دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫خانم مهمون ما بود.
‫می‌خواست از شوهرش جدا بشه.
‫سروان فونتانا سر ناهار بدون دعوت پیداش شد.
‫خانم فونتانا.
‫لطفاً به من نگاه کنید.
‫می‌دونم ممکنه شوکه شده باشید،
‫ولی متاسفانه، دوستانـتون چیزی ندیدن،
‫پس شما باید لطف کنید هر اتفاقی که
‫از لحظه ورود شما و همسرتون به این اتاق ‫افتاده رو برام تعریف کنید.
‫شوهرم مرد خشنی بود ‫و قبلاً هم سعی کرده بود من رو بُکشه.
‫ولی این بار، شما هم باهاش درگیر شدید.
‫اون این‌کار رو باهاتون کرده؟
‫نامه‌باز‌کن چی؟
‫قبل یا بعد از این حمله برش داشتید؟
‫بعدش.
‫بعدش. و کجا بود؟
‫روی اون میز.
‫دادستان، به نظر ما مشخصه که
‫خانم فونتانا مشخصاً داشته از خودش دفاع می‌کرده.
‫برگردیم سراغ همسرتون، خانم.
‫کسی هست که حاضر باشه در اون مورد شهادت بده؟
‫یه دکتر از جنوا.
‫- تولیو موناری. ‫- تولیو موناری.
‫وقتی من رو معاینه کرد، دکتر محلی‌مون بود.
‫لطفاً برای سوالات بیشتر در دسترس باشید.
‫و شما خانم، متاسفانه مجبورم بازداشتـتون کنم.
‫فقط می‌خواستم دیگه دعوا نکنن.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫چی شده؟
‫ساکت.
‫قضیه چیه؟
‫وایسا!
‫کارابینیری، وایسا!
‫وایسا وگرنه می‌زنمت!
‫اونجا چی داری؟ ها؟
‫اعتراف می‌کنم که شرایط مشکوک به نظر میاد.
‫ولی قول میدم که می‌تونم توضیح بدم.
‫« قانون به گفته‌ی لیدیا پوئت »
‫قهرمان جنگی توسط همسرش کُشته شد!
‫« روزنامه پیه‌مونت »
‫روزنامه بخرید!
‫قاتل دوستِ لیدیا پوئتـه!
‫- ببینم چی‌کار می‌تونم بکنم، ولی... ‫- انریکو، باید باهات حرف بزنم.
‫زاناردلی پشت خطه.
‫البته.
‫قول میدم هرکاری از دستم برمیاد انجام بدم.
‫روزنامه رو خوندی؟
‫بعدازظهر دوباره صحبت می‌کنیم.
‫خدانگهدار.
‫چیه؟
‫روزنامه خریدم.
‫درمورد یه قتل بی‌رحمانه با خونسردی نوشتن.
‫روزنامه‌نگارن. کارشون همینه. ‫چیزی که دادستان بهشون بگه رو پخش می‌کنن.
‫باید تمام نکات رو بررسی کنیم. ‫اگه حداقل دکتر موناری رو پیدا می‌کردیم...
‫لیدیا، بسه. بسه لیدیا.
‫می‌دونی که من نمی‌تونم وکالتش رو قبول کنم، درسته؟
‫چی داری میگی؟
‫دارم میگم همین که یکی ‫توی خونه ما به قتل رسیده رسوایی‌آور هست.
‫گراتزیا بهترین دوستمه. ‫هرکسی نیست.
‫برای همین باید وکالتش رو یکی که ‫هیچ شائبه‌ای نسبت بهش نباشه قبول کنه.
‫- اگه بخوای، می‌تونم به یه همکار تلگراف بزنم... ‫- متوجه شدم.
‫- زاناردلی بهت گفت فاصله‌ات رو حفظ کنی. ‫- دست بردار.
‫- پس درمورد چی حرف زدید؟ ‫- به تو ربطی نداره.
‫تو یه دروغگویی. دروغگو!
‫ازم خواست یکی از دوستـاش رو راهنمایی کنم. ‫باشه؟
‫لوئیجی کاستِل
‫- نقاشـه؟ ‫- آره، نقاشـه.
‫دیشب با شرایط عجیبی دستگیر شده.
‫متهم به قتلـه.
‫زاناردلی ازم خواست وکالتش رو به عهده بگیرم.
‫امروز قراره کارگاهش رو بازرسی کنن، ‫و ازم خواست منم برم.
‫- اصلاً اگه می‌خوای بیا... ‫- برای همین نمی‌تونی پرونده گراتزیا رو قبول کنی؟
‫ول نمی‌کنی! ‫بهت گفتم وکیل باید به ماجرا دور باشه.
‫کسی که به ماجرا دوره رو نمی‌خوام! ‫برادرم رو می‌خوام!
‫برادرت همین‌الان گفت که نمی‌تونه!
‫ببین لیدیا، باید از هرگونه کار خلاف شئونات دوری کنیم.
‫باشه، انریکو.
‫- هی، لیدیا. ‫- خیلی ممنون.
‫گوش کن، لیدیا.
‫چی شده؟
‫من که چیزی نگفتم.
‫عشقم.
‫بهم بگو. یالا.
‫اگه می‌خوای بدونی،
‫روزنامه‌ی تو تنها جاییـه که درموردش حرف نزده.
‫چون روزنامه‌ی سیاسیـه، ‫و ما درمورد داستان‌های جنایی نمی‌نویسیم.
‫زنی که از خودش در برابر شوهر خشنـش دفاع می‌کنه
‫به نظر من که موضوع سیاسیـه. ‫از یه ظالم به مظلوم دیگه، درسته؟
‫داری کمونیست می‌شی؟
‫دختره داشته از خودش دفاع می‌کرد.
‫هیچ‌کدومشون نمیگن چطوری شوهرش سعی کرده بُکشتش.
‫عشقم، من وکیل نیستم.
‫- می‌دونم. ‫- پس ازم چی می‌خوای؟
‫شاید بتونی با اون دکتره مصاحبه کنی، نه؟
‫که مردم از یه دید دیگه این ماجرا رو ببینن.
‫ایده‌ی خوبیـه.
‫ایده‌ی خوبیـه. خب؟
‫ولی فعلاً بیا آماده بشیم. ‫قطار ساعت ۲ حرکت می‌کنه.
‫بهتره امیدمون رو بالا نبریم. ‫گراتزیا رو می‌فرستن محاکمه.
‫و وقتی شروع بشه، من باید دادستان رو معرفی کنم.
‫بهتره تو باشی تا یکی دیگه.
‫آره. این حقیقت باقی می‌مونه ‫که شما دوتا دوست‌های صمیمی هستید، درسته؟
‫آره.
‫و با اینکه ما نسبت خونی باهم نداریم،
‫یه مقدار خلاف شئوناته...
‫شماها خیلی به این کلمه علاقه دارید. ‫باعث می‌شه من...
‫دوسش ندارم، ولی نمی‌تونی تظاهر کنی که مشکل نیست.
‫صبح بخیر، آقای دادرس.
‫صبح بخیر، جناب قاضی.
‫درمورد مقام جدیدت شنیدم.
‫به نظرم خیلی زود توی دادگاه همدیگه رو می‌بینیم.
‫خانم پوئت.
‫سلام من رو به معاون برسونید.
‫حتماً. روز خوبی داشته باشید.
‫- خدانگهدار. ‫- خدانگهدار.
‫نگران نباش. ازم متنفره، ولی کار عجیبی نمی‌کردیم.
‫اون به عنوان قاضی دادگاه جنایی انتخاب شده، لیدیا.
‫حرومزاده!
‫قبلاً بهت گفتم دوباره هم میگم.
‫فکر می‌کنم از این به بعد نباید باهم دیده بشیم.
‫باشه. پس چی‌کار کنیم؟
‫توی اون هتل‌های مشکوکی ‫که ساعتی پول می‌گیرن قایم بشیم؟
‫نه، هتل نه.
‫با اینکه می‌تونه باحال باشه.
‫یه فکریش می‌کنیم.
‫قول میدم.
‫نیمه پر لیوان رو ببین.
‫حتی یه جلسه از اولین محاکمه‌ات رو از دست نمیدم.
‫عالیه.
‫انریکو ریاست تیم مدعی‌علیه رو به عهده می‌گیره؟
‫الان نه.
‫امیدوارم قبل از کیفرخواست بتونم قانعش کنم.
‫- قانعش می‌کنم. ‫- شک ندارم.
‫نقاشی بیانگر جنگ سن مارتینوست.
‫یه پروژه عمومی برای شهرداریـه،
‫ولی فکر نمی‌کنم آقای کاستل بعد از قتل
‫بتونه تمومش کنه.
‫- قتل احتمالی. ‫- قاعدتاً.
‫ولی قربانی، آقای الیو استورتی،
‫چند ماهی با حالت صمیمانه، اینجا زندگی کرده.
‫ببخشید، جناب دادستان، ولی منظورتون رو نمی‌فهمم.
‫آقای کاستل پیش ما به یک گناه مخفی اعتراف کرد.
‫چی؟
‫اون مثل بقیه ما نیست.
‫البته. اون یه هنرمند بود.
‫آره، دقیقاً. حالا بیاید بگیم هنرمند.
‫حالا، حقیقت اینه که هنرمند اینجا با معشوقه‌اش زندگی می‌کرده،
‫و یکشنبه عید پاک، فکر کرده ‫بهترین موقعیته که از پشت بهش شلیک کنه.
‫خون روی نقاشی پاشیده شده،
‫بعد سعی کرده تا جایی که می‌تونه تمیزش کنه
‫و بعد جسد رو توی یه فرش بپیچه.
‫- دادستان، صبح بخیر. ‫- لیدیا.
‫ببخشید دیر رسیدم، قربان.
‫همونطور که دادستان میگن، ‫جغرافیای تورین رازهای خودش رو داره.
‫داشتم توضیح می‌دادم، اگه اجازه بدید،
‫که آقای کاستل هرکاری تونسته کرده تا ردپای قتل رو مخفی کنه.
‫اول، پنجره رو شکسته
‫که ما باور کنیم شلیک از بیرون بوده.
‫بعد سعی کرده خون رو پاک کنه،
‫و وقتی داشته از شر جسد خلاص می‌شده،
‫یه کارابینیر سخت‌کوش در حین ارتکاب به جرم می‌گیرتش.
‫سلاح چی؟
‫هنوز سلاح پیدا نشده، ‫ولی مطمئنیم یه پیستول کالیبر کوچیکه.
‫یه اسلحه خانم‌پسند، ‫با عرض پوزش از اصطلاحی که به کار بردم.
‫چیز دیگه‌ای برای اضافه کردن نیست.
‫می‌تونم بپرسم فرضیه‌ای برای انگیزه قتل دارید؟
‫چی بگم، خانم؟
‫حسادت؟ دعوای عشاق؟
‫بالاخره، زندگی هرج و مرج داره.
‫شما وکیل‌ها دوست دارید توش غلت بزنید،
‫و ما دادستان‌ها باید همه چیز رو سرجاش بذاریم.
‫ببخشید دادستان، پس دارید به من میگید،
‫از نظر شما، کاستل پنجره رو شکسته ‫که تحقیقات رو به سمت دیگه‌ای ببره، درسته؟
‫همین رو گفتم.
‫چرا باید چنین کاری بکنه؟
‫اگه می‌خواسته از شر جسد خلاص بشه، یکم عجیبه.
‫- خانم جوان باهوشـه. ‫- مشاور حقوقی.
‫مشاور حقوقی. با اینکه یه زنـه.
‫ولی می‌دونید، قاتل‌ها با این منطق پیش نمیرن.
‫من فکر می‌کنم کاستل اول پنجره رو شکسته ‫که تحقیقات رو به سمت دیگه‌ای ببره،
‫و بعد تصمیم گرفته خون رو تمیز کنه
‫و جسد رو توی رودخونه بندازه.
‫بهتون که گفتم، قربان. ‫قانون طبیعتـه.
‫- اگه موضوع پول نباشه... ‫- به خاطر عشقـه.
‫فکر می‌کردم عصبانی هستی و قراره چند هفته بداخلاق باشی.
‫- بیخیال، می‌دونی که من کینه‌ای نیستم. ‫- البته که نه.
‫- حرفت با عقل جور درمیاد. ‫- اوه.
‫گراتزیا به یکی که جدی‌تر و باهوش‌تر باشه نیاز داره.
‫درسته.
‫از وقتی وارد سیاست شدی، هوش کاریت رو از دست دادی.
‫بالاخره فهمیدی.
‫نه! جهت شفاف‌سازی، ‫من هیچوقت نگفتم هوش کاریم رو از دست دادم.
‫فقط داشتم ضرورت سیاسی رو مطرح می‌کردم.
‫باشه، بیا بگیم برای تو مناسب نبود که قبولش کنی.
‫دقیقاً.
‫من به شدت عاشق الیو بودم.
‫تازه باهاش آشنا شده بودم.
‫اون توی یه کلبه توی بورگو وانچیلیا زندگی می‌کرد،
‫و خیلی سریع ازش خواستم بیاد با من زندگی کنه.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم ‫همچین اتفاق وحشتناکی ممکنه براش بیفته.
‫نمی‌فهمم، آقای کاستل
‫چطوری ایده‌ی خلاص شدن از شر جسد به ذهن‌تون رسید؟
‫می‌دونید، من همجنسگرام.
‫یه هرزه، یه فاسد، یه لواط‌گر.
‫وقتی اومدم خونه و اون همه خون رو دیدم،
‫ترسیدم به کارابینیری اطلاع بدم.
‫می‌دونستم سریعاً من رو مقصر می‌کنن.
‫خبر داری الیو دشمنی داشته یا نه؟
‫معشوقه‌هایی که بهشون خیانت شده، رقیبی، نمی‌دونم.
‫اون هیچوقت درمورد گذشته‌اش حرف نمی‌زد، ‫منم ترجیح می‌دادم چیزی ندونم.
‫اینجوری سخت‌تر می‌تونیم کمکت کنیم، آقای کاستل.
‫معاون زاناردلی بهمون اصرار کرد...
‫اون یه دوست عزیزه.
‫منظورم همون دوست خالیـه. نگران نشید.
‫شما حرفم رو باور می‌کنید، خانم؟
‫من حماقت کردم،
‫ولی هیچوقت نمی‌تونم آدم بکشم.
‫یادته ساعت چند جسد رو پیدا کردی؟
‫دقیق نمی‌دونم، ولی بعد از غروب بود.
‫سعی کردم خون رو از روی بوم نقاشی پاک کنم. ‫زمین رو تمیز کردم.
‫یکشنبه عید ایستر بود. ‫مگه باهم نبودید؟
‫نه، من به این چیزها اهمیت نمیدم.
‫خیلی‌خب. می‌تونی بگی اون روز کجا بودی؟ ‫با کی بودی؟
‫احتمالاً کنار رودخونه قدم زدم،
‫بعد از ظهرش هم رفتم خونه کسی،
‫ولی نمی‌دونم چند ساعت اونجا بودم.
‫ما ترتیبش رو میدیم.
‫فقط باید اسم این شخص رو بدونیم.
‫الیزابتا فِری.
‫توی اقامتگاه کُنت بلونی کار می‌کنه.
‫ولی بهتون هشدار میدم، خانم.
‫ما رابطه‌ی خوبی باهم نداریم، ‫و فکر نمی‌کنم بتونه کمکی بهم بکنه.
‫امیدوارم بتونه، آقای کاستل.
‫باید خوشبین باشیم.
‫اگه بی‌گناه باشی، ‫یه راهی پیدا می‌کنیم که به جامعه برت گردونیم.
‫که به شدت منتظر اثر بعدیتـه.
‫مطمئنی، لیدیا؟
‫هیچ راهی نیست بتونه مادرش رو ببینه؟
‫تو عضو پارلمانی. یه کاری بکن.
‫می‌تونم از شر پیانوها خلاص بشم
‫وقت شوخی نیست.
‫نمی‌دونی زندان چقدر وحشتناکه.
‫برای یه دختر کوچولو باعث تروما میشه.
‫ببخشید. اشتهام رو از دست دادم.
‫تریسا درست میگه، انریکو.
‫ولی بدون تو، نمی‌تونم وکالت گراتزیا رو انجام بدم.
‫از اونجایی که نتونستم ‫وکیل دیگه‌ای پیدا کنم که وکالتش رو به عهده بگیره،
‫نمی‌تونم به قاضی درخواست بدم، که...
‫می‌تونی حداقل وکالت رو امضا کنی
‫که بتونم با گراتزیا حرف بزنم و بهش بگم حال میلا خوبه؟
‫- البته که می‌تونم. ‫- وای، لطف می‌کنی!
‫ببخشید، قربان. آقای یاکوپو رسیدن.
‫چه عالی.
‫چی شد؟ ‫قطار وسط راه خراب شد؟
‫نه. رفتنم رو عقب انداختم.
‫کانسوئلو برش گردونده.
‫کانسوئلو، جهت اطلاعت،
‫افتخار می‌کنه که بدونه من توی بدترین شرایط همراهتونم،
‫و برای یه دلیل درست می‌جنگم.
‫- چقدر تاثیرگذار. ‫- پس برگشتی که توی محاکمه باشی؟
‫« آزادگان و برده‌ها، اشراف و عوام. »
‫خلاصه بگیم، ظالمان و مظلوم. ‫این مانیفستِ...
‫- ...حزب کمونیستـه، بله. ‫- نخوندمش.
‫چمدون برای چی آوردی؟
‫انریکو، بذار توضیح بدم.
‫گراتزیا مظلومه. ‫شوهرش ظالم بوده.
‫روزنامه من مسئولیت اخلاقی داره
‫که این داستان رو از یه دید سیاسی بگه.
‫بالاخره، یکی گفتش. ممنون.
‫ولی همه‌اش این نیست. همه‌اش این نیست.
‫با دکتری که گراتزیا گفت صحبت کردم، دکتر تولیو موناری،
‫و...
‫قراره به زودی برای مصاحبه ببینمش.
‫- از من تشکر نکنید. ‫- عالیه.
‫چون دادگاه هنوز شروع نشده، ایده‌ی بدیـه.
‫پس وکالت گراتزیا با توئه؟
‫- تو وکیلش نیستی؟ ‫- نه. بریم.
‫جوابم رو درمورد چمدون بده.
‫انریکو، نمی‌تونم از توی یه سوئیت توی هتل رجیو با بی‌عدالتی بجنگم.
‫باشه؟
‫البرتینا، لطف می‌کنی شومینه اتاق من رو روشن کنی؟‌
‫چشم، آقای یاکوپو!
‫- پس خودتـم آتیش بزن. ‫- چی؟
‫شب خوبی داشته باشی.
‫خانم فونتانا با یه شکستگی در مچ سمت چپش اومد کلینیک.
‫تابستون گذشته بود.
‫بعدش من و خانواده‌ام به تورین نقل‌مکان کردیم،
‫ولی خوب یادمه، چون خب...
‫گفت از پله افتاده،
‫ولی مشخص بود که دروغ میگه.
‫خیلی ممنون، خانم.
‫از کجا مطمئنی؟
‫بیمار توی نقاط مختلف بدنش جای کبودی داشت.
‫روی پاهاش، دستـاش، گردنش.
‫بعضی‌هاشون مشخص‌تر و جدیدتر بودن، بقیه نه.
‫پس همه‌شون از یه افتادن ایجاد نمی‌شدن.
‫البته.
‫حاضرید این‌ها رو توی دادگاه تکرار کنید؟
‫من فقط با یه مصاحبه با آقای باربریس موافقت کردم.
‫بله، البته،
‫ولی وقتی مقاله توی اِل مارتلو بیرون بیاد،
‫خود به خود تبدیل به شاهد اصلی تیم مدعی‌علیه می‌شید.
‫متوجه این هستید؟
‫بله متوجهم، ولی حقیقتاً بهش فکر نکردم.
‫پس بهش فکر کنید.
‫گوش کنید،
‫شاید بهتر باشه بیخیال کل این ماجرا بشیم.
‫همونطور که گفتم، ما تازه اومدیم به تورین. ‫تازه دارم می‌بینم...
‫البته. آرامش ذهن از همه‌چیز مهم‌تره، درسته؟
‫- اینطوری هم می‌تونید بهش نگاه کنید. ‫- موضوع این نیست.
‫یه زن هست که سال‌هاست قربانی خشونت شوهرش بوده،
‫و هیچکس هیچی ندیده، ‫هیچکس درموردش حرف نمی‌زنه.
‫شما تنها کسی هستید که مدرک محکمی داره.
‫آقای باربریس اومده اینجا باهاتون مصاحبه کنه و شما بابتش خوشحال بودید
‫در خونه‌تون رو به روی ما باز کردید، ‫چای بهمون تعارف کردید،
‫ما رو به همسرتون معرفی کردید.
‫ولی وقتی زمان قبول کردن مسئولیت ‫جلوی قاضی می‌شه، عقب می‌کشید.
‫پس موضوع چی بود، دکتر موناری؟
‫مسئله غرور از داشتن یه مقاله توی روزنامه؟
‫چون اگه اینطوره، بحث بیشتری باهم نداریم.
‫معذرت می‌خوام.
‫خیلی‌خب، من...
‫یه لحظه لغزش کردم.
‫متوجهم.
‫البته که حاضرم شهادت بدم.
‫ممنون.
‫همیشه خوشحال می‌شم
‫توی کار ببینمت.
‫بیخیال.
‫نه لیدیا. تو می‌تونی هرکسی رو ‫برای هرچیزی قانع کنی، بهم اعتماد کن.
‫کاشکی اینطور بود.
‫نه، لیدیا.
‫اگه داری درمورد پارسال صحبت می‌کنی ‫که ازم خواستی نرم رُم،
‫فکر می‌کنم تصمیم درست رو گرفتم. من...
‫داشتم درمورد انریکو صحبت می‌کردم.
‫بدون اون نمی‌تونم برای گراتزیا کاری بکنم، پس...
‫به هرحال، نمی‌دونم چطوری...
‫بابت کاری که کردی ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫دفتر دادستان کل.
‫سلام، دادستان.
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه، می‌خواستم...
‫می‌خواستم صدات رو بشنوم.
‫نه، فقط اینکه من...
‫نمی‌تونم به آرامش برسم. خوابم نمی‌بره. ‫مدام به گراتزیا و ایستر فکر می‌کنم.
‫شاید باید یه کاری می‌کردم. ‫شاید اگه نمی‌ذاشتم تنها صحبت کنن...
‫گوش کن ببین چی میگم. ‫تو هیچ کاری از دستت برنمی‌اومد.
‫- هیچی. ‫- می‌تونستم جلوش رو بگیرم، پیر.
‫اگه به حسم اعتماد می‌کردم، اگه وارد اون اتاق می‌شدم،
‫شاید الان مجبور نمی‌شدم با همه بجنگم ‫که ازش دفاع کنم.
‫و اصلاً نمی‌دونم می‌تونم انجامش بدم یا نه.
‫به هرحال،
‫امروز دکترش رو دیدم و اون حاضره شهادت بده، پس...
‫نه، وایسا وایسا.
‫نمی‌تونیم درمورد پرونده صحبت کنیم.
‫لیدیا، من قراره دادستان کلِ اون محاکمه باشم.
‫یه قوانینی هست که باید بهشون عمل کنیم.
‫نه، البته. ‫نمی‌خواستم روی نظرت تاثیر بذارم.
‫می‌دونم. می‌دونم نمی‌خوای. ‫ولی فکر می‌کنی...
‫چیزهایی که بهم بگی، ‫می‌تونم علیه‌ات ازشون استفاده کنم.
‫البته، فقط اینکه تو تنها کسی هستی
‫که دوست دارم درمورد این موضوع ‫باهاش حرف بزنم و نمی‌تونم.
‫خیلی‌خب...
‫دیروقته. شب بخیر، پیر.
‫آقای کاستل میگه یکشنبه ایستر دیدتت.
‫کاستل همیشه دروغگو بوده. ‫توانایی هرکاری رو داره.
‫چندین ساله می‌شناسمش، ‫و تا حالا هیچ حرف صادقانه‌ای نزده.
‫آره، گفت که رابطه‌تون خوب نیست.
‫پس بهتون گفت به محض اینکه فهمید حامله‌ام ولم کرد؟
‫نه، نگفت.
‫معلومه که نگفت.
‫باید خودش رو وقف نقاشی می‌کرد، ‫و ما مایه دردسرش بودیم.
‫بعضی وقت‌ها بهمون پول می‌داد.
‫ولی یکشنبه ایستر، اومد بگه تمومش کرده.
‫که به اندازه کافی کار کرده.
‫برای همین...
‫بی‌ادبی من رو ببخشید، ولی می‌تونید تایید کنید روز قتل
‫پیش شما بوده؟
‫کاستل بعد از ظهر اومد پیشم و ده دقیقه موند.
‫و اگه پلیس ازم بپرسه همین رو میگم.
‫البته.
‫داره دروغ میگه.
‫کاستل ترکش کرده، و اینم نمی‌خواد کمکش کنه.
‫شاید، ولی بازم کاستل باید توضیح بده ‫بین ساعت ۴ تا ۱۰ شب کجا بوده
‫چون منطقی نیست.
‫می‌دونم هدفت چیه.
‫فقط گفتی کمکم می‌کنی که گیجم کنی.
‫و همه‌اش به این خاطر که نمی‌خواستم وکیل گراتزیا بشم.
‫یکم بچگونه‌ست، نه؟
‫- چرا باید چنین کاری کنم؟ ‫- پس توضیح بده برنامت چیه.
‫هیچی.
‫فقط میگم نمی‌تونیم هرچی کاستل میگه رو باور کنیم
‫فقط چون وکیلش هستیم.
‫پس این رو ببین، خانم شاگرد اول کلاس.
‫اینا ۵۷تا نامه هستن که توسط یک نفر نوشته شدن
‫و همه به آدرس الیو استورتی هستن.
‫اینـا رو توی اتاقش توی بورگو وانچیلیا پیدا کردم
‫همراه با کلی چیز دیگه، ولی اینـاش جالب بودن.
‫بخونـشون.
‫« هیچ قاضی، انسان یا خدایی، نمی‌تونه من رو محکوم کنه
‫وقتی زخم‌های قلب رنجورم رو
‫با شستنشون در خونی که از سمت تو جاریه درمان می‌کنم. »
‫یه تهدید به مرگـه.
‫روشش واضح نیست، ولی قبول دارم.
‫یه داستان عاشقانه این وسطـه.
‫اشتیاق به یه شعله تابان و خالص تشبیه شده.
‫و اینجا آخرش، «خونی که جاریـه »
‫- آفرین، انریکو. ‫- ممنون.
‫این شرایط رو تغییر میده. ‫می‌دونیم کی نوشته‌شون؟
‫سوال همینجاست. امضا ندارن.
‫می‌شه ببرمـشون؟
‫من سه‌بار خوندمشون، ولی اگه فکر می‌کنی...
‫به هرحال تلاشم رو می‌کنم.
‫- ببخشید. ‫- نه، لطفاً. داریم کار می‌کنیم. ممنون.
‫عموی میلا با دوتا کارابینیری اینجاست.
‫این همه عجله رو نمی‌فهمم.
‫عجله‌ای نیست خانم، ولی من قیم قانونی اون دختر هستم.
‫شب‌تون بخیر، آقایون. ‫چی شده تشریف آوردید؟
‫ستوان پیترو فونتانا. ‫من عموی میلا هستم.
‫ستوان، تسلیت میگم.
‫بابت محبتی که به برادرزاده‌ام داشتید ممنونم، قربان.
‫خوشبختانه تونستم مرخصی ویژه بگیرم، و از امروز به بعد،
‫می‌تونم مراقبش باشم.
‫میلا دردسری برای ما نداره.
‫مثل دختر خودمه.
‫ستوان حق دارن.
‫- آلبرتینا، دختر رو آماده کن. ‫- چشم.
‫می‌تونم بپرسم می‌خواید شهر رو ترک کنید؟
‫شما خانم پوئت هستید، درسته؟
‫امیدوارم ایده‌های عجیبی رو توی سر زن‌داداشـم نکرده باشید.
‫جواب سوالم رو ندادید. ‫قصد دارید از شهر برید؟
‫نه خانم. نمیریم.
‫تا محکوم شدنش، محاکمه رو دنبال می‌کنم.
‫شاهزاده خانم.
‫یه بغل به عمو پیترو نمیدی؟
‫میلا. عزیزم، نگران نباش.
‫می‌خوام پیش شما بمونم.
‫قول میدم خیلی زود دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫نه، بذار پیشت باشه.
‫حالا برو.
‫بریم واسه آخرین بار با بابا خدافظی کنیم.
‫آقا.
‫خداحافظ.
‫حتماً باید با گراتزیا صحبت کنم.
‫- وکالت میدم. ‫- ممنون.
‫ده سال دیگه زندگی خودت رو چجوری می‌بینی؟
‫- نمی... ‫- بیخیال.
‫حتی ده روز دیگه رو هم نمی‌تونم تصور کنم، گراتزیا.
‫- من میگم چجوری تصورت می‌کنم. ‫- باشه.
‫تصور می‌کنم که داری یه سخنرانی خفن توی دادگاه انجام میدی،
‫و من اونجام و تشویقت می‌کنم.
‫اینجوری خیلی خوب میشه.
‫- عالیه. ‫- بعیده، ولی خوبه.
‫نه، اتفاق می‌افته. آره، اتفاق می‌افته.
‫تو چجوری خودت رو تصور می‌کنی؟
‫ازدواج کردم.
‫نه.
‫صبر کن.
‫با یه مرد خیلی خوشتیپ ازدواج کردم.
‫- پولدار. ‫- درسته.
‫با یه ویلا کنار دریا.
‫با دوتا بچه و یه سگ.
‫یه معشوقه.
‫- یه معشوقه؟ ‫- آره.
‫تا حالا مردی رو دیدی که پولدار، خوشتیپ باشه، ‫تازه آدم حسابی هم باشه؟
‫باید معشوقه پیدا کنی.
‫یه معشوقه.
‫ببین چقدر سریع قبول کردی.
‫و بعد یه معشوقه برای اون معشوقه.
‫پس یه شوهر، یه معشوقه، و یه معشوقه دیگه.
‫از نظر قانونی میگم، این یه تصمیم بی‌چون‌وچراست.
‫چون پیترو فونتانا نزدیک‌ترین خویشاونده.
‫برای همین میلا تا پایان محاکمه باید پیشش بمونه، متاسفانه.
‫و همینطور بعدش، ‫از اونجایی که احتمالاً اعدامم می‌کنن.
‫مطمئنم می‌ذارتش توی ردیف اول که تماشا کنه.
‫ناگفته نمونه، به نظر دوسش داشت.
‫- اون یه حرومزاده‌ست، لیدیا. ‫- خیلی‌خب.
‫مثل برادرش.
‫خیلی‌خب.
‫انریکو نمی‌تونه کاری بکنه؟
‫نمی‌تونه حداقل قاضی رو راضی کنه که بذاره من ببینمش؟
‫انریکو فکر نمی‌کنه بتونه الان پرونده‌ات رو قبول کنه.
‫الان چی کار کنم؟
‫- چی کار کنم؟ ‫- من یه نقشه دارم.
‫من رو ببین.
‫من می‌تونم قانعش کنم.
‫من قانعش می‌کنم. باشه؟
‫بیا تو.
‫مصاحبه با دکتر موناری رو نوشتم.
‫گفتم توی روزنامه‌ی یکشنبه بذارمش.
‫ممنون.
‫می‌خوای بخونیش؟
‫بهت اعتماد دارم.
‫این موضوع که انریکو نمی‌خواد وکیل گراتزیا بشه،
‫نظرت درموردش چیه؟
‫نظر من؟
‫ایمان داشته باش، باربریس.
‫یه جوری ردیفش می‌کنم.
‫اگه همینجوری وایسادی بِر و بِر نگاه کنی، بیا بهم کمک کن.
‫باشه.
‫می‌خوام بفهمم زنی که این نامه‌های مضحک رو نوشته کیه
‫چون یه سری جزئیات جالب رو گفته،
‫مثل، «ناقوس کلیسای سنت مایکل فرشته مقرب
‫من رو یاد اولین باری که من رو بدست آوردی می‌اندازه.»
‫آدم رمانتیکیـه.
‫- سنت مایکل فرشته مقرب اینجاست، درسته؟ ‫- آره.
‫« فواره‌ای با مجسمه‌ی ایتالیای تاج‌دار. »
‫فواره‌ای که مجسمه‌ی تاج‌دار داره، توی میدان سزار بالبوـه.
‫درسته.
‫- پس فواره اینجاست. ‫- آره.
‫« گولیِلمو پپه توی غروب رو یادته؟ ‫از آلاچیق خونه‌ی من می‌دیدیمش.»
‫و مجسمه گولیِلمو پپه توی پیاتزا ماریا تریساست.
‫- همه‌شون توی یه محله هستن. ‫- آره.
‫بفرما.
‫وایسا. همینجاست.
‫« از گل‌های کنج، فقط رنگـشون مونده. »
‫« بوشون با آخرین نگاه تو رفت. »
‫« هنوز توی خونه‌ی سفید منتظرتم
‫جایی که تابستون ‫توی سایه‌ی درخت‌ها اسمت رو زمزمه می‌کنه. »
‫پیداش کردم.
‫عالیه. چی کار کنیم؟ بریم داخل؟
‫اگه اشکالی نداره، می‌خوام تنها برم.
‫با چه امیدی؟ که اعتراف بگیری؟
‫من نیومدم اینجا که سریع نتیجه‌گیری کنم.
‫ممنون.
‫منم ممنونم.
‫اینـا ادعاهای تکان‌دهنده‌ای هستن، خانم.
‫- علاقه‌ای به بیشتر شنیدن ندارم. ‫- اشتباه متوجه منظور من شدید، کنتس.
‫نه، خیلی هم خوب متوجه شدم.
‫جقیقتاً تعجب کردم که یه زن داره همچین حرف‌هایی می‌زنه.
‫تا حالا...
‫برای عشق عذاب نکشیدی؟
‫پس باید بدونی که یه زن عاشق ‫می‌تونه چیزهای وحشتناکی بگه.
‫ولی به این معنی نیست که می‌تونه اون حرف‌ها رو عملی کنه.
‫کنتس، معذرت می‌خوام.
‫اصلاً قصدم اتهام زدن به شما نبود.
‫برعکس، من اومدم بهتون هشدار بدم، ‫چون برادرم، انریکو پوئت،
‫وکالت آقای کاستل رو قبول کرده.
‫و می‌ترسم بخواد این مکاتبات رو
‫پیش دادستان پادشاهی ببره.
‫- انگار یه کابوسه. ‫- و من اینجام که کمکـتون کنم.
‫می‌شه بیشتر درمورد الیو استورتی بگید؟
‫می‌دونم خوب می‌شناختیدش.
‫اون عشق زندگیم بود.
‫مرگش من رو به اعماق غم فرو برد.
‫متوجهم.
‫شک نکرده بودید که الیو ‫معشوقه‌ی دیگه‌ای غیر شما داشته باشه؟
‫اون فقط عاشق پول بود.
‫من همه‌چیز بهش دادم، ولی ظاهراً،
‫کافی نبود.
‫یه جایی برای نقاشی نیاز داشت،
‫و من یه اتاق کامل بهش دادم.
‫هروقت می‌خواست می‌تونست بیاد اینجا، که کار کنه،
‫یا استراحت کنه.
‫این اثرِ کانالتو نیست؟
‫به نظر میاد اصلی باشه، نه؟
‫چهارتاشون رو فروخت.
‫داری میگی الیو استورتی کلاهبردار بود؟
‫اسم خودش رو گذاشته بود هنرمند،
‫ولی در واقعیت، ‫هیچوقت یه کار اورجینال انجام نداد، فقط کپی می‌کرد.
‫این قضیه عذابش می‌داد ‫که هیچوقت معروف نمی‌شه.
‫برای همین یه راهی پیدا کرد که کارش رو امضا کنه
‫بدون اینکه کسی متوجه بشه. اینجا رو ببین.
‫یه اِچ، بعدش یه ای، یه اِل.
‫« هلیوس. »
‫حتی توی این هم کارش اصالت نداشت.
‫ولی من بازم دوستش داشتم.
‫فکر می‌کنی الیو تمام نقاشی‌های جعلیش رو اینجوری امضا کرده؟
‫فکر کنم، ولی مطمئن نیستم.
‫چرا؟ مهمه؟
‫خیلی.
‫خب؟ چی رو باید ببینم؟
‫- جواب مسئله‌ات. ‫- نمی‌بینمش!
‫- جلوی چشمته. قسم می‌خورم. ‫- داره میره روی مخم.
‫نه، لطفاً روی مخت نره.
‫ولی اگه می‌خوای همه‌چیز رو بهت بگم،
‫باید به شرفت قسم بخوری
‫که وکالت گراتزیا رو قبول می‌کنی.
‫- می‌دونستم نقشه ریختی. ‫- هرکس با قوانین خودش بازی می‌کنه.
‫تو همونی نبودی که گفتی من هوش کاریم رو از دست دادم؟
‫دروغ گفتم.
‫هیچوقت نمی‌تونستم وکیلی بهتر از تو پیدا کنم.
‫نمی‌تونستی کسی رو پیدا کنی ‫که بتونی مثل من براش رئیس بازی دربیاری.
‫باشه، هرچی تو بگی.
‫پس وکیل گراتزیا میشی، یا بریم خونه؟
‫بذار این رو مشخص کنیم.
‫حاضری یه آدم بی‌گناه توی زندان بمونه ‫فقط برای اینکه لج من رو دربیاری؟
‫روحت هم خبر نداره ‫چه کارهایی حاضرم برای کمک به اون انجام بدم.
‫کاستل بی‌گناهه، مگه نه؟
‫فکر کنم.
‫خیلی‌خب، تو بُردی. به شرافتم قسم می‌خورم.
‫- قول میدی؟ ‫- قول میدم.
‫- قول میدی! ‫- قول میدم!
‫باشه پس.
‫اینجا رو ببین.
‫یه اِچ هست، یه ای و یه اِل، ‫که یعنی...
‫- هلیوس. ‫- هلیوس.
‫امضای الیو استورتی‌ـه.
‫پس الیو نقاشی‌های کاستل رو امضا کرده؟
‫نه، انریکو. اون نقاشی‌شون کرده.
‫- اون یه جاعل بوده. ‫- چرت و پرته.
‫کاستل دیگه نمی‌تونه نقاشی کنه.
‫ندیدی دستاش می‌لرزید؟
‫الیو استورتی براش نقاشی می‌کرد.
‫پس داری میگی کاستل الیو رو آورد توی خونه‌اش
‫که این نقاشی رو براش بکشه و بعد عاشقش شده؟
‫عاشقش نشده.
‫باید باهم زندگی کردن‌شون رو توجیح می‌کرد،
‫برای همین با شایعات پیش رفت.
‫طبق محاسبه من، بعد از ظهر ۱۰ آوریل،
‫الیو اینجا بوده و داشته جنگ سن مارتینو رو می‌کشیده.
‫یکی از پشت پنجره دیدتش.
‫دیدنش و فکر کردن کاستلـه.
‫برای همین کُشتنش.
‫روش اون‌طرف بوده. تاریک بوده.
‫وقتی کاستل برگشته،
‫جسد الیو استورتی با قلم موهاش توی دستش هنوز اینجا بوده
‫وحشت کرده و فکر کرده اگه با کارابینیری تماس بگیره،
‫همه می‌فهمن که الیو براش نقاشی می‌کشه.
‫- برای همین تصمیم گرفته از شر جسد خلاص بشه. ‫- با عقل جور درمیاد.
‫البته، اگه نگفته بود الیو معشوقـشه،
‫ثابت کردن بی‌گناهیش یکم آسون‌تر می‌شد.
‫ولی خوشبختانه، من... ؟
‫تو یه نابفه‌ای، آره.
‫یه نابغه!
‫ازم پرسیدن چرا الیو استورتی توی خونه‌ام بود.
‫باید یه توضیح منطقی پیدا می‌کردم.
‫فکر کنم باید به دادستان خبر بدیم چی شده
‫چون کسی که شلیک کرده می‌خواسته تو رو بُکشه، کاستل.
‫بهتره کارابینیری با الیزابتا فری صحبت کنن.
‫من نمیگم کار اون بوده، ولی انگیزه داشته.
‫تو خودت گفتی، در روز قتل، اون...
‫متوجه نیستی، خانم.
‫منظورم این بود که امروز پیش دادستان اعتراف می‌کنم
‫که من الیو استورتی رو از روی حسادت کُشتم.
‫این کاملاً نامعقوله.
‫آقای کاستل، متوجه عواقب این...
‫من یه هنرمندم، آقا.
‫نقاشی زندگی من بوده.
‫وقتی مریض شدم، به خودکشی فکر می‌کردم.
‫الیو آخرین امیدم بود.
‫با راهنماییِ من، می‌تونست به جای من خلق کنه.
‫هنرمندها هر گناهی رو می‌بخشن،
‫جز دزدی هنری.
‫نمی‌خوام به عنوان یه شیاد توی تاریخ به یاد آورده بشم.
‫می‌دونم به معاون زاناردلی قول دادید،
‫ولی نگران نباشید.
‫به محض اینکه بفهمه ‫من خودم رو به عنوان یه همجنسگرا معرفی کردم،
‫خودش رو از هر چیزی که به من مربوط باشه فاصله میده.
‫باشه.
‫به الیزابتا بگو متاسفم که باعث شدم اینقدر زجر بکشه.
‫اصلاً به ذهنم نرسید.
‫خواننده‌ی ثابت ممکنه تعجب کنه که ببینه
‫روزنامه‌ی ما همچین اهمیتی
‫به یه موضوع به ظاهر خصوصی میده،
‫ولی باور ما اینه که موضوعات خصوصی،
‫به شکل گسترده‌ای، عمومی هستن.
‫- خانم؟ ‫- بله؟
‫این برای شما اومده.
‫ممنون.
‫این در موارد موضوع قدرت، تسلط یا سواستفاده صدق می‌کنه.
‫ولی بیشتر هم حقیقت داره وقتی که یه زن، و عمداً تکرار می‌کنم یک زن،
‫که صرفاً مشکک به استفاده از خشونت شده
‫توسط مطبوعات وظیفه نشناس ‫مورد قضاوت وحشیانه خوانندگان قرار بگیره.
‫قضاوتی که بیشتر شبیه به ‫دار زدن وحشیانه‌ی یه قربانیه
‫تا یه میلِ متمدنانه برای عدالت.
‫از امروز به بعد،
‫روزنامه‌ی ما صداش رو بلند می‌کنه،
‫با مصاحبه با دکتر تولیو موناری شروع می‌کنیم،
‫دکتری که اولین‌بار متوجه نشانه‌های خشونت وحشیانه‌ای شد
‫که این به اصطلاح قهرمان جنگی طی سالیان
‫به همسرش، گراتزیا وارد کرده.
‫به‌علاوه، از الان،
‫من شخصاً پیشرفت محاکمه رو قدم به قدم دنبال می‌کنم
‫تا وقتی که عدالت اجرا بشه.
آ و ا‌ مـ ـو و ی
‫قول دادم، نه؟
‫خب شامپاین داریم...
‫دو تا گیلاس،
‫چندتا شمع، ولی از همه مهمتر...
‫کیک تورته زاخر.
‫خب، شاید وین نباشه،
‫ولی تا آخر محاکمه اجاره‌اش کردم.
‫اگه نمی‌تونیم شفاف درموردش بحث کنیم،
‫حداقل می‌تونیم بدون ریسک اینجا بمونیم...
‫خیلی کارت خوب بوده.
‫سلام.
‫دیدی؟
‫آقای پوئت.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمـتون.
‫می‌شه گفت شرایط می‌تونست بهتر باشه.
‫امروز صبح، دادستان تصمیم گرفت کیفرخواست رو صادر کنه،
‫و ما باید تا چند روز دیگه جلوی هیئت منصفه قرار بگیریم.
‫چقدر شانس برای یه رای مساعد داریم؟
‫حقیقتاً، خیلی کم.
‫ولی عناصر مهمی داریم که به نفعمونـه.
‫کالبدشکافیِ شوهرت نشون داد ‫بافتِ پوششی زیر ناخن‌هاش بوده،
‫که این ثابت می‌کنه بهت حمله کرده.
‫بعد دکتر موناری رو داریم، ‫که درمورد خشونت قبلی شهادت میده
‫و این فرصت رو بهمون میده که بگیم از خودت دفاع کردی.
‫- حقیقت همینه. ‫- البته.
‫متاسفانه، حقیقت توی محاکمه‌ای که هیئت منصفه داره، ‫ممکنه کافی نباشه.
‫مهمه که این رو بدونی.
‫باشه.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫تا کِی می‌خوای باهام حرف نزنی؟
‫می‌خوای چی بگم؟
‫که کار درست رو کردی.
‫که قبلاً دنبال بهونه بودی. ‫زمینه برای انجام ندادنش.
‫- درسته. دنبال بهونه بودم. ‫- خیلی‌خب.
‫از خودت پرسیدی چرا؟
‫چون روی سیاست متمرکز شدی ‫و فکر کردی این محاکمه می‌تونه بهت آسیب بزنه.
‫نمی‌دونم، قسم می‌خورم.
‫خیلی هم می‌دونی، ‫ولی خیلی مونده من رو بشناسی.
‫- نمی‌خواستم بهت توهین کنم. ‫- توهین هم بکنی مهمه مگه، لیدیا؟
‫موضوع اینه که، من این پرونده رو نمی‌خواستم ‫چون می‌ترسیدم ببازم. باشه؟
‫گراتزیا دوست توئه.
‫اگه نتونم تبرئه‌اش کنم، فکر می‌کنی تقصیر منه،
‫و مسئولیتش من رو می‌ترسونه.
‫- تقصیر ما می‌شه. ‫- گوش کن.
‫بذار حرفم رو تموم کنم.
‫اگه ببازیم تقصیر ما می‌شه.
‫ولی این محاکمه رو برنده می‌شیم. ‫من رو ببین، لطفاً.
‫من و تو باهم.
‫برنده می‌شیم. باشه؟
‫باشه.
‫دیروز، رسماً منصوب شدم که نماینده دادستانی
‫در محاکمه علیه گراتزیا فونتانا باشم.
‫دادگاه توسط قاضی سرجیو داوانزاتی مدیریت می‌شه،
‫در حالی که اسامی اعضای هیئت منصفه ثبت شده.
‫چند روز دیگه نیاز دارم تا مدارک برای پرونده رو جمع کنم، ولی
‫گفتم بیای اینجا که بهت اطلاع بدم
‫که کیفرخواست برای قتل عمد
‫همراه با نیت قبلی ثبت می‌شه.
‫امکان نداره.
‫ببخشید، ولی خانم فونتانا ‫نمی‌دونست که شوهرش میاد دنبالش بگرده.
‫بله، می‌دونست. دو روز قبل از قتل، ‫گراتزیا فونتانا این تلگراف رو ارسال کرده.
‫« مقصد: جنوا ‫مبدا: تورین »
‫« ما تورین هستیم، خونه‌ی لیدیا پوئت. ‫منتظرتم، گراتزیا. »
‫متاسفانه خانم فونتانا کل حقیقت رو بهتون نگفته.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.