‫قربانی دوم
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، اسبن.
‫به سلامتی!
‫شاید بهتره...
‫- ولی دیگه شیر نمی‌دم. ‫- اون دیگه تو تخصص من نیست.
‫- صبح صداتو از پی‌وان نشنیدم؟ ‫- چرا.
‫- خوب بودی. خیلی دقیق و علمی. ‫- مرسی.
‫سلام! ببخشید.
‫چرا آدما وقتی هیچ کار اشتباهی نکردن ‫می‌گن ببخشید؟
‫- معذرت می‌خوام. ‫- باورنکردنیه!
‫- اسمت چی بود؟ ‫- امیلی. تو هم الکس بودی، درسته؟
‫- آره. ‫- سلام.
‫امروز بک‌آپ نورولوژی تویی؟ من شیفت اصلی‌ام.
‫اسبن اون بالاست، جراح مغز و اعصابه. ‫رختکنشون داره بازسازی می‌شه.
‫باشه، لعنتی. ببخشید، نمی‌دونستم.
‫- من می‌رم اون‌طرف. ‫- از کجا باید می‌دونستی؟
‫یه کریستیان بک‌آپه.
‫- امروز کریستیان رو دیدی؟ ‫- نه.
‫- اگه سؤالی داشتم از کی بپرسم؟ ‫- از بیرگیته بپرس، مسئوله.
‫- اولین باره تنهایی شیفت اصلی‌ام. ‫- هیجان‌انگیزه.
‫آره، هیجان‌انگیزه. ولی استرس هم دارم.
‫- احتمالاً خوب پیش می‌ره. ‫- روز خوبی داشته باشی.
‫- تو هم همین‌طور. ‫- آره، تو هم.
‫رژ لب رو بی‌خیال شو.
‫- وگرنه فکر می‌کنن پرستاری. ‫- باشه. حتماً. مرسی.
‫- صبح بخیر، ترین. ترومبولیز با توئه؟ ‫- آره.
‫خوبه.
‫- کشیک ترومبولیز، الکساندرا هستم. ‫- اسکه‌ام از A22.
‫یه خانم ۵۹ ساله به اسم وینی اینجاست.
‫پسرش زنگ زده چون پشت تلفن ‫عجیب حرف می‌زده.
‫توی حرف زدن مشکل داره ‫و سمت راست بدنش ضعیف شده.
‫علائم از کی شروع شده؟
‫سخته بگم، ولی دیشب ‫کاملاً حالش خوب بوده.
‫اگه شب اتفاق افتاده، فوریه. ‫کجایین؟
‫- ده دقیقه دیگه می‌رسیم. ‫- علائم حیاتیش رو می‌گی؟
‫فشار ۱۸۰ روی ۸۰، نبض ۹۹، ‫تعداد تنفس ۱۸ و قند خون ۶.۲.
‫- مرسی. می‌بینمت. ‫- کی می‌رسن؟
‫ده دقیقه دیگه. سکته موقع بیدار شدنه، ‫پس نهایتاً ۳۰ دقیقه وقت داریم.
‫- اسمش چی بود؟ ‫- وینی.
‫سیستم پرونده‌های پزشکی کار نمی‌کنه.
‫- احتمالاً الان درست می‌شه. ‫- باشه. من می‌رم جلسه صبح.
‫الکس؟ ‫فقط باید چندتا بیمار رو مرخص کنی.
‫- شیفت شب اینجا رو کرده هتل. ‫- انجامش می‌دم.
‫فرق خدا و دکتر چیه؟
‫خدا می‌دونه که دکتر نیست.
‫ببخشید؟ یه مرد تو راهروئه ‫که صداهای عجیب‌وغریب درمیاره.
‫- فقط کلوپوکسید لازم داره. ‫- ساعت هشته، شروع کنیم.
‫- باز تویی؟ ‫- همون‌طور که می‌دونین، کریستیان مریضه.
‫یعنی امروز صبح توی اورژانس ‫هیچ نیروی بک‌آپی نداریم.
‫کسی می‌تونه یکی دو ساعت ‫تلفن رو جواب بده؟
‫من کل شب اینجا بودم.
‫توی بخش تنهام. ‫شیفت اصلی کیه؟
‫- اِما. ‫- امیلی، نزدیک بود. منم.
‫- چند وقته اومده؟ دو هفته؟ ‫- یه کم دلشوره می‌گیرم با این وضع.
‫- از ساعت ده می‌تونم بگیرمش. ‫- پس دو ساعت بک‌آپ نداریم.
‫- امیلی خیلی خوب از پسش برمیاد. ‫- اگه اوتو تأییدش کنه، من مشکلی ندارم.
‫ولی این واقعیت رو عوض نمی‌کنه ‫که کمبود نیروی جدی داریم.
‫- به نظرت باید چی کار کنیم؟ ‫- من سر کار زیاد حس نمی‌کنم.
‫ولی می‌خوام بدونم دارین به استخدام ‫یه متخصص دیگه فکر می‌کنین یا نه.
‫نمی‌تونیم فقط چون مریضه ‫اخراجش کنیم.
‫نه، ولی نبودنش ‫روی بیمارها تأثیر می‌ذاره.
‫- موافقم. ‫- ولی نباید این‌طور باشه.
‫بخش باید از همکارش حمایت کنه. ‫سال سختی داشته.
‫- برای کریستیان چی پیش اومده؟ ‫- داستانش مفصله.
‫آره، نتونست از پسش بربیاد.
‫ازش شکایت شد، ‫بعد قضیه خیلی بزرگ‌تر شد.
‫دیگه بسه. ‫هنوز بک‌آپ نداریم.
‫- من می‌گیرمش. ‫- باشه. مرسی، الکس.
‫- ترومبولیز و اورژانس با هم زیاد نیست؟ ‫- مشکلی نیست.
‫- وقتی الکسه، خیالم راحته. ‫- از پسش برمیاد.
‫- باید برم. اگه چیزی شد زنگ بزن. ‫- باشه.
‫- ببخشید، یکی منو خواسته بود. ‫- من نبودم.
‫- شما کشیشین؟ ‫- بله.
‫لباستون پشت‌وروئه.
‫- صبح بخیر، کمال. ‫- صبح بخیر، رئیس.
‫- وینی نیلسن برای ارزیابی ترومبولیز. ‫- بله. ممنون.
‫- من بودم تلفنی باهات حرف زدم. چیز جدیدی نیست؟ ‫- نه.
‫- آخرین فشارش چند بود؟ ‫- ۱۸۰ روی ۸۰.
‫- داروی رقیق‌کننده خون مصرف می‌کنه؟ ‫- پسرش فکر نمی‌کرد. تو راهه.
‫- پس رقیق‌کننده خون نمی‌خوره؟ ‫- طبق گفته پسرش، نه.
‫سلام، وینی. ‫من الکسم، دکترم.
‫آوردنت اینجا چون شک داریم ‫توی مغزت لخته خون ایجاد شده.
‫می‌خوایم معاینه‌ت کنیم. ‫سریع انجام می‌شه، بعدش توضیح می‌دیم.
‫حالا اینو ازت درمیارم.
‫وینی، می‌تونی بهم بگی ‫چند سالته؟
‫خوبه. می‌تونی بگی ‫الان چه ماهیه؟
‫آره. می‌تونی به من نگاه کنی؟ ‫چشماتو ببند.
‫دوباره بازشون کن. ‫آره، خوبه.
‫وینی، حالا به دستم نگاه کن.
‫آره. خوبه.
‫باشه، خوبه. ‫وینی، حالا دستت رو می‌برم بالا.
‫ولش می‌کنم، تو هم بالا نگهش دار ‫تا من تا پنج بشمرم.
‫حالا می‌شمرم. ‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫آره، خوبه.
‫حالا با اون یکی هم همین کارو می‌کنیم. ‫ولش می‌کنم، تو بالا نگهش دار.
‫یک، دو... آره، خوبه. عالیه.
‫این رو حس می‌کنی، وینی؟ ‫آره، یه کم درد داره.
‫این یکی چی...؟ نه. خوبه.
‫خوبه. ببرینش ام‌آر‌آی.
‫سلام، وینی. داریم می‌بریمت برای ام‌آر‌آی، ‫بعدش دوباره می‌بینیمت.
‫صبح بخیر، راگنار. ‫بگیر!
‫اوه، مرسی! آب‌نباتم.
‫- حقته. ‫- یه لحظه.
‫بله، راگنار هستم.
‫بله. ولی چرا؟
‫هزار بار گفتم که قرار نیست ‫گندکاری شما رو جمع کنم.
‫همینه که هست. ممنون، خداحافظ.
‫دیگه از دست اورژانس خسته شدم.
‫بیمارها رو می‌فرستن اینجا ‫فقط برای یه ام‌آر‌آی،
‫به‌جای اینکه درست معاینه‌شون کنن. ‫فکر می‌کنی می‌دونن چقدر هزینه داره؟
‫معلومه که نه. این پزشکیِ دفاعی ‫آخرش نظام درمان رو نابود می‌کنه.
‫تصویرا دارن می‌رسن.
‫- سکته‌ست. انفارکت نیمکره چپ. ‫- با آفازیش جور درمیاد. کی اتفاق افتاده؟
‫سه چهار ساعت پیش. ‫باید فوراً درمان رو شروع کنیم.
‫حدود ۶۰ کیلوئه، پس ۵۴ میلی‌گرم اکتیلایز.
‫۵.۴ میلی‌گرم بولوس، ‫بقیه‌ش طی ۶۰ دقیقه، ممنون.
‫- درسته. ‫- آره.
‫اینجا یه دکتر واقعی داریم ‫که وقت تلف نمی‌کنه.
‫دقیقاً.
‫آره، هشتگ می‌تو.
‫- فقط می‌گن می‌تو. ‫- باشه، باشه، همونو می‌گیم.
‫الکس؟ هنوزم به پرونده‌ش ‫دسترسی ندارم.
‫- باشه. ‫- واقعاً افتضاحه.
‫- پسرش گفت دارویی مصرف نمی‌کنه. ‫- این توی دادگاه سند حساب نمی‌شه. چی کار کنیم؟
‫- درمان رو شروع می‌کنیم. ‫- نمی‌تونیم.
‫باید صبر کنیم ‫تا سیستم پرونده‌ها درست بشه.
‫- وقت نداریم. ‫- بگیرش!
‫داری چی کار می‌کنی؟ اینجا بیمارستانه، ‫چیزی پرت نمی‌کنیم.
‫وینی، یه کم به من نگاه کن. ‫می‌تونی به سقف اشاره کنی؟
‫خوبه. ممنون.
‫حالا می‌خوام یه سؤال ‫خیلی مهم ازت بپرسم:
‫دارویی مصرف می‌کنی؟ آره؟ یا نه؟
‫نه؟ هیچ دارویی نمی‌خوری؟
‫خوبه. پس می‌تونیم اکتیلایز بدیم.
‫- کشیک نورولوژی. ‫- امیلی‌ام.
‫یه پسر ۱۸ ساله‌ست، از دیروز سردرد داشته. ‫مطمئن نیستم خشکی گردن داره یا نه.
‫- ۵.۴ میلی‌گرم اکتیلایز. ‫- یه کم صبر کن، وسط ترومبولیزم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره. ممنون.
‫باشه، امیلی. ‫ادامه بده، ولی آروم حرف بزن.
‫توی ارزیابیش به مشکل خوردم ‫و می‌خوام نظارت کنین.
‫باشه، میام.
‫- می‌رم پیش امیلی. پنج دقیقه دیگه برمی‌گردم. ‫- الان می‌ری؟
‫- اگه چیزی عوض شد زنگ بزن. ‫- باشه.
‫سلام. اوضاع اینجا چطوره؟
‫سلام.
‫ببخشید؟ ‫می‌شه داروهاشو چک کنین؟
‫گفتن باید کلوپوکسید بخوره.
‫این می‌تونه صرع باشه. ‫لطفاً چک کنین، باشه؟
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، الیاس.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫صبح بخیر. ‫من الکساندرام، متخصص مغز و اعصاب.
‫- کامیلا. ‫- موضوع فوری‌ای بود؟
‫- فوری؟ ‫- آروم باش، مامان.
‫امیلی پزشک در حال آموزشه، ‫من فقط دارم نظارت می‌کنم.
‫- یعنی چیز جدی‌ای نیست؟ ‫- نگران نباش.
‫الیور از دیروز ‫سردرد شدید داشته.
‫تا جایی که من می‌بینم همه‌چی طبیعیه،
‫ولی مطمئن نیستم گردنش خشکه یا نه.
‫تشخیصش سخته.
‫- دیگه مثل دیروز درد نداره. ‫- بذار دکتر معاینه‌ت کنه.
‫- سرش شلوغه. امروز تولدشه. ‫- اوه، چند سالت می‌شه؟
‫- ۱۸. ‫- مبارکه. سن مهمیه.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫- تب داری؟ حالت تهوع؟ ‫- نه، کاملاً خوبم.
‫- این اواخر زیاد الکل خوردی؟ ‫- یه کم.
‫تو که این‌قدر مشروب نمی‌خوری. ‫ربطی به الکل نداره.
‫- الیور، به دماغم نگاه کن. ‫- باشه.
‫حالا توی چشمات نور می‌ندازم.
‫خوبه.
‫به نوکش نگاه کن. سرت رو تکون نده، ‫فقط با چشمات دنبالش کن.
‫- خوبه. تا حالا دوبینی داشتی؟ ‫- نه.
‫به چشمام نگاه کن ‫و دستات رو دو طرف باز کن.
‫حالا با یه دست دماغت رو لمس کن. ‫خوبه. حالا اون یکی.
‫خوبه. می‌تونی همچنان به چشمام نگاه کنی ‫و با انگشتت انگشت منو لمس کنی؟
‫خیلی خوبه.
‫حالا بریم روی تخت معاینه. ‫سرت رو این طرف بذار و دراز بکش.
‫به سمت من.
‫- کفشامو دربیارم؟ ‫- نه.
‫- دراز بکش، بعداً درستش می‌کنیم. ‫- این‌جوری...
‫دارم گردنت رو معاینه می‌کنم، ‫فقط شل باش. سرت دست منه.
‫خوبه. اگه احساس کشیدگی ‫یا درد کردی بگو.
‫خوبه.
‫الان می‌تونیم بریم خونه؟
‫آره، به نظر میاد یه میگرن معمولیه ‫یا خماری.
‫- مطمئنین؟ ‫- آره. می‌تونین برین خونه.
‫برای درد می‌تونه پانادول بخوره. ‫فقط حواستون باشه حالت تهوع نگیره.
‫- ممنون. خیالم راحت شد. ‫- ممنون.
‫- الان میام. ‫- برای احتیاط ام‌آر‌آی لازم نیست؟
‫فقط راگنار می‌افته به جونت. ‫هیچ نیازی نیست.
‫- اومدم. ‫- فشارش شده ۲۱۰ روی ۱۰۰.
‫- انفوزیون رو قطع کن. توی مثانه چیزی هست؟ ‫- نه.
‫لطفاً ۲۰ میلی‌گرم تراندیت بده.
‫- وینی؟ حالت تهوع داری؟ ‫- آره.
‫- سردرد داری؟ ‫- آره.
‫- ۲۰ میلی‌گرم تراندیت. ‫- ممنون.
‫بفرما، وینی. ‫آره، اصلاً خوشایند نیست.
‫- خیلی خوب بود، وینی. ‫- آب.
‫- برات آب میارم.
‫اون بیرون چه خبره؟
‫- می‌رم ببینم. ‫- مرسی.
‫اسمش وینیه. ‫بگین کجاست!
‫- جوابمو بدین! اسمش وینیه! ‫- آروم باشین.
‫سلام. شما پسر وینی هستین؟
‫- من الکساندرام، دکترم. ‫- آندرس.
‫- می‌دونین کجاست؟ ‫- بیا.
‫هیچی بهم نگفتن. ‫پشت تلفن عجیب حرف می‌زد.
‫- من برات توضیح می‌دم. ‫- حالش خوبه؟
‫مادرت دیشب توی مغزش لخته داشته، ‫ولی حالش خوبه.
‫درمانش رو شروع کردیم ‫و ظاهراً داره جواب می‌ده.
‫یعنی...؟ قراره...؟
‫می‌خوای باهاش حرف بزنی؟ ‫فکر کنم از دیدنت خوشحال بشه.
‫با من بیا.
‫این آندرسه، پسر وینی.
‫سلام، آندرس. بیا تو. ‫وینی، آندرس اومده.
‫- کشیک ترومبولیز، الکساندرا هستم. ‫- سلام، کریستینام.
‫اوگه، ۸۲ ساله، از گزگز ‫انگشت‌هاش شکایت داره.
‫حال عمومیش خوب نیست. دیابت هم داره.
‫- علائم از کی شروع شده؟ ‫- می‌گه چند روز پیش.
‫به نظر یه لخته کوچیک میاد، ‫ولی برای ترومبولیز خیلی دیره.
‫ولی بفرستینش نورولوژی، ‫اونجا معاینه‌ش می‌کنن.
‫- باشه، می‌فرستیم. حروف اول اسمت چیه؟ ‫- AD.
‫- باشه، ممنون. خداحافظ. ‫- ممنون. خداحافظ.
‫- الکس، دو ثانیه وقت داری؟ ‫- آره...
‫فکر نمی‌کنی یه کم زوده ‫تنهایی کشیک وایسم؟
‫خیلی خوب از پسش برمیای.
‫مرسی، ولی خودت گفتی ‫اگه حس کردم...
‫وقت احساسات نداریم. ‫این حرف یه کم خودمحورانه‌ست.
‫تو برای بیمارها اینجایی، ‫یادت نره.
‫آره، دارم سعی می‌کنم همین‌طور باشم.
‫از پسش برمیای. می‌دونم.
‫کمک! الیور؟
‫کمک! افتاد زمین.
‫- کمک لازم داریم! کد قرمز! ‫- الکس، چی کار کنم؟
‫زیر سرش. کامیلا، بذار رد بشم.
‫- الیور؟ ‫- الیور؟
‫- ۵ میلی‌گرم استسولید. ‫- چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫فقط یه کم جا لازم داریم که کار کنیم.
‫- یه تخت لازم دارم! ‫- تخت!
‫- تخت و اکسیژن! ‫- میارم.
‫- به پهلو! ‫- ببخشید.
‫- امیلی، پیشش بمون! ‫- ببخشید.
‫- دارم تخت میارم. ‫- همین الان ببرینش ام‌آر‌آی!
‫- کجا می‌برینش؟ ‫- ام‌آر‌آی، تا بفهمیم چی شده.
‫- چه مشکلی داره؟ ‫- دست آدمای مطمئنیه.
‫- نمی‌تونی همین‌جوری بری. ‫- برمی‌گردم. قول می‌دم.
‫برمی‌گردم.
‫- تنهام نذار! ‫- همین‌جا منتظر بمون.
‫خونریزی مغزیه.
‫- نمی‌شه با کویلینگ بستش؟ ‫- با همچین خونریزی‌ای؟ غیرممکنه.
‫- راگنار... ‫- پیشنهاد من جراحیه.
‫خطر پارگی خیلی بالاست. ‫به نظرم کویلینگ بهترین گزینه‌ست.
‫نمی‌شه.
‫ریسکش چقدره؟
‫۸۰ درصد احتمال داره حین جراحی ‫خونریزی شدیدتر بشه. اون‌وقت می‌میره.
‫ولی ۲۰ درصد هم شانس داری جلوشو بگیری.
‫شاید فقط ۱۵ درصد.
‫گزینه دیگه اینه که تا آخر عمر تو کما بمونه.
‫- یا با آسیب مغزی به هوش بیاد. ‫- الان نمی‌تونیم درباره‌ش چیزی بگیم.
‫به نظرم اگه عمل نشه ‫پیش‌آگهیش بهتره.
‫باشه. پس توی پرونده می‌نویسم ‫که نمی‌خوای عملش کنی.
‫بحث نخواستن نیست، ولی...
‫فقط ۱۸ سالشه.
‫- امتحانش می‌کنیم. ‫- خوبه.
‫خوبه.
‫من می‌رم پیش بیرگیته. هر وقت آماده شدی بیا.
‫باشه.
‫- اینم تلفن. ‫- عالیه.
‫جمع شدیم یه مرور سریع روی ‫حادثه بحرانی‌ای که پیش اومد داشته باشیم.
‫هدفمون اینه بفهمیم چی شده، ‫نه اینکه دنبال مقصر بگردیم.
‫باشه؟
‫پنج دقیقه دیگه جلسه دارم، ‫ولی فکر کنم خوب پیش بره.
‫الکس، می‌تونی بگی ‫ماجرا از دید تو چطور پیش رفت؟
‫حدود ساعت ۸:۱۵ بهم زنگ زدن.
‫یه بیمار با سردرد بود. فرستادمش خونه چون ‫هیچ نشونه‌ای از مشکل حاد ندیدیم.
‫- یعنی تو بیمار رو پذیرش کردی؟ ‫- نه، امیلی کرد.
‫پس دکترهای تازه‌کار نباید ‫بیمار نورولوژی پذیرش کنن.
‫- داری می‌گی تقصیر من بود؟ ‫- نه.
‫فعلاً بحث مقصر بودن رو کنار بذاریم.
‫قول می‌دم برگردیم به چیزی که تو تجربه کردی.
‫- الکس، ادامه می‌دی؟ ‫- آره.
‫- یه مدت بعد برگشت. ‫- چقدر بعد؟
‫ده دقیقه. داد زدیم کد قرمز ‫و بعدش همه‌چی شلوغ شد.
‫آره، و من حس کردم ‫فضا خیلی ناخوشایند شد،
‫و آدما با هم بد برخورد می‌کردن. ‫اصلاً حس خوبی نداشت.
‫- ممکنه خیلی سنگین به نظر بیاد، ولی... ‫- وقتی باید سریع کار کرد، همین‌طوری می‌شه.
‫مطمئنم همه تمام تلاششون رو کردن.
‫طفلکی پسره.
‫من به دکتر ارشد زنگ زدم. ‫دیگه چی می‌تونستم بکنم؟
‫کاملاً طبیعیه که دکترهای جوان ‫معاینه اولیه رو انجام بدن.
‫و وقتی شک پیش اومد، ‫الکس خودش معاینه‌ش کرد، درسته؟
‫- آره. ‫- و هیچ نشونه‌ای هم پیدا نکرد؟
‫نه. اگه چیزی دیده بودم، ‫می‌فرستادمش ام‌آر‌آی.
‫- نه، لعنتی... ‫- آروم، آروم.
‫وقتی اومد هیچ نشونه‌ای نداشت. ‫منم معاینه‌ش کردم.
‫فقط مطمئنم که بهت گفتم...
‫چی؟
‫هیچی. کاملاً مطمئن نیستم. ‫یادم نمیاد. ببخشید.
‫- امیلی، مشکلی نیست. ‫- آره، خیلی هم خوب.
‫- چیز دیگه‌ای هست که بخوای باهامون در میون بذاری؟ ‫- نه.
‫پس تمومش می‌کنیم. وقتمونم تموم شده، ‫ولی خوب شد ته قضیه رو درآوردیم.
‫ممنون. الکس؟
‫می‌تونی با امیلی ‫یه قهوه بخوری؟
‫کلاً بی‌فایده بود.
‫- حال الیور چطوره؟ ‫- الان می‌خوان عملش کنن.
‫- فکر می‌کنی به هوش بیاد؟ ‫- فکر کنم. جوونه.
‫مغز توی اون ناحیه انعطاف‌پذیری بالایی داره.
‫فکر می‌کردم پیش‌آگهی ‫خونریزی مغزی بده.
‫- یا مرگ، یا آسیب مغزی. ‫- بستگی به نوع و محلش داره.
‫می‌دونم تقصیر کسی نبود، ‫ولی فکر می‌کنم باید می‌فرستادیمش ام‌آر‌آی.
‫امیلی، نمی‌شه هرکی سردرد داشت ‫بفرستیمش ام‌آر‌آی.
‫ولی اگه می‌تونست جونش رو نجات بده چی؟
‫- ولی که نمرده. ‫- نه، ممنون.
‫وقتی نشونه‌ای نیست، ‫یعنی نیست.
‫- سلام، هانه. تو که مرخصی نبودی؟ ‫- یکی مریض شد.
‫پس واسه همینه.
‫چی؟
‫بهت گفتم.
‫فقط نمی‌خواستم جلوی بقیه بگم. ‫خشکی گردن.
‫- تو همچین چیزی نگفتی. ‫- چرا، اصلاً واسه همین بهت زنگ زدم.
‫تو زنگ زدی چون نمی‌دونستی ‫چطوری خشکی گردن رو بررسی کنی.
‫نه، زنگ زدم چون خشکی گردن پیدا کردم. ‫توی پرونده هم نوشتم.
‫- ندیدیش؟ ‫- نه، وقت نکردم.
‫ولی بهت گفتم، هم پشت تلفن ‫هم توی اتاق.
‫با خوندن پرونده حال الیور ‫بهتر نمی‌شه.
‫اون درمان درست لازم داره، ‫خانواده‌شم به ما احتیاج دارن.
‫- ولی... ‫- باید برم.
‫باشه.
‫کشیک ترومبولیز، الکساندرا هستم.
‫جست‌وجوی بیمار:
‫سردرد حاد.
‫هشدار!! خشکی گردن، ‫احتمال خونریزی مغزی.
‫پزشک مسئول، الکساندرا دمیر، ‫خشکی گردن را تأیید نمی‌کند.
‫الیور استیگ وینتر ‫توسط الکساندرا دمیر مرخص شد.
‫- الکس؟ ‫- چی؟
‫قول داده بودی یه بیمار رو مرخص کنی.
‫آره. فقط دارم می‌رم اتاق عمل، ‫بعدش نگاهش می‌کنم.
‫باشه.
‫- حالش چطوره؟ ‫- خوبه. الان می‌خوان عملش کنن.
‫خوبه.
‫چه خبره؟
‫- عملش نمی‌کنیم. ‫- چرا؟
‫خطر پارگی خیلی بالاست، ‫همون‌طور که گفتم.
‫- مگه توافق نکردیم این بهترین کاره؟ ‫- می‌گم نمی‌تونم.
‫اگه خونریزی زودتر پیدا شده بود، ‫شاید، ولی...
‫- کی پذیرشش کرد؟ ‫- یه پزشک تازه‌کار، ولی من...
‫کمی بعد از اون حالش بد شد و افتاد.
‫علائم از کی شروع شده بود؟
‫مامانش دیروز به اورژانس پزشکی زنگ زده بود، ‫پس احتمالاً یه نشت هشداردهنده بوده.
‫- معلومه. ‫- چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫نه، ولی اگه دیروز اومده بود، ‫الان توی این وضعیت نبودیم.
‫توی همچین خونریزی‌هایی ‫دقیقه‌ها تعیین‌کننده‌ان.
‫اوه... لعنتی!
‫قبل از اینکه برم مادرش رو بیارم، ‫چیز دیگه‌ای هست که باید بدونم؟
‫- این واقعاً بی‌فایده‌ست. ‫- اسبن، چیز دیگه‌ای هست که باید بدونم؟
‫توی کماست. ‫حالا باید ببینیم به هوش میاد یا نه.
‫اگه اون پسر بمیره... ‫تقصیر من نیست.
‫- به هوش میاد. ‫- من گزارشش کردم.
‫پس اگه پدر و مادرش شکایت کردن، ‫اسم منو نیار.
‫چرا باید شکایت کنن؟
‫می‌دونی زوج‌درمانی ‫چقدر خرج داره؟
‫- ۴۶ هزار خرج کردیم. ‫- شوخی می‌کنی!
‫ترین؟ پدر و مادرش کجان؟
‫مادرش توی سالن نشسته.
‫- مسخره گرونه. ‫- مجبور شدم شیفت اضافه بردارم.
‫- هی، داری اشتباه می‌ری! ‫- گوشیمو جا گذاشتم.
‫- کامیلا. دوباره سلام. ‫- سلام.
‫- پدر الیور داره میاد؟ ‫- آره، توی راهه.
‫- صبر کنیم تا اونم برسه؟ ‫- نه، می‌خوام بدونم چه خبره.
‫بشینین.
‫موضوع اینه که الیور ‫یه خونریزی مغزی شدید داشته.
‫با جراح مغز و اعصاب حرف زدم، ‫و تصمیم گرفتن عملش نکنن.
‫الان دارن می‌برنش ‫یه اتاق توی مراقبت‌های ویژه.
‫پس یعنی عمل لازم نداره؟
‫جراح فکر می‌کنه ریسکش خیلی بالاست. ‫ممکنه حالش رو بدتر کنه.
‫- پس الان توی کماست. ‫- کما؟ یعنی چی؟
‫یعنی وضعیتش ثابته.
‫حالا فقط باید صبر کنیم ‫ببینیم به هوش میاد یا نه.
‫دیروز گفت ‫سردرد داره.
‫- می‌دونستم یه مشکلی هست. ‫- ولی خوشحال و سالم به نظر می‌رسید.
‫ولی بچه منه، ‫آدم این چیزا رو می‌فهمه.
‫نمی‌تونستین بدونین. ‫منم چیز مشکوکی ندیدم.
‫- همینو می‌خواستم بگم. ‫- ولی این...
‫ممنون.
‫سلام، مادر الیور، کامیلا رو آوردم.
‫سلام، من آیدا هستم. ‫پرستار مراقبت‌های ویژه‌ام.
‫اگه دوست دارین، ‫کنارش بشینین.
‫اگه چیزی لازم داشتین بهم بگین. ‫جراح هم به‌زودی میاد.
‫الان درگیر یه عمل دیگه‌ست.
‫- شما از نورولوژی هستین؟ ‫- آره، من همون کسی بودم که...
‫فقط می‌خواستم ببینم حالش چطوره. ‫من الکسم.
‫باشه. اسبن داره میاد، ‫اون دیگه ادامه می‌ده.
‫- خوبه. ‫- ممنون.
‫صدای منو می‌شنوه؟
‫می‌تونین با جمله‌های کوتاه و ساده ‫باهاش حرف بزنین.
‫براش توضیح بدین دارین چی کار می‌کنین. ‫مثلاً:
‫الان دارم دستت رو جابه‌جا می‌کنم.
‫الان دارم پیشونیت رو نوازش می‌کنم.
‫هر نوع لمسی خوبه.
‫می‌تونی آروم اسمشو صدا کنی ‫و بگی برگرده.
‫آهنگ‌های موردعلاقه‌شو بخون. شاید هم ‫براش توضیح بدی چرا تو بیمارستانه.
‫چرا تو بیمارستانه؟
‫مطمئنم اِسبن، جراحش، ‫همه‌چی رو براتون توضیح میده.
‫چرا باید پسر من اونجا خوابیده باشه؟
‫ببخشید، فقط حس می‌کنم خیلی ناعادلانه‌ست.
‫کاملاً درکت می‌کنم.
‫سال‌ها تلاش کردیم بچه‌دار بشیم.
‫همه می‌گفتن بی‌خیالش بشم،
‫می‌گفتن یه مشکلی ‫توی لوله‌های رحمم هست.
‫ولی من خیلی بچه می‌خواستم.
‫آخرش بی‌خیال شدیم. ولی یهو...
‫...اون اومد.
‫اون معجزه کوچولوی ماست.
‫آره.
‫اگه چیزی لازم داشتین بهم بگین.
‫دارین می‌رین؟
‫آره. ولی بعداً برمی‌گردم ‫بهتون سر می‌زنم.
‫خیلی خوب میشه.
‫وقتی پدرش رسید بهم پیام بده.
‫آره، احتمالاً خوب میشه.
‫خودش تنهایی از پسش برمیاد. ‫اون‌وقت تو باید برنامه‌ت رو عوض کنی.
‫من که افتضاحم. ‫حتی نمی‌تونم کون خودمو پاک کنم.
‫- مامان، دکتر اومده. ‫- باید برم. خداحافظ.
‫- سلام، وینی. چطوری؟ ‫- لازم نیست نگران من باشی.
‫- بازم نگرانم. ‫- لطف داری.
‫می‌تونی برام لبخند بزنی؟
‫اون یه چیز دیگه بود. ‫می‌تونی قورت بدی؟
‫- سخته؟ ‫- آره.
‫اگه بعضی عصب‌ها آسیب دیده باشن، ممکنه سخت بشه. ‫می‌تونی این صداها رو بگی؟
‫کا-کا. پا-پا. تا-تا.
‫- کا-کا. پا-پا. تا-تا. ‫- عالیه!
‫بابت رفتار قبلیم معذرت می‌خوام.
‫فقط... خیلی ترسیده بودم.
‫- درک می‌کنم. ‫- ما فقط همدیگه رو داریم.
‫- فقط من و مامانیم. ‫- من که هنوز نمردم!
‫- مامان، خنده‌دار نیست. ‫- فعلاً که نه.
‫می‌دونین این ماجرا ‫آسیب دائمی براش می‌ذاره یا نه؟
‫- دوباره مثل قبل میشه؟ ‫- مثل قبل؟
‫هنوز زوده که بگیم، ‫ولی من خیلی خوش‌بینم.
‫آخه وقتی تلفنی باهاش حرف زدم، ‫صداش خیلی...
‫...عجیب بود. کاملاً...
‫ببخشید.
‫- فقط خیلی وحشت کرده بودم. ‫- کاملاً طبیعیه.
‫همه‌چی خیلی ناگهانی اتفاق افتاد. ‫معلومه که ترسیدی.
‫پرستار گفت اگه شما نبودین، ‫اون...
‫- شما جونشو نجات دادین. ‫- فقط کارمو کردم.
‫ممنونم!
‫پدر اولیور رسید.
‫- من دیگه باید برم، ولی اوضاع خوبه. ‫- ممنون.
‫گنج کوچولوی من.
‫سلام. پدر و مادرش کجان؟
‫رفته بیارتش. ‫پدره راه رو پیدا نمی‌کرد.
‫- حال اولیور چطوره؟ ‫- فشار خونش یه کم بالا پایین شده.
‫اِسبن کجاست؟
‫هنوز تو اتاق عمله، ‫ولی وقتی زنگ زدم داشت تموم می‌کرد.
‫آخرین بار کی مردمک‌هاشو چک کردی؟
‫هر ساعت چکشون می‌کنم.
‫امروز بخش ترومبولیز یه کم خلوت نیست؟
‫چه خبره؟
‫الکس؟
‫مردمک‌ها به نور واکنش نمی‌دن.
‫- دیابت داره؟ ‫- الکس...
‫یه بیمار داشتم که تو کمای عمیق بود و آخرش معلوم شد...
‫- میرم پدر و مادرشو بیارم. ‫- نه، صبر کن!
‫- باید همین الان به پدر و مادرش بگیم. ‫- اصلاً نباید اینجا بستری می‌شد.
‫منظورت چیه؟
‫اگه موقع معاینه‌ش ‫یه چیزی رو ندیده باشم چی؟
‫الان وقت حرف زدن درباره این نیست.
‫ولی باید بهشون بگی.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوش اومدین.
‫سلام. پدر اولیورم. کارل.
‫- الکس. پزشک متخصص. ‫- خب، من دیگه رسیدم.
‫- سلام. ‫- سلام. یه صندلی براتون میارم.
‫- ممنون. ‫- بفرمایین.
‫چقدر دستگاه اینجاست.
‫میرم اِسبن رو بیارم. همین‌جا بمونین.
‫وقتی نبودم ‫اتفاقی افتاد؟
‫- فقط اومدم یه سلامی بکنم. ‫- ممنون.
‫حالا پدرش هم رسیده.
‫صدای حرف‌هامون رو می‌شنوه؟
‫آره، معمولی باهاش حرف می‌زنیم.
‫خوابه یا تو کماست؟
‫- می‌تونی پتو رو درست کنی؟ ‫- آره.
‫فقط یه کم صافش کن.
‫خب. بابا پتوت رو درست کرد. ‫این بهتر نیست؟
‫چیزی گفتن ‫کی به هوش میاد؟
‫- احتمالاً خوب میشه. ‫- کارل، میشه کلاهت رو برداری؟
‫- اِسبن تقریباً کارش تمومه. ‫- آره، فقط باید...
‫- جراح داره میاد. ‫- ممنون.
‫- بله؟ ‫- اولیور به‌عنوان اهداکننده عضو ثبت شده.
‫باید بیای. اِسبن هنوز نرسیده، ‫و حالا باید به پدر و مادرش بگیم.
‫- هستی؟ ‫- آره.
‫الان میام.
‫نهایتاً ده دقیقه دیگه می‌رسم.
‫باشه. خوبه.
‫- سلام. ‫- سلام، الکس.
‫فقط اومدم یه سر به اولیور بزنم.
‫- اوضاع اون تو چطوره؟ ‫- پدرش رسیده. یه کم تنهاشون گذاشتیم.
‫- گفتن زودتر بیام. ‫- حالا باید چیکار کنیم؟
‫- در مورد چی؟ ‫- وضعیت اولیور.
‫مگه وضعیتش چشه؟
‫- بهش نگفتی؟ ‫- چی رو نگفتم؟
‫همون مردمک‌ها. ‫اولیور رفلکس مردمکی نداره.
‫چی؟
‫چرا هیچی نمی‌گی؟
‫- به پدر و مادرش چی گفتین؟ ‫- هنوز هیچی.
‫یا خدا! بیاین، زود باشین!
‫سلام.
‫من اِسبن هستم، جراح مغز و اعصاب. ‫مسئول درمان اولیورم.
‫شما بودین که نمی‌خواستین عملش کنین؟
‫آروم باش و به دکتر گوش کن.
‫موضوع اینه که می‌خوایم ‫یه کم اولیور رو معاینه کنیم.
‫شما می‌تونین بیرون منتظر بمونین.
‫- نمی‌فهمم. چی رو معاینه کنین؟ ‫- الکس، تو گفتی همه‌چی خوبه.
‫- فقط می‌خوایم معاینه‌ش کنیم. ‫- خب بکنین.
‫زیاد طول نمی‌کشه. ‫می‌تونین بیرون بشینین.
‫- چرا نمی‌تونم اینجا باشم؟ ‫- بریم بیرون.
‫- الکس، چه خبره؟ ‫- فقط یه لحظه طول می‌کشه.
‫ما بیرون منتظر می‌مونیم.
‫- زیاد طول نمی‌کشه. ‫- باشه، بریم.
‫می‌تونم چراغ‌قوه‌ت رو قرض بگیرم؟
‫مرسی.
‫- اهداکننده ثبت‌شده‌ست؟ ‫- آره، با رضایت بستگان درجه‌یک.
‫- برای یه جوون کار قشنگیه. ‫- پس باید با پدر و مادرش حرف بزنیم.
‫آره، حفظ فشار خونش داره سخت میشه.
‫- الان اوضاع خیلی سریع پیش میره. ‫- اهدا باید امروز انجام بشه.
‫اگه طبق قرار عملش کرده بودی، ‫شاید این اتفاق نمی‌افتاد.
‫شاید بهتره این بحث رو ‫یه وقت دیگه بکنین؟
‫- انگار خیلی عجله دارین. ‫- این اعضا که برای من نیست.
‫- باید به خواسته متوفی احترام بذاریم. ‫- چیزای دیگه‌ای هم باید در نظر گرفت.
‫اگه زیاد صبر کنیم، ‫اعضا دیگه قابل استفاده نیستن.
‫- من با پدر و مادرش حرف می‌زنم. ‫- نه. اولیور بیمار من بود.
‫تو نه مسئولیت اولیور رو قبول کردی، ‫نه پدر و مادرشو.
‫رابطه من باهاشون ‫از تو بهتره.
‫باشه.
‫پس به مرکز پیوند زنگ می‌زنم ‫ببینم اونا چی می‌خوان.
‫- آیدا، تو هم توی صحبت باش. ‫- باشه.
‫خب...
‫متأسفانه به نظر میاد ‫حال اولیور بدتر شده.
‫یعنی چی؟
‫وقتی معاینه‌ش می‌کنیم، ‫هیچ نشونه‌ای از فعالیت مغز نمی‌بینیم.
‫برای همین احتمال زیادی هست ‫که مغز اولیور از کار افتاده باشه.
‫متأسفانه.
‫- ولی شما گفتین همه‌چی خوبه. ‫- یعنی چی؟
‫یعنی مغزش دیگه کار نمی‌کنه ‫چون خون بهش نمی‌رسه.
‫- ولی داره نفس می‌کشه. ‫- دستگاه تنفس براش نفس می‌کشه.
‫قلبش چی؟
‫می‌زنه چون ما داریم نگهش می‌داریم.
‫پس زنده‌ست دیگه. ‫بدنش زنده‌ست، مگه همینو نمی‌گین؟
‫از نظر فنی بدنش زنده‌ست، ولی...
‫...دیگه به هوش نمیاد.
‫ولی شاید چند روز دیگه ‫حالِش بهتر بشه؟
‫بالاخره جوونه.
‫- زود خوب می‌شد. ‫- من گفتم...؟
‫- متأسفم، دیگه کاری از دستمون برنمیاد. ‫- همیشه یه کاری میشه کرد.
‫حالا چی میشه؟
‫لازم نیست الان درباره‌ش حرف بزنیم...
‫- درباره چی؟ ‫- می‌تونیم یه کم صبر کنیم.
‫باید بهتون اطلاع بدیم که ‫اولیور اهداکننده عضو ثبت‌شده‌ست—
‫با رضایت بستگان درجه‌یک.
‫- نمی‌فهمم. یعنی چی؟ ‫- اهداکننده؟ این چه شوخی مریضیه؟
‫- مجبور نیستین با این کار موافقت کنین. ‫- چه کاری؟
‫- نمی‌خوای یه کم صبر کنی؟ ‫- نه، می‌خوام بدونم.
‫یه عمل جراحیه ‫که طی اون برمی‌دارن—
‫—بافت‌ها و اعضایی رو ‫که قابل استفاده‌ان.
‫- بافت و عضو؟ ‫- ظاهرش خوب می‌مونه.
‫ظاهرش خوب می‌مونه. دوباره بدنشو می‌بندن، ‫و لباس‌های خودش رو تنش می‌کنن.
‫- نمی‌تونن همین‌جوری تیکه‌تیکه‌ش کنن. ‫- خود اولیور ثبت‌نام کرده بود؟
‫بله.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- این خواسته خود اولیور بوده. ‫- امضا نکن. اون پسرمونه!
‫امضا نمی‌کنم.
‫یه معاینه کامل مرگ مغزی انجام می‌دیم ‫تا مطمئن بشیم...
‫اگه کوچک‌ترین نشونه‌ای از حیات باشه، ‫اصلاً سراغ اهدا نمی‌ریم.
‫پس یعنی هنوز امیدی هست، ‫درسته؟
‫دارین همینو می‌گین، نه؟
‫نمی‌تونم ردش کنم.
‫- می‌خوام موقع معاینه حضور داشته باشم. ‫- ممکنه یه کم...
‫- کارل هم می‌خواد باشه. ‫- آره.
‫این حق رو دارین، ‫ولی توصیه‌ش نمی‌کنم.
‫اون هنوز اون توئه، حسش می‌کنم.
‫اولیور؟
‫اولیور، صدامو می‌شنوی؟
‫اولیور؟
‫اولیور!
‫دوباره رفلکس مردمک‌هاشو چک می‌کنم، ‫این بار همراه با حرکت.
‫آب یخ.
‫دارم توی مجرای گوش اولیور آب یخ می‌ریزم ‫تا رفلکس تعادلش رو بررسی کنم.
‫حالا دارم روی پاهاش ‫تحریک درد انجام می‌دم.
‫میشه لطفاً...
‫- دستشو گرفتی؟ ‫- آره.
‫- ببخشید. ‫- چی شده؟
‫فقط...
‫یه بار دیگه. فقط فشار بده.
‫خب... تنفس.
‫دستگاه تنفس رو قطع می‌کنیم ‫تا ببینیم اولیور خودش می‌تونه نفس بکشه یا نه.
‫از الان زمان می‌گیریم.
‫می‌تونین دوباره وصلش کنین.
‫بله، معاینه بالینی ‫مرگ مغزی رو تأیید می‌کنه.
‫قبل از معاینه بهشون چی گفتی؟
‫این‌که مغزش کار نمی‌کنه.
‫یه بار دیگه ازت می‌پرسم:
‫بهشون چی گفتی؟
‫- گفت‌وگوی طولانی‌ای بود... ‫- بس کن.
‫تو به پدر و مادرش این حس رو دادی ‫که هنوز امیدی هست.
‫- نمی‌تونم امیدشون رو ازشون بگیرم. ‫- چی فکر می‌کنی؟ مرگ مغزی شده.
‫نمی‌دونیم چی میشه، ‫شاید به هوش بیاد...
‫آره.
‫چند صدتا مورد مثل این دیدم. ‫هیچ‌کدوم به هوش نیومدن.
‫تا حالا بیمار مرگ مغزی داشتی؟
‫نه.
‫چه اعتمادبه‌نفسی.
‫این‌که فکر می‌کنی ‫تو این زمینه بهتر می‌دونی.
‫واقعاً نگران‌کننده‌ست.
‫کار ما اینه که تو همچین موقعیت‌هایی ‫بی‌طرف باشیم!
‫- من... ‫- تو به دانش حرفه‌ای من شک داری.
‫زیر قول و قرارت با همکارات می‌زنی، ‫و به خانواده بیمار دروغ می‌گی.
‫چیز دیگه‌ای هم هست ‫که یادت رفته بگی؟
‫ببخشید، امروز واقعاً ‫خودم نبودم.
‫تو چه جور دکتری هستی؟
‫داری فیلم می‌گیری؟ آماده‌ای؟
‫من آماده‌ام، تو چی؟ ‫باشه. یک، دو، سه، الان!
‫میشه بس کنی؟
‫ببخشید. یوناس اینستاگرام بخش رو گرفته دستش، ‫برای همین بیرگیت ازم خواست...
‫امیلی، برام مهم نیست.
‫- شاید بعداً فیلم‌برداری رو تموم کنیم؟ ‫- آره. می‌بینمت.
‫از اولیور خبری شده؟
‫مرده.
‫نه...
‫خیلی وحشتناکه. ‫چی شد؟ حالت خوبه؟
‫توی پرونده منو متهم کردی که ‫بیمار با خونریزی مغزی رو فرستادم خونه.
‫- نمی‌گم تقصیر تو بوده. ‫- پس چی می‌گی؟
‫وقتی همیشه این‌قدر مبهم حرف می‌زنی، ‫سخته بفهمم منظورت چیه.
‫ببخشید، فقط دارم می‌گم...
‫ما تو بیمارستان کار می‌کنیم، اتفاق پیش میاد...
‫چطور ممکنه به یه چیز جدی شک کنی ‫و هیچ کاری نکنی؟
‫- داری بی‌انصافی می‌کنی. ‫- وای. احساساتت رو جریحه‌دار کردم؟
‫نه، ولی این تو بودی که ‫بعد از معاینه فرستادیش خونه.
‫- پس یه کم بی‌ادبیه... ‫- بی‌ادبی؟
‫این‌که ازت حداقلِ کار پزشکی رو انتظار داشته باشم؟
‫تو دکتری، امیلی. ‫هیچ‌کس دلش برات نمی‌سوزه.
‫نه من، نه بیمارها، ‫نه خانواده‌ها. هیچ‌کس اون بیرون.
‫احساسات تو مهم‌تره؟
‫باید همه کارامون رو ول کنیم ‫و ناز تو رو بکشیم؟
‫می‌فهمی که نمی‌تونیم ‫همه‌چی رو بذاریم کنار و مراقب تو باشیم؟
‫بیمارها کمتر از تو گریه می‌کنن.
‫خودتو جمع‌وجور کن و غر نزن!
‫باشه.
‫نمی‌خوام ببینمش.
‫می‌فهمم سخته، ‫ولی باید جواب بدین.
‫سلام رئیس.
‫- ببرش کنار. ‫- کامیلا، اونا فقط دارن کارشونو می‌کنن.
‫- که مجبور نیستین همه اعضاشو اهدا کنین، نه؟ ‫- این‌جوری درباره اولیور حرف نزن.
‫- براتون یه اتاق پیدا کنیم؟ ‫- نمی‌ذارم بدنشو ببُرین!
‫- تصمیم با شماست. ‫- قبول نمی‌کنم!
‫- اولیور می‌خواست همه اعضاش رو اهدا کنه. ‫- آره، ولی من نمی‌خوام.
‫- تو نمی‌تونی تنهایی تصمیم بگیری. ‫- چی؟
‫باید به خواسته اولیور هم احترام بذاریم.
‫دیروز من چی گفتم؟
‫گفتم حالش خوب نیست. ‫ولی تو گوش نکردی.
‫- فکر کردم خماره. ‫- احمقی؟ سردرد داشت!
‫پشت تلفن گفتن باید صبر کنیم. ‫خودت هم قبول نکردی؟
‫- تقصیر توئه. ‫- تقصیر هیچ‌کس نیست.
‫خفه شو. ‫تو گفتی حالش کاملاً خوبه.
‫و حالا مرده.
‫موقع معاینه ‫هیچ چیزی نبود که باعث بشه فکر کنی -
‫ممکنه خونریزی مغزی باشه؟
‫- پزشکی علم دقیقی نیست. ‫- این جواب کافی نیست.
‫مگه دکتر نیستی؟ ‫با همین لباس این‌ور اون‌ور نمی‌ری؟
‫- تو چه جور آدمی هستی؟ ‫- آروم باش!
‫بهم دست نزن. ولم کن!
‫- دست نمی‌زنم، ولی باید آروم بشی. ‫- آره.
‫- تو پسرمو کشتی، می‌فهمی؟ ‫- بسه دیگه.
‫- حالا خوشحالی؟ ‫- کامیلا، بس کن!
‫- می‌شنوی؟ تو پسرمو کشتی! ‫- ولش کن.
‫دیگه ولت کرده.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره... بیمار منتظرم دارم.
‫ببخشید، شوهرم درد داره. ‫سه ساعته منتظره.
‫- وقت ندارم. ‫- الو؟ یه کاری بکنین.
‫- الکس؟ ‫- الان نه.
‫- چرا، الان. ‫- چی؟
‫مگه با هم قرار نداشتیم؟
‫- درباره چی؟ ‫- که چندتا بیمار رو مرخص کنی.
‫- بدون اینکه اول ببینمشون، نه. ‫- لون یا کریستر رو پیشنهاد می‌کنم.
‫حال هر دوتاشون نسبتاً خوبه ‫و گفتن می‌خوان برن خونه.
‫دیگه اون‌قدر نترسی، نه؟
‫- ببخشید، فقط استرس دارم. ‫- کریستر رو مرخص کن.
‫نه، لون. کریستر.
‫- الکس، من... ‫- چیز دیگه‌ای هست؟
‫آره. یه بیمار ‫توی بخش پذیرش منتظره.
‫- ببخشید که منتظر موندین. ‫- اشکالی نداره.
‫- می‌خوام نور بندازم تو چشم‌هاتون. ‫- باشه.
‫به من نگاه کنین.
‫- باید کاری بکنم؟ ‫- آره، شما...
‫- به من نگاه کن و... ‫- آره.
‫...بعد به دستی که حرکت می‌کنه اشاره کن.
‫نمی‌بینم ‫هیچ‌کدومشون حرکت کنن.
‫نه، خوبه. یه کار دیگه می‌کنیم.
‫به من نگاه کن و دست‌هات رو ‫مثل من دراز کن.
‫بعد با انگشتت نوکت بینی‌ت رو لمس کن.
‫- الان برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫الکس؟
‫چی شده؟
‫تو؟
‫فکر کنم امروز یادم رفته غذا بخورم.
‫نمی‌خوای بری خونه؟
‫پلیس اینجا چیکار می‌کنه؟
‫الکس، پلیس می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫- الان وقت خوبی نیست. ‫- درباره چی؟
‫- می‌تونیم یه جای خصوصی حرف بزنیم؟ ‫- آره، می‌تونین اون تو بشینین.
‫باشه.
‫متوجه شدیم امروز درگیر ‫یه اتفاق ناخوشایند شدین.
‫- من؟ ‫- می‌تونین بگین چی شد؟
‫من...
‫وقتی بیمار اورژانسی زیاده ‫و پرسنل بی‌تجربه هم زیادن، -
‫ارزیابی شرایط سخته.
‫می‌تونین دقیق‌تر بگین؟
‫من قبلاً هیچ‌وقت چیزی رو از قلم ننداختم.
‫ولی بازم درست نیست ‫که همراه بیمار یه کارمند رو تهدید کنه.
‫این قابل قبول نیست.
‫- تهدید؟ ‫- مادرش برخورد فیزیکی هم داشت؟
‫نه، یا شاید یه کم. عصبانی بود.
‫ولی واقعاً بهتون حمله کرد، الکساندرا؟
‫شاهد داریم که می‌گن ‫گرفتتون.
‫برای نوشتن گزارش ‫باید بدونیم دقیقاً چی شده.
‫تازه پسرش رو از دست داده. نمی‌خوام...
‫نمی‌تونی.
‫ولی اگه...
‫اگه چیزی که گفت راست باشه چی؟
‫چی گفت؟
‫شکایت نکنین.
‫به یه دکتر حمله کرده. ‫معلومه که باید شکایت کنیم.
‫تقصیر من بود.
‫تقصیر منه.
‫سلام؟ ببخشید، الان وقت دارین؟
‫الو؟
‫شما...
‫شما.
‫به من نگاه کن.
‫نفس بکش.
‫آروم و راحت. ‫آفرین، آروم.
‫از بینی نفس بکش، ‫از دهنت بده بیرون.
‫انگار داری توی نی فوت می‌کنی.
‫آره. همین‌جوری.
‫یه کم آب برات میارم.
‫بفرما.
‫مرسی.
‫اوف!
‫- نمی‌خوای یه کم بشینی؟ ‫- خوبم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ حالت خوبه؟
‫می‌خوام ازشون عذرخواهی کنم.
‫فکر می‌کنی اون عذرخواهی ‫چه چیزی بهشون می‌ده؟
‫این‌که تقصیر اونا نبود که... ‫نمی‌دونم.
‫نه. تو چیزی از اونا نمی‌گیری.
‫فقط می‌ذاریشون تو موقعیتی ‫که مجبور شن یه چیزی بهت بدن -
‫حتی اگه خودشون نخوان.
‫الان اونجا نیستن. ‫واقعاً یه کم...
‫خودخواهانه‌ست.
‫ما اوضاع رو کنترل کردیم.
‫- نمی‌تونم فقط...؟ ‫- اونا نیستن که باید تو رو ببخشن.
‫- می‌تونیم بریم تو؟ ‫- آره.
‫سلام. براتون مهمون اومده.
‫- می‌تونم بیام تو؟ ‫- بله.
‫- ما مذهبی نیستیم یا همچین چیزی. ‫- درباره هرچی بخواین می‌تونیم حرف بزنیم.
‫من بودم که خواستم بیاین.
‫این پسرمونه. اولیور.
‫می‌گن دیگه کاری نمی‌شه کرد، ‫ولی همیشه یه کاری هست، نه؟
‫آره، فکر قشنگیه...
‫...این‌که باور کنیم روی زندگی خودمون ‫کنترل و اختیار داریم.
‫ولی بالاخره یه روز باید قبول کنیم ‫که این‌طور نیست.
‫- نمی‌تونین یه دعا یا چیزی بخونین؟ ‫- عزیزم...
‫- معجزه اتفاق می‌افته، مگه نه؟ ‫- بسه. راست می‌گه.
‫اولیور داره نفس می‌کشه. نمی‌تونیم همین‌جوری تسلیم شیم.
‫دستگاه‌ها دارن براش نفس می‌کشن. ‫دیگه کاری از دستمون براش برنمیاد.
‫الان به چی فکر می‌کنی؟
‫به اولیور فکر می‌کنم ‫و چیزی که خودش می‌خواست.
‫فقط حس می‌کنم خیلی بی‌دستم.
‫معلومه که این حس رو داری، ‫تو مادرشی.
‫آره.
‫قبول کردنش دردناکه.
‫چون تو دنیایی زندگی می‌کنیم که فکر می‌کنیم...
‫...روی همه‌چی کنترل داریم.
‫تقریباً.
‫تنها چیزی که روش کنترلی نداریم ‫مرگه.
‫حتی دکترها هم نمی‌تونن تو این مورد کمکمون کنن.
‫پس باید چیکار کنیم؟ باید کمکمون کنین.
‫همون کاری رو بکنین ‫که همیشه می‌کردین.
‫دوستش داشته باشین.
‫آدم فقط چون یکی می‌میره ‫دست از دوست داشتنش برنمی‌داره.
‫عشق از مرگ قوی‌تره.
‫همین چیزه که ما رو آدم می‌کنه.
‫دوست داشتن ‫یه جور پذیرفتن هم هست.
‫یادتون باشه.
‫دوستش داشته باشین.
‫فردا صبح اولین کاری که می‌کنم، ‫گزارشت می‌کنم.
‫من بودم که بعد از معاینه اولیور ‫فرستادمش خونه.
‫می‌فهمم اگه فکر می‌کنی کافی نبوده. ‫خودمم همین فکر رو می‌کنم.
‫اگه این صدا رو می‌شنیدی، فکر می‌کردی ‫چی داره از اون پیچ میاد؟
‫فقط جواب بده.
‫اسب.
‫چرا؟
‫- چون صدای اسب همین‌طوریه. ‫- آره، بیشتر آدما همینو می‌گن.
‫- نمی‌فهمم منظورت از این حرفا چیه. ‫- گورخر بود.
‫از کجا باید می‌فهمیدی ‫اولیور یه گورخره؟
‫اگه به حرف امیلی گوش کرده بودم ‫و می‌فرستادمش ام‌آر‌آی چی؟
‫الان زنده بود؟
‫احتمال اینکه یه جوون هجده‌ساله ‫با خونریزی مغزی بیاد چقدره؟
‫یک در ۳۸۰۰.
‫دقیقاً.
‫طبق تشخیصت عمل کردی. این اشتباه نیست.
‫هر دکتری یه قبرستون برای خودش داره.
‫اینا برای توئه.
‫از طرف یکی از بستگان بیماره.
‫الکساندرای عزیز ‫اگه تو نبودی، ما چیکار می‌کردیم؟
‫ممنونیم. با احترام، ‫آندرس (پسر وینی)
‫ممنون.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.