‌ای رو داشته باشی ‫که ما داشتیم.
‫میخوام خوشبخت بشی، پسرم.
‫میخوام اسم و رسم پیدا کنی.
‫همه یادت بمونن.
‫آنتونی...
‫من و مادرت فکر کردیم ‫که واسه تو و واسه کار...
‫بهتره...
‫بفرستیمت شهر تا هنر فرنگی رو یاد بگیری.
‫چیکار کنم؟
‫تو چی، پدر؟ مغازه چی میشه؟
‫من؟
‫من همیشه همون کاری رو میکنم ‫که خیلی خوب بلدم.
‫همیشه هم آدمایی هستن ‫که کفششون تعمیر بخواد...
‫و همیشه کار داریم.
‫پس چرا باید برم شهر؟
‫چون زمونه عوض میشه. دارم میبینم.
‫سی سال پیش...
‫فقط پولدارها دنبال ‫طرح‌های ظریف و قشنگ بودن. الان چی؟
‫الان همه خوش‌سلیقه شدن.
‫پدرت خیلی درست میگه.
‫برای همین فکر کردیم بری...
‫بری...
‫پیش دِرکو شاگردی کنی.
‫پدر: آره.
‫ازش خواستیم تو رو ‫شاگرد خودش کنه...
‫اونم قبول کرد.
‫خیلی با پدربزرگت رفیق بود.
‫واسه منم خیلی احترام قائله.
‫بهترین استادکار جزیره‌ست.
‫نمیدونم، پدر. ‫تو و مادرو تنها بذارم...
‫خب...
‫این یکی رو میبینی؟
‫این...
‫من و پدرتیم.
‫آتیشمون داره خاموش میشه، آنتونی.
‫دسپینا: هرچی سوختنی بود سوخت، ‫لبخندم به لبمون نیومد.
‫ولی تو، پسرم، اینی.
‫تو آتیش اجاق خونه‌مونو ‫روشن نگه میداری.
‫اینجوری ما هم ‫دوباره جون میگیریم.
‫شنیدم ‫استادکار فوق‌العاده‌ایه.
‫هرکی پول داره واسه کفش ‫میره سراغ اون.
‫تو دیدیش؟
‫نه، ولی بهم گفتن ‫آدم خوبیه.
‫یعنی تو شهر میمونی؟
‫شنبه‌ها برمیگردم. ‫یه دستی هم به زمین‌ها میرسونم.
‫یعنی داری میری دیگه.
‫ماریو چی؟
‫ماریو! فقط یکشنبه‌ها ‫تو کلیسا میبینمش.
‫اونم وقتی خاله‌ش نیست. ‫دخترخاله‌ش هوامونو داره.
‫شاید بتونیم یه کم خلوت کنیم، آنتونی، ‫و چندتا بوس رد و بدل کنیم.
‫تو چی؟
‫من چی؟
‫دخترا مثل شیرینی ‫نگات میکنن.
‫هیچکدومو زیر نظر نگرفتی؟
‫ای وای آنتونی.
‫بیا، بازش کن.
‫آروم، آروم.
‫خب، حالا گوش کنید ‫تو لندن چه خبره.
‫«مسئله اعطای حق رأی ‫به زنان»...
‫«داره ابعاد وحشتناکی پیدا میکنه.»
‫«شورش‌هایی که توسط ‫معترضان زیبارو ایجاد میشه»...
‫«همچنان در لندن ادامه داره.»
‫«این ماجرا، میبینید که ‫شکل انقلابی به خودش گرفته»...
‫«و نظم رو تهدید میکنه. وحشتناک‌تر ‫برای مخالفان آزادی زنان»...
‫«اینه که همه‌ی این تلاش ‫پرشور و تند»...
‫«این بار داره حمایت گرمی ‫پیدا میکنه»...
‫«از طرف مدافعانی خوش‌زبان ‫در خود پارلمان.»
‫-مردای حسابی رو ببین. ‫-آخه اینا حرف حسابه؟
‫صبر کنید، ادامه هم داره.
‫«اولش این موضوع رو ‫شوخی گرفتیم»...
‫«همونطور که هر مسئله‌ای ‫از این دست رو شوخی میگیریم.»
‫«اما حالا میبینیم ‫که این محاصره‌شدگان زیبارو»...
‫محاصره‌شدگان.
‫خنده
‫«که در قلعه‌ای زندانی شده‌اند ‫که خودخواهی مردانه ساخته»...
‫«حالا ناامیدی را ‫به عنوان سلاحی هولناک دارند.»
‫خنده
‫آروم، خونمون به جوش اومد.
‫اسکالری! اینجایی، نامرد.
‫از صبح دنبالت میگشتم ‫که حسابتو صاف کنم.
‫زنم گفت اسبو بردی.
‫باید از دیشب ‫حسابتو صاف میکردی.
‫ما یه قرار داشتیم.
‫فقط یه شب دیر کردم.
‫بشمارشون تا اسبمو پس بگیرم.
‫حتی اگه یه ساعت هم بود، ‫قرار، قراره.
‫بشمارشون تمومش کنیم، اسکالری. ‫وگرنه عاقبت خوبی نداره.
‫میشنوید چی میگه؟
‫حالا داره تهدیدم میکنه.
‫ولی وقتی بهم احتیاج داشت، ‫گریه‌کنون دستامو میبوسید.
‫-بس کنید! ‫میبینید؟
‫آدمای بدحساب همینن. ‫میخواست منو بکشه!
‫-چاقوش زد؟ ‫-آره، میگم تو خود قهوه‌خونه.
‫-ژاندارمو خبر نکردین؟ ‫-اونجا بود، ولی کی جرات میکرد پاشه؟
‫آخه زن، کی جرات داره ‫با اسکالری دربیفته؟
‫انگار نمیشناسیش.
‫داد میزد که دفاع کرده...
‫و اون یکی میخواسته ‫بکشتش...
‫و اون فقط از خودش دفاع کرده.
‫نمیخوام با این آدم پست ‫رفت و آمد داشته باشی.
‫ندارم. ‫فقط یه قهوه‌خونه میریم.
‫-دخترا خوابیدن؟ ‫-خیلی وقته.
‫هرچقدرم نگاهشون کنی، ‫باهات حرف نمیزنن.
‫چشماتو ببند.
‫فقط با لمس کردن ‫میتونی صداشونو بشنوی.
‫اینجوری باهات حرف میزنن.
‫چقدر دوام دارن، ‫واسه چی ساخته شدن.
‫حسشون کن و بهم بگو ‫کدوم یکی رو انتخاب میکردی...
‫واسه چکمه زنونه.
‫ضربه روی چوب
‫آره پسرم، آفرین. همین.
‫اون چرم دیگه خیلی سفته ‫و درست نمیشه باهاش کار کرد...
‫واسه طرح‌های ظریفی ‫که زن‌ها میخوان.
‫-ولی بهترینه واسه... ‫-مردونه.
‫اگه بهم بگی این همه بار ‫که اومدی شهر...
‫نیومدی قلعه رو ببینی...
‫مثل اینه که رفتی سرچشمه ‫و آب نخوردی.
‫میدونم استاد، ‫ولی همیشه کار داشتم.
‫کارها ‫هیچوقت تموم نمیشن، پسرم.
‫این عمره که تموم میشه.
‫دیدی دنیا از این بالا ‫چقدر کوچیک میشه؟
‫هم خوبیاش، هم بدیاش.
‫نه زیباییش چشمتو میگیره، ‫نه زشتیش به چشم میاد.
‫آدم آروم میشه.
‫وقتی آدم آروم بشه...
‫فکرشم صاف میشه.
‫تو دیگه چه نیازی داری، استاد؟
‫تو همیشه آرومی.
‫مهم‌ترین ابزار ‫تو هنر ما...
‫دستامون نیست، ‫فکرمونه.
‫واسه همین باید پاک نگهش داری.
‫وقتی پشت میز کارت خسته میشی...
‫و ذهنت دیگه هیچی بهت نمیده، ‫باید وایسی.
‫دور و برتو نگاه کن.
‫سه دریا اسمتو میشورن.
‫یونان، کرت و اژه.
‫ما و غصه‌هامون چی هستیم ‫جلوی سه تا دریا؟
‫باید قلعه رو ببینی پدر، ‫چه منظره‌ای.
‫آخ چه منظره‌ای. آدم آروم میشه.
‫وقتی آدم آروم بشه، ‫فکرشم صاف میشه.
‫ما تو رو فرستادیم ‫استادکار بشی...
‫تو واسه ما حکیم شدی؟
‫نگاهش کن. یه جا بند نمیشه.
‫حالا که تو اینجایی، به جای اینکه ‫بشینه استراحت کنه، اینم ازش.
‫زولبیا آوردم کامتونو شیرین کنم.
‫تو هیچوقت عقلت سر جاش نمیاد.
‫هفته‌ای یه بار میاد...
‫تو هم با خودت میبریش زمین‌ها. ‫من ازش لذت نبرم؟
‫بذار ببینم چی درست کردی.
‫یه مقدارم درست کن ‫ببرم واسه استاد.
‫خیالت راحت.
‫منتظری چی بهت بگم ‫که اینجوری نگام میکنی؟
‫خودت نمیبینیش؟
‫بی‌نقصه.
‫نه به نظر من احتیاج داری ‫نه به درس‌هام، آنتونی.
‫-از من جلو زدی. ‫-این چه حرفیه استاد؟
‫دارم حقیقتو میگم.
‫نظرت چیه؟ میخوام تو جشن نجات‌دهنده ‫بپوشمشون.
‫خیلی قشنگن.
‫کاستلانی، تو واسمون ساز میزنی، ‫مگه نه؟
‫اول خدا.
‫نمیتونم تصمیم بگیرم.
‫با خیال راحت.
‫اینکه کفاش بهتری هستی ‫یا نوازنده لیر.
‫بدجوری دلش خواسته، پسر بیچاره.
‫میخوایم برقصیم. نه نیار.
‫آره، باشه. برقصید.
‫ولی دوباره میگم.
‫با دست آزادمون، ‫فقط دست زن‌ها رو میگیریم.
‫حواسمونم فقط ‫به رقصه.
‫نه اینور و اونور...
‫دنبال پسرا.
‫فهمیدم. ‫با چشم بسته میرقصیم.
‫بازم حرف مفتشو زد.
‫هی! بس کنید.
‫جشن نجات دهنده ‫یه عید مذهبی بزرگه.
‫فقط رقص و جشن و پایکوبی نیست. ‫دیگه شورشو درنیارید.
‫در زدن
‫آنتیه!
‫-چقدر قشنگه! ‫-اینو تو جشن میپوشم.
‫عالیه. عین پری شدی. ‫پسرا واست صف میکشن.
‫واقعا؟ امیدوارم.
‫که چی؟
‫که منم ‫یه لباس به این قشنگی پیدا کنم.
‫لیر
‫اینطوری به نوازنده لیر نگاه میکنی؟
‫خودتو جمع کن.
‫سلام.
‫نامردا جونمونو گرفتن، نه؟
‫ولی قشنگ بود.
‫خیلی وقت بود ‫اینطوری نرقصیده بودم.
‫آنا.
‫استاتی؟
‫اونایی که اونجا ‫کنار میز پاپالکسی نشستن...
‫میدونی کی هستن؟
‫دوتا دخترم همراهشونه.
‫فهمیدم کدومو میگی.
‫فامیلیش کامبیتیسه. چرا میپرسی؟
‫چی شده رفیق؟ یکی به دلت نشسته؟
‫هفته دیگه ‫یه عروسی و یه غسل تعمید هست.
‫میخوام تو هر دوتاش ساز بزنی. ‫بهشون بگم میریم؟
‫آره.
‫هی!
‫توی هر دوتا بارداریم، ‫هم تو و هم آنا...
‫دلم انگور شیرین میخواست.
‫از تو شیشه ‫با قاشق غذاخوری میخوردم.
‫آره مادر، یادمه.
‫میگفتی نصف شب ‫مثل موش بلند میشدی.
‫درست مثل موش.
‫آنتونی گراکیتیس. ‫بهش میگن کاستلانی.
‫کفشایی که تو جشن پوشیده بودم ‫از درکوس بود...
‫اون درستشون کرده. پدرش تو رونیا‌دیکا ‫کفاشی داره.
‫مجرده؟
‫فکر کنم. پسر سر به راهیه.
‫استادکار خیلی خوبیه.
‫نوازنده لیره و خیلی هم خوشگله.
‫فهمیدم.
‫خنده
‫اون پچ پچ و خنده رو ول نمیکنید ‫یه کم کمک کنید؟
‫یالا.
‫به خوشی بپوشی.
‫-استاد، یه چیزی بپرسم؟ ‫-هرچی میخوای.
‫کسی رو به اسم کامبیتیس میشناسی؟
‫کامبیتیس ها تا جایی که میدونم ‫تو فراتسیا زندگی میکنن.
‫کشاورزن.
‫اگه اشتباه نکنم، ‫دوتا دخترم دارن.
‫-میدونی نامزد دارن؟ ‫-نه، آزادن.
‫عجله نکن پسرم. ‫هرچیزی وقت خودش.
‫قیمت این چقدره؟
‫آنا، از این خوشت میاد؟
‫آنا؟
‫آره، خیلی.
‫پس قضیه اینه.
‫از وقتی دیدمش...
‫خواب از سرم پریده.
‫خب میخوای چیکار کنی؟ ‫همینطوری ولش میکنی؟
‫فهمیدم تو فراتسیا زندگی میکنه.
‫خوبه. یکشنبه دیگه ‫میریم کلیسای فراتسیا.
‫میخوام خواستگاریش کنم.
‫-میخوای چیکارش کنی؟ ‫-خواستگاریش کنم.
‫-جدی میگی؟ ‫-چرا که نه؟
‫ای مریم مقدس.
‫گفتم بریم کلیسا ‫که ببینیش.
‫نه اینکه داماد بشی واسم. ‫-باشه، تو بخند.
‫من خواستگاریش میکنم.
‫همینطوری یهویی؟ یک ضرب و تمام؟
‫همینطوری.
‫اینقدر عجله داری مادری که ‫به دنیات آورده رو ول کنی؟
‫-اینقدر خوشگله؟ ‫-همونو میخوام.
‫-شاید بهتره دوباره فکر کنیم. ‫مادر!
‫راست میگه. ‫همش کار، کار...
‫خدا رو شکر کن بالاخره چشمش باز شد.
‫نباید بفهمیم اصل و نسبش چیه، ‫چی میخوان؟
‫چی میخوان مگه؟
‫بهترین پسر رو ‫داریم بهشون میدیم.
‫جوون، قوی، کاری.
‫وقتی کارش با درکوس تموم بشه، ‫کفاشی خودمونو میگردونه.
‫-دیگه چی میخوان؟ ‫-این رو بعدا میبینیم.
‫گفتیم اسمش چی بود؟
‫-آنا. ‫آنا چی؟
‫آنا کامبیتی.
‫خوبه.
‫اول کارش پیش درکوس ‫به خیر و خوشی تموم بشه...
‫بعدش من با ‫واسطه حرف میزنم.
‫هاها. خدایا.
‫دخترعمو، نمیای ‫یه کم تو رو هم ببینم؟
‫نذار نونمو قاپ بزنه.
‫منلائوس، میمونی با ما غذا میخوری.
‫-کی اومدی پسرعمو؟ ‫-دیروز ظهر.
‫خب، به سلامتی‌مون، زادی.
‫خدا به خیر کنه.
‫زن زادی کجاست؟
‫پیرائوس.
‫کفاشی رو ‫بی‌صاحب نمیذارم.
‫چند روزی میمونی؟
‫چی میگی پسرعمو؟ به زور اومدم...
‫که ببینم با سقف خونه مادرم ‫چیکار کنم.
‫هر لحظه ممکن بود بریزه رو سرش.
‫مادرت حتما خیلی خوشحال شده.
‫ولی تو دیگه کلا ‫پیتسینیانیکا رو فراموش کردی، پسرعمو.
‫ولی مهم نیست. ‫کارت خوب پیش بره.
‫خدا رو شکر. ‫از پس مشتری‌ها برنمیام.
‫کاش پسرت ‫پیش من بود.
‫اونجا پول رو میدیدی.
‫نظرت چیه، آنتونی؟
‫به دل نگیر.
‫وقتی لیرشو دست میگیره، ‫دیگه هیچی حالیش نمیشه.
‫مخصوصا حالا ‫که عاشق هم شده.
‫پسرعمو.
‫اون مال کیه؟
‫کفاشی؟ ‫مال گراکیتیس دیگه.
‫اون نه بابا! اون خرابه رو میگم.
‫این؟ نمیدونم.
‫از وقتی یادمه همینطوری بوده.
‫بپرس ببین میتونم بخرمش یا نه.
‫اینم؟ اینو میخوای چیکار، مرد؟
‫از دیوار و آجر سیر نشدی؟
‫تو کاریت نباشه.
‫یالا پسرم. واسه امروز بسه. ‫برو استراحت کن.
‫الان تمومش میکنم.
‫رسیدم؟ ‫-خوش اومدین خانم کاترینا.
‫آماده‌ست. آنتونی.
‫اینقدر عجله نکن.
‫اول امتحانشون میکنی ‫تا منم کیف کنم.
‫مگه نمیدونم چه استادکاری هستی؟
‫بیا، بیا. بشین.
‫ببین این مرد ‫منو تو این سن و سال به چه کاری میندازه.
‫تو این سن و سال؟
‫زنای سن و سال‌دار این شکلی‌ان؟
‫بذار ببینیم.
‫مثل دستکش اندازه‌ست. ‫پاشنه‌شم عالیه.
‫مثل دختر بچه‌ها شدی. ‫بعد میگی سنم رفته بالا.
‫بس کن دیگه، ولش کن.
‫بذار پولتو بدم.
‫-راضی هستی؟ ‫-این چه حرفیه.
‫با همینا میرم.
‫-خدانگهدار. ‫-به سلامت.
‫دیدی مشتری ‫چقدر خوشحال رفت؟
‫فقط همین مونده که یاد بگیری.
‫باید بلد باشی ‫دل مشتری رو به دست بیاری.
‫تو که اصلا دهنتو باز نمیکنی.
‫گفتم که. ‫من تو این کارا خوب نیستم.
‫منم بهت گفتم...
‫فقط کفاش خوب بودن ‫کافی نیست.
‫باید بلد باشی ‫جنس خودتو بفروشی.
‫استاد؟ استاد!
‫استاد.
‫استاد!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.