دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
باید حرفم رو با این شروع کنم که
آشنایی با شما چه افتخار بزرگیه.
همه‌چیز رو درباره‌ی بازی‌هاتون خونده‌م.
واقعاً تحسین‌برانگیزه.
حیفه
که ذهنی به این درخشانی توی همچین سوراخی بپوسه.
بخواب!
کمتر کسی این قدرت رو داره که شما رو از اینجا بیرون بکشه.
من هم جزو همون آدم‌هام.
می‌تونیم کاری کنیم که انگار فرار کردین.
سال‌ها پیش، یه چیزهای باارزشی گم‌وگور شد.
می‌خوایم پسشون بگیریم.
کمکمون کنین تا آزاد بشین.
اسمِ
توکسبری
براتون آشناست؟
یه جایی خوندم که همه‌ی داستان‌های خوب با یه عروسی شروع می‌شن.
پس کجاست؟
این یکی که حتماً همین‌طوره.
خیلی دیر کرده.
یکی داره میاد.
خوبه.
بزن بریم.
-اوه. -اوه.
ولی متأسفانه، این عروسی یه عنصر حیاتی کم داره.
یعنی خودم.
نه، جدی می‌گم.
راستش، عروس خانم دو دل شده
که بانو شدن اصلاً یعنی چی.
به کیک زنجبیلی دست نزن. دل و روده‌ت رو زیر و رو می‌کنه.
بله، قبول می‌کنم.
بانو انولا توکسبری.
انگار درست نیست.
نه، نمی‌کنم!
شیش سال وقت گذاشتم تا خودم رو لایق نام هولمز کنم.
حالا بیام بی‌خیالش بشم؟
و همون‌طور که یه زن خردمند یه بار بهم گفت…
-خب، نه یه زن خردمند. مادرم. -دو تا راه پیش رو داری، انولا.
راه خودت، یا راهی که دیگران برات انتخاب می‌کنن.
ولی این توکسبریه دیگه.
آخ! می‌شه تمومش کنی؟
نمی‌تونم اونجا ولش کنم.
این کار رو نمی‌کنم.
اریکِ کالسکه‌چی؟ اریکِ کالسکه‌چی؟
خیال کردم جیم شدی.
شرلوک زودتر رفته؟
دختر عزیزم، همه سرِ عروسی‌تن، جز خودت.
-حالا، آماده‌ای بریم؟ -آره، آره، برو!
-یالا، یالا! -تا می‌تونی تند برو!
الان شاید وقت خوبی باشه که بگم عروسی‌م تو مالته،
همون جزیره‌ی کوچیک تو دریای مدیترانه،
به دلایلی که فهمیدنش پیچیده‌ست.
-میاد، نگران نباش. -آره، معلومه.
یالا! یالا!
ببخشید، خانم.
نمی‌خوام بترسونمتون، ولی
یه نفر داره تعقیبمون می‌کنه.
آدم مشکوکیه.
راهزن، ولگرد، دزد!
مالت از این‌ها کم نداره.
یالا! یالا!
یواش!
سرتون رو بدزدین! سرتون رو بدزدین، خانم!
-اینجا جای یه بانو نیست! -من هنوز بانو نشدم!
-تندتر! -بیا، اینو بگیر!
خانم، چیکار می‌کنین؟!
از اون بالا بیا پایین!
انولا! منم!
دکتر واتسون!
انولا، حالت خوبه؟
چرا نقاب زده بودی؟
آها، این که دستماله.
گرد و خاک ریه‌هام رو داغون می‌کنه.
-فکر کردی می‌خوام… -بکشمت؟
-نه. -آره، دقیقاً همینو فکر کردم.
چرا دنبالم می‌کردی؟
مسئله برادرته.
ناپدید شده.
راستش، کم‌وبیش مطمئنم، انولا، که شرلوک رو دزدیدن.
ببخشید، چی گفتی؟
می‌دونم شاید لازم باشه توضیح بدم این‌همه از کجا شروع شد.
راستش، زندگی‌مون دقیقاً همون‌جوری بود که می‌خواستیم.
توکسبری همچنان پرچم‌دار تغییر و پیشرفت بود،
و منم بالاخره به جمع کارآگاه‌های بزرگ عصر ویکتوریا پیوسته بودم،
کنار برادرم.
اون به دارا‌ها کمک می‌کرد، منم به ندارها.
و گاهی هم با هم کار می‌کردیم.
خوشحال بودم.
و اینجاست که رد پا گم می‌شه.
جلوتر نیاین. باید تا جای ممکن اینجا رو دست‌نخورده نگه داریم.
یه اسب رو سوار شدن،
-و مرد از این طرف رفت. -حدس خوبیه.
تو نظر دیگه‌ای داری؟
مرد رو با کمند گرفتن و از اینجا دارش زدن.
اون تیکه‌های طناب رو می‌بینی که کامل بریده نشدن؟
و این ردها، جایی که پاها برای گرفتن جایی تقلا می‌کردن.
شرلوک، اون مرد اینجا ناپدید نشده.
اینجا صحنه‌ی قتله.
-اون شرلوک هولمزه؟ -از اون چیزی که فکر کنی جذاب‌تر نیستن.
کارآگاهی هفته‌هام رو پر می‌کرد،
و آخر هفته‌ها هم، خب…
توکسبری، چیکار می‌کنی؟
برات کادو دارم.
-گل؟ -نه.
گیاه؟
چشماتو ببند.
باشه.
چی پیدا کردی؟
-وای! -همین الان پیداش کردم.
-پسر نازم. -باورت می‌شه؟
از آشنایی‌ت خوشبختم.
-محشر بود. -یه کم خجالتیه.
خوش گذشت.
وقتایی که نه خوش می‌گذشت نه محشر بود،
وقتی فقط ما دوتا بودیم، اون‌ها بهترین لحظه‌ها بودن.
برو عقب. وقتی رفتم تو، تو بچسب به اون یکی.
نه، توکسبری. توکسبری!
خلاصه در حالی که زندگی‌م انگار هیچ پیچیدگی‌ای نداشت،
لردِ عزیزِ عزیزم تصمیم گرفت یه ذره پیچیده‌ترش کنه.
انولا یودوریا هولمز،
اِهم، آیا تو، این‌جانب رو،
ارنست آگوستوس از خاندان توکسبری…
بله.
اسم کوچیک داره. منم… منم تعجب کردم.
…به‌عنوان شوهرت قبول می‌کنی؟
تیتر بزرگ روزنامه!
یهو، چشمِ کل لندن به ما بود.
-محشره. -دل‌ربا.
خب، به‌جز یه نفر.
شرلوک هولمز.
معروف‌ترین کارآگاه دنیا به یه چیزی وسواس پیدا کرده بود.
سلام، شرلوک.
همه‌ش نقشه بود و نماد، و من هیچیش رو نمی‌فهمیدم.
نمی‌فهمیدم چرا داره ازم پنهونش می‌کنه.
راجع به گل‌ها…
-ما که راجع به گل داوودی حرف زدیم. -گل داوودی؟
آره! اون‌ها گلِ موردعلاقه‌مه.
بعدی چیه؟ آها!
یه فهرست کوتاه از نزدیک‌ترین و عزیزترین‌هامون آماده کردم.
آره، منم، اوم، یکی دارم.
می‌تونم قلمتو قرض بگیرم؟
فقط یه نفر دیگه. اون نمی‌تونه بیاد.
بفرما.
جایی برای مادرت نیست؟ حضورش باعث افتخاره.
از وقتی قانون مواد منفجره‌ی ۱۸۸۳ تصویب شد،
مادرم تبدیل شده به یه…
…فراری درجه‌یک.
برای همین شرکت تو یه مراسم پرسروصدا مثل این
امنیتش رو به خطر می‌ندازه،
اونم خیلی زیاد.
شاید یه عمو یا دایی‌ای باشه…
-مادر. -…که موقع مراسم دستت رو بگیره؟
خب، من با شرلوک حرف زدم…
تا-دا.
…و اون قبول کرد این کار رو بکنه.
-قبول کرده؟ -آره.
تبریک می‌گم.
حالا با هزار تا غرغر این کار رو می‌کنه،
و نه ظرافتی داره نه برقی از زندگی توی چشماش،
ولی تنها کسیه که دارم، پس عالی می‌شه.
البته، از طرف ارنست همه نمیان.
خیلی دوستش دارن، ولی…
با توجه به تاریخچه‌ی خانواده، فکر کنم عروسی تو مالت باشه؟
مالت.
مالت؟
یهو مالت از کجا پیداش شد؟
خب، داشتم با خانم‌ها چای می‌خوردم،
و طبیعتاً همه سرِ میز از عروسی حرف می‌زدن.
وقتی بحث رسید به محل برگزاری،
یکی از خانم‌ها پرسید من و پیتر کجا ازدواج کردیم،
و به نظرم فکرِ فوق‌العاده‌ای اومد.
مالت.
چه راهی بهتر از این برای ادای احترام به پدرت؟
-ببخشید. -اونجا مایه‌ی دلخوشیِ شوهرم بود.
دوران خدمت نظامیش اونجا گذشت، اونجا همدیگه رو دیدیم،
اونجا ازدواج کردیم.
و ارنست عاشقِ تابستون‌های بچگیش اونجا بود.
واقعاً بودم.
البته، اگه دوست داری جای دیگه‌ای باشه، این حقِ عروسه.
عروسیِ من تو مالت؟
کلی سؤال داشتم.
آدم تو یه عروسیِ مالتی چی می‌پوشه؟
اصلاً تو مالت کسی رو می‌شناسم؟
شاید این شنبه وقتت آزاد باشه. این شنبه وقتت آزاده؟
وانمود کن جدّه‌ی جدّمی.
مهم‌تر از اون، شرلوک چطور قبل از من فهمید؟
و چرا این‌قدر نگران بود؟
حواستو جمع کن، انولا.
چیزی که مادرم بهم یاد داد اینه.
هرچند فقط یه نقطه‌ی کوچیک تو دریای مدیترانه‌ست،
مالت رو فنیقی‌ها،
رومی‌ها، و حتی ناپلئون تسخیر کردن،
به خاطر اهمیت راهبردیش.
از سال ۱۸۱۴،
این جزیره زیرِ کنترلِ نظامیِ امپراتوری بریتانیا بوده.
اوه، سلام.
اوه، ببخشید، خانم.
تا به خودم اومدم، عروسی رسیده بود.
و این‌جوری شد که خودمون رو
تو اتاقی پر از آدم‌های سرشناس و بانفوذ دیدیم.
خانواده‌ی اون، ذوق‌زده که ویکنتِ جوون بالاخره یه عروس انتخاب کرده،
و خانواده‌ی من،
خب، یه جورِ پیچیده‌تری رفتار می‌کردن.
کسِ دیگه‌ای از خانواده‌ت نتونست بیاد جشن عروسی؟
نه.
آها.
خانم‌ها و آقایون،
به‌عنوان فرماندارِ بریتانیاییِ این استانِ زیبا،
افتخار دارم که از مدافعِ بزرگمون دعوت کنم،
سرتیپ سامپسون، تا برامون به سلامتی بگه.
سرتیپ!
می‌بینیش. خیلی آدمِ خوبیه.
ممنون از همگی. ممنون. اِه…
به‌عنوان پدرخوانده‌ی داماد،
باعثِ افتخار و خوشحالیه که امشب به سلامتی سخن بگم.
خب، دوستِ من، اِه، لرد توکسبری،
اِه، پیتر،
پدرِ سربلندی بود،
و توی پسرش فرصتی می‌دید تا یه مرد بار بیاره.
و چیزی که ارنست بهمون نشون داده
از وقتی به مجلسِ اعیان راه پیدا کرده
بسیار برجسته بوده.
یه انقلابیِ جوون که حاضره شونه‌به‌شونه بایسته
کنارِ کسایی که کمتر بخت‌یارن
و اون‌ها رو کمابیش هم‌ردهٔ خودش ببینه.
که، اِه، شاید انتخابِ عروسش رو توجیه کنه.
شوخی کردم.
ببخشید، شوخی کردم.
بله، اِه، دخترِ جوونِ کاملاً بی‌نظیریه.
همون‌طور که پسرخونده‌مم هست،
یه، خب، یه مردِ جوونِ بی‌نظیر.
چه زوجی می‌شن.
خانم‌ها و آقایون،
لطفاً از جاتون بلند می‌شین؟
با اجازه‌تون.
به سلامتیِ…
ببخشید، نمی‌دونم اون دیگه چی بود.
…زوجِ خوشبخت.
-زوجِ خوشبخت. -زوجِ خوشبخت.
شرلوک!
کجا بودی؟
به تو ربطی نداره.
تو مالت چیکار داری؟
یه پرونده‌ی جدیده؟ اگه هست، چرا منو راه نمی‌دی؟
اون مردی که زیرِ نظر داشتی کی بود؟
انولا، خسته‌م.
یا فقط داری حواسِ خودتو پرت می‌کنی
از کسالتِ تماشای خواهرت که داره خودشو درگیرِ چیزی می‌کنه که تو هیچ سهمی توش نداری؟
-اِه، منم که دنبالِ سرگرمی می‌گردم؟ -داری قضاوت می‌کنی.
قضاوتِ چندان ظریفی هم نیست.
بابتش سرزنشت نمی‌کنم.
اگه جای تو بودم، منم دنبالِ سرگرمی می‌گشتم.
چرا باید آزادیت رو دو دستی تقدیمِ این آدم‌ها کنی؟
من آزادیمو تقدیمِ کسی نمی‌کنم. فقط دارم با یه لرد ازدواج می‌کنم.
-می‌دونستم دارم خودمو درگیرِ چی می‌کنم. -چی وسوسه‌ت کرده که این‌قدر قابلِ‌پیش‌بینی بشی؟
معلومه که تو یه کارِ عاشقانه رو نمی‌فهمی.
ازدواج به ذهنی مثلِ ذهنِ تو چی می‌تونه بده؟
از اسمت می‌گذری.
-از جایگاهت به‌عنوانِ کارآگاه. -من به کارم ادامه می‌دم.
لقب و سنتی رو قبول می‌کنی که سرش در نمیاری.
نه. تو بهتر از این حرفایی.
تو یه هولمزی.
این اسم چه فایده‌ای داره؟
پدرم مرده.
برادرِ بزرگم یه آدمِ کسل‌کننده.
مادرم، یه فشنگِ دینامیت که سال‌هاست منفجر شده.
و تنها چیزی که مونده تویی.
و اگه راهِ تو برای دوست داشتنِ من اینه،
پس ترجیح می‌دم اسممو تا ابد از دست بدم.
داری احساساتی می‌شی.
می‌فهمم که ناراحتی،
ولی حق هم با منه.
جوری خودتو زیرِ سؤال بردی که جبران‌ناپذیره.
من اون‌قدر از جامعه نمی‌ترسم
که گاهی خودمو با خواسته‌هاش هماهنگ نکنم.
توکسبری باید ازدواج کنه. پس من… من باید ازدواج—
هرچی بهت می‌گن بکنی؟
آها، آره.
تو یه خوکی، شرلوک هولمز.
این خوک یه کم آرامش و سکوت می‌خواد.
این آخرین باری بود که دیدمش.
ولی شرلوک هولمز،
دزدیده شده؟
امکان نداره.
فقط ممکن نیست،
بلکه محتمله.
-جالبه. -چی جالبه؟
اتاق رو زیر و رو کردن.
خب،
به نظرِ من که کاملاً عادی میاد.
به لباس‌هاش دست نزدن،
پس هرکی این کار رو کرده می‌دونه که اون‌ها براش پشیزی ارزش ندارن،
که یعنی هرکی این کار رو کرده یه شناختی از برادرم داره.
هنوز گرمه.
همین چند ساعتِ پیش بردنش.
داشت توتونِ بریستول می‌کشیده.
نه توتونِ همیشگیش.
دفترچه‌هاش.
یه رمزِ دشوار.
بازش می‌کنم.
-اینجا رو چه پرونده‌ای کار می‌کردی؟ -تو مالت؟
هیچ پرونده‌ای. ما برای عروسیِ تو اینجاییم.
ولی دیشب سرِ ضیافت، داشت یکی رو زیرِ نظر می‌گرفت.
پرونده؟
-چه پرونده‌ای؟ چرا من از این چیزی نمی‌دونستم— -بس کن.
یه هولمز بدون اینکه برای یه هولمزِ دیگه سرنخ بذاره ناپدید نمی‌شه.
شاید بشه سراغِ کارآگاه‌های دیگه رفت.
برادرم یه جایی ردِ خودشو گذاشته.
اگه نذاشته باشه چی؟
اون‌وقت یعنی اصلاً برادرمو نمی‌شناسی.
منم برام مهمه.
می‌دونم.
معذرت می‌خوام.
تو ترسیدی. هردومون ترسیدیم.
مطمئنم شرلوک بهم شک داشته،
ولی حتماً یه چیزی برام گذاشته.
بیا بازم بگردیم.
خ…
و…
س-ت؟
خوست؟
آره. مگه یه شهر تو— نیست؟
تو افغانستان، آره.
-کجا داری اینو می‌بینی؟ -رو آینه.
-رو آینه؟ -اوهوم.
ممکنه فقط نشونه‌های یه درگیری باشن؟
نه، این کدِ مورسه.
شاید،
وقتی داشتن می‌بردنش،
کشیده شده بیرون و اینو برامون گذاشته.
خوست؟
آها.
دارن برمی‌گردن.
مهمون‌های عروسی.
نه، اون باید بفهمه.
بریم دیگه.
عجیبه.
چه رویی.
واقعاً مایه‌ی ننگه.
الان محبوب‌ترین آدمِ مالت نیستم.
که خب حق دارن.
ولی وقتی بهش بگم شرلوک ناپدید شده، درک می‌کنه.
هر سرِ نخِ آویزونی که دیدی، بکشش.
توکسبری درک می‌کنه.
امیدوارم.
ولی نمی‌تونم بذارم در بره.
این یه سرنخه. همون‌طور که مادرم یادم داد،
وقتی داری یه معما رو حل می‌کنی، سرِ کلاف رو می‌گیری و می‌کشی.
دارم دیوونه می‌شم.
راه بدین!
نه، وایسا!
آقا!
برو کنار، برو کنار!
خیلی ببخشید!
-برو کنار! -وایسا دیگه!
ببخشید!
بگیرینش!
ببخشید!
راه بدین!
برو کنار!
آقا!
به من نگاه کن. برات کمک می‌آرم. خواهش می‌کنم، فقط اسمتو بگو.
-برادرم کجاست؟ برادرم کجاست؟ -رَث.
رَث؟
«رَث» یعنی چی؟
رَث.
«رَث» یعنی چی؟ آقا، بیدار شو!
بیدار شو. «رَث» یعنی چی؟
خواهش می‌کنم، یکی کمک کنه!
دنبالِ چیزی بگرد که هست.
نه چیزی که دلت می‌خواد باشه.
به‌زودی حقیقت رو می‌بینی.
برادرم گم شده، و مردی که دنبالش بود، مرده.
چرا شرلوک به اون گروهبان مشکوک بود؟
چرا کشته شد؟
رَث.
و به دستِ کی؟
همه‌چیز به هم ربط داره.
ولی فعلاً، نمی‌دونم چطوری.
تنها چیزی که واقعاً دارم دو تا کلمه‌ست.
خوست رو که می‌دونیم.
ولی رَث چی؟
یه جای دیگه‌ست؟
یه آدمه؟
شاید شرلوک می‌دونست.
دفترچه‌هاش.
البته که به‌صورتِ رمز نوشتشون.
خب، یادت رفته منم با رمز و کد بزرگ شدم.
دو تا کلمه‌ی پنج‌حرفی.
حرفِ چهارمِ کلمه‌ی اول با حرفِ آخرِ کلمه‌ی دوم یکیه.
خوست. رَث.
-آخ! -وای خدا!
توکسبری!
-یا خدا، انولا! -وای!
-هنوز درم نزده بودم، اون‌وقت تو— -یه سایه‌ی ترسناک بود.
خون میاد؟
-آره، خیلی‌هم. -ای بابا.
-می‌تونم ببینمش؟ -نه، فقط—
شکسته؟
-نه، فقط بذار— -اگه بینیتو تکون بدی—
هیس!
آخیش، بینیت.
-فقط بذار یه نگاه به بینیت بندازم؟ -اوه.
این خونِ خودته؟
-نه. -انولا.
-نه، خونِ یکی دیگه‌ست. -آخ‌جون، خوبه.
از دهنِ هرکسِ دیگه‌ای، شنیدنش وحشتناک بود.
ولی از زبونِ تو، خیالمو راحت می‌کنه.
-خب؟ -شرلوک گم شده.
شنیدم.
و من ترسیدم.
این لحظه رو این‌جوری تصور نکرده بودم.
راستش، این روز رو اصلاً این‌جوری تصور نکرده بودم.
داشتم می‌اومدم پیشت.
با سرعتِ زیاد می‌اومدم، بعد دیدم دکتر واتسون داره دنبالم میاد.
فکر کردم راهزنه، برای همین خواستم بهش شلیک کنم،
به خاطر همینه که سر و وضعم اینه—
بذار برای یه بارم که شده من نقشِ کارآگاه رو بازی کنم.
چرا با این سرعت می‌اومدی؟
که پیشِ تو باشم.
تو که از قبل دیر کرده بودی.
به عروسیِ خودت.
مدتیه که دودلی‌ت درباره‌ی این قضیه معلومه.
-توکسبری— -نه، نگو.
بابتِ هر دردی که بهت دادم متأسفم.
واقعاً امیدوارم موفق شی برادرتو پیدا کنی.
مطمئنم پیداش می‌کنی.
شاید حق با مادرم بود. سرنوشتم اینه که تنها باشم.
تو تنهایی خیلی‌هم خوب از پسش برمیای، انولا.
اینجا همون‌جاست که اولین‌بار که رسیدیم، منو آورد.
اینجا جاییه که من و پدرم همه‌ی تابستون‌هامونو می‌گذروندیم.
-اون غار رو می‌بینی؟ -آره.
بچه که بودم بهم گفت یه گنج توش پنهون شده.
برای همین هر تابستون، ازش می‌خواستم منو ببره اون غار،
و کبریت روشن می‌کردیم.
با هم می‌رفتیم تو تاریکی، ادای دزدهای دریایی و این چیزها رو درمی‌آوردیم.
بجنب، رفیق.
خوب یادمه که قلبم دیوونه‌وار می‌زد،
واقعاً فکر می‌کردم شاید یه صندوقچه‌ای چیزی پیدا کنیم.
ولی عاشقِ قصه‌هاش بودم.
آره.
وقت‌هایی که اینجا گذروندم، جزوِ شادترین لحظه‌های زندگیم بودن.
نمی‌خواستم دلشو بشکنم.
نمی‌دونم می‌تونم این پرونده رو حل کنم یا نه.
ولی اگه این آدم حاضره یه نفرو بکشه تا هویتش لو نره…
با برادرم چیکار می‌کنه؟
آتیش‌سوزی!
نه!
توکسبری! توکسبری!
-توکسبری کجاست؟ -اون… اون رفت داخل!
-نه! -دنبالِ مادرش می‌گشت!
سعی کردیم جلوشو بگیریم!
انولا، وایسا!
مادر! اونجایی؟
-توکسبری! -این‌طرف!
کجایی؟
مادر!
-مادر! -توکسبری!
توکسبری!
توکسبری. باید بریم. اون اینجا نیست.
-هیچ‌کس اونو ندیده. -باید بریم، خواهش می‌کنم.
نه. مادر!
توکسبری، وقتی اومدی اینجا درو به زور باز کردی؟
نه، این کار رو نکردم.
توکسبری.
-مادر! -توکسبری، به من نگاه کن.
-اونو دزدیدن. -چی؟
باید بریم. باید همین الان بریم.
خواهش می‌کنم!
مادر!
نفسِ عمیق بکش.
دوباره.
یکی دیگه.
هوم.
خب،
صدای ریه‌هات خوبه، هرچند شاید خودت این حسو نداشته باشی.
چرا باید یکی مادرشو بدزده؟
دکتر واتسون،
برادرم چیکار می‌کرد؟
-نفسِ عمیق بکش. -آخ!
من که کارآگاه نیستم.
راستش، اولش که اومدم اونجا زندگی کنم،
نمی‌دونست باهام چه‌جوری تا کنه، باورت می‌شه؟
ولی امیدوار بودم بتونیم دوست بشیم،
برای همین هر روز موقعِ چایی، یه سینی آماده می‌کردم
و ازش می‌پرسیدم آخرین پرونده‌ش چطور پیش می‌ره.
و هر روز…
…نمی‌دونست چی جواب بده.
انگار یه فنجون چایی مثلِ این بود که یه تفنگ بذاری رو شقیقه‌ش.
فقط… نمی‌تونست… اصلاً سرش نمی‌شد چرا من ممکنه کنجکاو باشم.
و من هر روز تلاش کردم.
آخرش، با خودم گفتم: «داره ناراحتت می‌کنه، جان. بی‌خیالش شو.»
و بعد یه روز، نشسته بودم کنارِ شومینه، داشتم یه کارِ خودمو تموم می‌کردم،
که با یه فنجون چایی پیداش شد.
چاییِ افتضاح.
اوهوم. آره. شیرش زیادی بود.
خیلی زیادی.
ولی نشست، و برای اولین‌بار، از پرونده‌ش برام گفت،
و دیدم بی‌اختیار جذبش شدم.
چی بهت گفت؟
خب، اون می‌مونه بینِ من و اون و دفترخاطراتم.
ولی…
…تو ازم پرسیدی
اگه شرلوک اینجا بود واقعاً چی می‌گفت.
اون که نیست.
ولی تو هستی.
اون فکر می‌کنه مغزِ تو هم‌ترازِ مغزِ خودشه.
دکترِ عزیز، امیدوارم حق با اون باشه.
تلاشتو بکن، انولا.
باهاش حرف بزن.
سلام.
فکر می‌کنی همون آدم‌هایی بودن که شرلوکو بردن؟
مطمئنم.
چرا باید مادرِ منو ببرن؟
نمی‌دونم. ولی می‌فهمم.
می‌دونم می‌تونی پیداش کنی، ولی اون قدرتِ شرلوکو نداره.
همیشه زندگیِ خیلی… نازپرورده‌ای داشته.
آخرین‌بار کِی دیدیش؟
ازش جدا شدم
ساعتِ نه. رفتم شب‌به‌خیر بگم.
دلداریم داد.
تا صبح همه‌چیز خیلی بهتر می‌شه.
لباسِ خواب تنش بود، انولا.
نمی‌تونم یه لحظه‌ی دیگه رو هم هدر بدم.
می‌رم از سرتیپ کمک بخوام.
برادرم چی می‌گفت؟
یه بانو هیچ‌وقت اون‌وقتِ شب بدونِ همراه از اتاقش بیرون نمی‌ره.
حتماً رفته بوده بخوابه.
منم از اتاقِ خودم ربوده شدم.
با برگشتن به محل، خطرِ بزرگی به جون خریدن.
بعدشم که آتیش‌سوزی هست.
واقعاً طرفمون یه آدم‌ربا و یه قاتل و یه آتش‌افروزه، همه با هم؟
سؤالِ اشتباه می‌پرسی. برگرد عقب.
چرا آدم‌ربا آتیش رو روشن کرد؟
دقیقاً.
این آدم‌ربا دنبالِ یه چیزی بود.
ولی هرچی که دنبالش بود، پیداش نکرد.
و اگه نتونی یه چیزی رو پیدا کنی…
همه‌چیزو می‌سوزونی تا هیچ‌کسِ دیگه‌ای هم پیداش نکنه.
تمرکز کن، انولا. اشتباه نکن، تو داری برای نجاتِ جونِ من می‌دویی.
و شاید جونِ خودت.
مدال‌ها.
تو کی هستی؟
-هی، هی، هی، آروم. آروم باش. -تو کی هستی؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
بهت نمی‌گم.
-شرلوک هولمز کجاست؟ -نمی‌دونم.
-کجا بردیش؟ -من نبردمش.
مطمئن باش اون‌قدری مستأصلم که هر کاری بکنم.
هوی، هوی، هوی. خب، اون کار احمقانه‌ست.
نه، و تو… تو… تو که احمق نیستی.
خب، این یکی احمقانه بود.
هی.
هوی، هوی، هوی!
تو…
آخ، خانم. آی، آی!
یا خدا، نه! آخ، آخ!
باشه، باشه. من…
به گمونم برادرتو پروفسور آدلین راث برده.
رَث.
-اون کیه؟ -چی؟
کجاست؟!
ببین، من دنبالت بودم
به این امید که تو راهی به سمتش پیدا کنی که من نتونستم.
اون یه شبحه، اونم یه شبحِ بی‌رحم.
رو فرماندار نفوذ داره.
یه سال پیش پیداش شد، همه‌چیزو می‌شنوه. بهش اعتماد نداریم.
و این زن برادرم و بانو توکسبری رو برده؟
لطفاً از روم بلند شو.
تو کی هستی؟
اسمِ من میکیل میتزیه، از حزبِ ضدِاصلاحات،
و ما به مالتِ آزاد اعتقاد داریم.
و می‌خوایم از شرِ تاج و تختِ شما راحت بشیم.
از شرِ ویرانگری‌تون.
از اینکه سربازهامونو می‌فرستین جنگ‌های شما رو بجنگن،
بی‌اونکه براتون مهم باشه زنده می‌مونن یا می‌میرن.
و از این نیازتون به کنترلِ کشوری که هیچی ازش نمی‌دونین.
من می‌دونم تو کی هستی، انولا هولمز.
تو یه کارآگاهِ بزرگی.
برادرت—
اگه پلیس منو اینجا بگیره، می‌ندازنم زندان.
-باید برم. -نه، باید حرف بزنی.
تو بازم به کمکِ من احتیاج پیدا می‌کنی.
-منم به کمکِ تو. -نمی‌تونی بری.
-راهمون دوباره به هم می‌خوره. -من هنوز سؤال دارم.
حواسم بهت هست. خداحافظ، انولا.
اِه…
ما می‌شناسیمت، دوشیزه هولمز.
بازرس لستراد خیلی به دردمون خورده.
بهش گفتیم دردسرسازی. گفت شیوه‌ت همینه.
چه دردسری؟
یه شاهدِ عینی تو رو کنارِ یه جسد تو صحنه‌ی جرم دیده.
-واضحه که به مرد از بالا شلیک شده. -جسدی که گزارشش نکردی.
-بعدشم که تو رو داخلِ یه اداره‌ی پلیس— -گروهبان، برادرم گم شده.
مادرشوهرِ آینده‌م گم شده.
من یه کارآگاهم،
و دارم سعی می‌کنم زنی رو پیدا کنم که مسئولِ همه‌ی این‌هاست.
کدوم زن؟
پروفسور آدلین راث.
آخه چرا باید سراغِ اون رو—
-گروهبان ایندری. -بله، جنابِ فرماندار.
-انگار یه اشتباهی کردی. -قربان، من—
تو اینجا مأموریتت رسیدگی به جرائمِ مالتیه.
انولا هولمز انگلیسیه.
مقامش از تو والاتره.
-اوه، قربان. -اِه، فکر نکنم من بالاتر باشم. آخه—
قربان، با کمالِ احترام، اون برای یه تحقیقاتِ جناییِ اینجاست.
-من فکر نمی‌کنم— -برام مهم نیست تو چی فکر می‌کنی، گروهبان.
دوشیزه هولمز،
می‌تونین برین.
بازم، دوشیزه هولمز، بابتِ قضاوتِ اشتباهمون عذر می‌خوام.
ممنون، قربان. خیلی کمک کردین.
حتماً، قربان.
-این چیه؟ -کارناوالِ تابستونه.
چه شاد و سرحال.
-من بیشتر از تو از اون قضیه خوشم نیومد. -مردمِ اینجا رو این‌جوری باهاشون رفتار می‌کنن؟
-سیستم همینه. -این سیستم به درد نمی‌خوره.
چرا این‌قدر مشتاق بود که من دیگه با اون گروهبان حرف نزنم؟
راستی، این‌ها رو تو اتاقِ مادرت پیدا کردم.
مالِ کیه؟
این‌ها مدال‌های جنگیِ پدرمه. شاید قرار بوده کادوی عروسی باشن؟
انولا؟
به چی نگاه می‌کنی؟
انولا؟
-رَث… -رو فرماندار نفوذ داره.
انولا!
-توکسبری، باید برم. -انولا— منم بیام؟
با اون گروهبان حرف بزن. بفهم چی می‌دونه.
زنده باد کارناوال!
هی، هی، هی، هی!
هی!
وایسا.
نه!
وایسا!
کسی هست؟
نباید دنبالم می‌اومدی.
تو پروفسور آدلین راث هستی؟
نه. نه.
-باید بدونم برادرم کجاست. -اشتباه کردی.
-به من نگاه کن. می‌تونم کمکت کنم. -اون تو رو می‌کشه.
-اون تو رو می‌کشه. -کی منو می‌کشه؟
اون کیه؟
بگو. بگو! خواهش می‌کنم، بگو.
نه، دوباره!
وای نه.
-اون کیه؟ -اون تو رو می‌کشه.
همه‌چیزو می‌شنوه.
سال‌ها نادیده گرفته شده.
-همه رو بازی می‌ده. -همه‌ش یه بازیه.
-داره کیف… -می‌کنه.
شاید بارِ دیگه دستی به هم بدیم و برقصیم.
کاری می‌کنیم انگار فرار کردی، پروفسور.
موریارتی.
چه دخترِ باهوشی هستی، انولا هولمز.
وایسا!
برادرم کجاست؟ مرده؟
مرده؟!
هنوز نه.
از نگه‌داشتنش لذت می‌برم.
هرچند دیگه امیدشو از دست داده که تو بیای نجاتش بدی.
-تو اینجا چیکار می‌کنی؟ -اینجا محشر نیست؟
دولتِ بریتانیا داره برای مالت یه شبکه‌ی فاضلاب می‌سازه.
جای فوق‌العاده‌ای برای مخفی شدن.
البته، مسئله‌ی عروسی هم هست.
با اون‌همه اعلانِ روزنامه‌ای، عملاً خودت دعوتم کردی.
اون قیافه‌ی غم‌زده‌ش، وقتی منتظرِ تو بود.
تو دلت خالی شد، انولا؟
هرچند شاید حقش بود که زجر بکشه.
تو اومدی اینجا که خانواده‌مو نابود کنی؟
در کنارِ چیزهای دیگه، آره.
بیشتر از اونی که فکرشو می‌کردم عقبی، کارآگاه هولمز.
نه!
از دخترم فاصله بگیر!
مادر! ولم کن!
یودوریا هولمز.
-چه دل‌پذیر. -وای، نه.
باعثِ افتخارمه.
بچه‌هات کلافه‌م می‌کنن.
خب، منم کلافه می‌کنن.
-حالت خوبه؟ -آره.
فرار کرد.
یعنی خودم.
خب، این دیگه یه آشفته‌بازارِ مسخره‌ست.
چیزی که مسخره‌ست حضورِ توئه، مادر.
داری از پیشم می‌ری؟
آره، می‌رم.
چون کار دارم.
برادرم گم شده، مادرشوهرِ آینده‌م گم شده، و…
تو خیلی وقته که غایبی.
خب،
من برای عروسی‌ت اینجا بودم.
آدم وقتی تحتِ‌تعقیبه، خب نمی‌تونه جار بزنه که اومده.
پس فقط می‌خواستی مخفیانه عروسیمو تماشا کنی و بعد فرار کنی برگردی لندن؟
-این‌جوری که تو می‌گی کمتر از تصورم عاشقانه‌ست. -تصورِ تو چی بود؟
خب، می‌خواستم ببینم که عروس می‌شی.
می‌خواستم، اوم،
تو رو ببینم.
حالا می‌تونیم بغل کنیم؟
مادر.
حالا، من به کارهای دیگه‌ای باید برسم.
یعنی، ربوده شدنِ فرزندِ موردعلاقه‌م.
-موردعلاقه؟ -اوهوم. مگه شرلوکو ندیدی؟
تو نبرد بی‌نظیره، ولی چه مغزی.
حالا پیدا کردنش دستِ توئه.
فکر می‌کنی از پسش برنمیام؟
برعکس. فکر می‌کنم تو فوق‌العاده‌ای.
اگه اجازه بدی، یه نصیحت.
موریارتی همون مغزی رو داره که برادرت داره.
پس دنبالِ چیزی بگرد که جلوی چشمته، درسته،
ولی یادت نره پشتِ اون ظاهر رو هم نگاه کنی.
معما همیشه به‌اندازه‌ی طراحش موذیه.
اینو یادداشت کن.
می‌تونی ببندیش؟
لباست چه شکلی بود؟
حسابی درب‌وداغون شد.
و چرا تو کلیسا نبودی؟
-شاید این سؤال بمونه برای یه وقتِ دیگه. -اوهوم.
ناامید نشو، عزیزم. مهم‌ترین چیزو فهمیدی.
شرلوک زنده‌ست.
-جفتشون زنده‌ن؟ -آره.
همه‌ی این‌ها کارِ موریارتیه؟
بله.
از همون اول.
و تو نزدیک بود بمیری؟
تو تله‌ش افتادم. دوبار، توکسبری. دوبار.
-تو… -این اصلاً شبیهِ من نیست.
تو شجاع بودی.
آخ!
-من… خودم از پسش برمیام. اشکالی نداره. -اصرار دارم.
خواهش می‌کنم.
چ…
چرا این‌قدر با من خوبی؟
چون خودم می‌خوام که باشم.
تو تنها کسی هستی که دارم، انولا.
و من نمی‌ذارم از دستت بدم.
اون یه اتاقکِ شناست؟
چی؟
انولا، تو—
کفشاتو دربیار. سُر می‌خوری.
تا حالا تو یکی از این‌ها نبودم.
همه‌ش واسه اینکه یه زن بتونه تو دریا آب‌تنی کنه.
بریم یه آبی به تنمون بزنیم؟
دلم برات تنگ شده بود.
منم همین‌طور.
من که هیچ‌وقت تو رو مجبور به این ازدواج نکردم، کردم؟
نه.
ببین، من هیچ‌وقت نگفتم «باید با من ازدواج کنی»، گفتم؟
وقتی گفتم بله،
به تو بله گفتم.
و بعد انگار همه ریختن سرم
با اینکه چی باید بگم و چه‌جوری باید رفتار کنم و کیو باید دعوت کنم و…
آره.
کم‌کم حس کردم که کافی نیستم.
ولی هیچ‌کدوم از دودلی‌هام به خاطرِ تو نبود.
هیچ‌وقت درباره‌ی گذروندنِ زندگیم با تو نبود، یا
متعهد شدن به تو.
معذرت می‌خوام.
می‌دونم خیلی بد دلتو شکستم.
ممنونم.
بخور.
می‌تونم به این عادت کنم.
بهش آب بده.
تشنگیشو بعدِ اینکه کارم باهات تموم شد رفع می‌کنم.
خب،
این یکی باحاله.
چطوره تو بهم بگی نقشه‌م چیه؟
به‌قدرِ کافی سرنخ گذاشتم.
بله.
تو یه سال پیش اومدی مالت.
حدس می‌زنم به دستورِ یکی از صاحبانِ قدرت
کسی که می‌تونسته آزادیِ زودهنگامتو از زندان جور کنه.
به گمونم تو طوری همه‌چیزو چیدی که خواهرم و عروسیش رو بکشونی اینجا.
چطوریش رو نمی‌دونم.
ولی به شکلِ تحسین‌برانگیزی، از پسش براومدی.
خب، شاید بهتر باشه از هم‌سلولیت بپرسی.
و چقدر راحت می‌شد تو رو بازی داد، بانو توکسبری.
هوسِ یه عروسیِ رنگ‌ولعاب‌دار به سرت زده بود.
یادم بنداز، تو و شوهرت کجا ازدواج کردین؟
مالت.
هوم.
آها.
یه حرکتِ استادانه.
از زبونِ تو این تعریفِ بزرگیه.
تا رسیدیم به جزیره، سنگی رو از سرِ شیب به حرکت درآوردی.
تو منو دزدیدی تا انولا رو وادار کنی
برات هنرنمایی کنه.
پس من تو رو به دام می‌ندازم تا اونو به کار وادارم.
چرا باید همچین کاری بکنم؟
چون می‌دونی که براش مهمه.
سؤال این نیست.
انولا داره منطقی رفتار می‌کنه.
داره هر کاری از دستش برمیاد می‌کنه تا اوضاعو درست کنه، درحالی‌که تو…
آیا در خدمتِ دیگرانه؟ نه.
تو هیچ‌وقت واقعاً برای دیگران کار نمی‌کنی، یا با اون‌ها.
اون‌ها فکر می‌کنن این‌طوره، ولی بعد تو راحت از سرِ راه برشون می‌داری
همین که کارشون تموم شد.
آیا این یه انتقامه؟
نه.
برای پروفسور موریارتی زیادی پیش‌پاافتاده‌ست.
گفته بودم که مادرتو دیدم؟
اون یه اداره‌ی پست رو منفجر می‌کنه، تو جشن می‌گیری.
همچین کاری نمی‌کنم.
ولی من از آدم‌های واقعاً فاسد دزدی می‌کنم، اون‌وقت تو تماشا می‌کنی که منو راهیِ زندان می‌کنن.
آها.
این یه عصبانیت از دستِ ماست.
عصبانیتِ من از دستِ ریاکاریه.
و از دستِ تو فقط کلافه‌م.
فرضیاتت متوسطه.
انتظارِ بهترشو داشتم.
من پای بازیت موندم.
تو بهش قولِ آب دادی.
همین‌طوره.
من از تو چیزِ کمی می‌خوام…
و از اون کمتر.
نگران نباش.
تشنگیِ چندانی ندارم.
نگران نباشین، بانو توکسبری.
انولا موفق می‌شه.
از همون اول کارِ موریارتی بود.
ولی چرا؟
تو اومدی اینجا که خانواده‌مو نابود کنی.
انتقام از ما؟
برای اون قطعاً زیادی ساده‌ست، نه؟
موریارتی همون مغزی رو داره که برادرت داره.
دنبالِ چیزی بگرد که جلوی چشمته،
ولی یادت نره پشتِ اون ظاهر رو هم نگاه کنی.
اینجا چیزهای بیشتری برای فهمیدن هست.
ولی چی؟
انولا، بیداری؟
-یه فکری به سرم زد. -بله؟
اون زنه که لباسِ بنفش تنش بود—
خانواده‌ای که داری واردش می‌شی تحمل‌ناپذیرن.
این زنه یه لگن دستم داد، فکر کرد کلفتشم.
مادر.
اوه! آها، دامادِ عزیز.
خب، تقریباً دامادی. اِه، آشتی کردین؟
اِه…
راستش، کاملاً موافقم. خانواده‌ی من واقعاً تحمل‌ناپذیرن.
-ارنست. -توکسبری.
یودوریا هولمز.
-باعثِ افتخاره. -ازش خوشم میاد.
لگن می‌خوای؟
آره، لطفاً.
خب، دخترم، یه سرنخی پیدا کردی که ارزشِ دنبال کردن داشته باشه؟
مورفین و باندهامون تموم شده. حسابی خسته‌م.
تو رو خدا بگو که به پیدا کردنِ شرلوک نزدیکیم.
تو باید دکتر واتسون باشی.
یودوریا هولمز.
باعثِ… باعثِ افتخارِ بزرگیه.
دو تا مردِ خوش‌تیپ تو یه چادر. ما خیلی خوش‌شانسیم.
حتماً باید هرچی به ذهنت می‌رسه رو به زبون بیاری؟
بله.
دکتر واتسون، حس می‌کنم داریم به شرلوک نزدیک‌تر می‌شیم،
ولی هیچ سرنخِ محکمی ندارم، و به زمان برای فکر کردن نیاز دارم.
-بهتره بذاریم تنها بشینی. -ممنون.
شرلوک وقتی داره استنتاج می‌کنه، سکوتِ کامل رو ترجیح می‌ده.
شرلوک آدمِ کسل‌کننده‌ایه.
فکر نکنم یه ذره گپ زدن به افکارِ انولا لطمه بزنه.
-من— -یه فکری دارم.
-سه تا مرد شد. انگار بهمن راه افتاده. -کسی هست؟
عذر می‌خوام. همین نزدیکی بودم.
نه، داشتی استراق‌سمع می‌کردی.
-می‌دونین چقدر بلند حرف می‌زنین؟ -این کیه؟
اسمِ من میکیل میتزیه، از حزبِ ضدِاصلاحات.
«می‌خوایم از شرِ تاج و تختتون خلاص شیم.»
و یه مالتِ آزاد می‌خواین.
-راستش، دلم می‌خواد همه برن بیرون. -نمی‌تونم.
اوم، می‌ترسم یه چیزی رو از قلم انداخته باشی.
اون زنه که لباسِ بنفش تنش بود. خب؟ کلاهش.
کلاهش مالِ فروشگاهِ گَرِت و شرکا بود.
اوهوم. اونم مدلِ امساله.
خوش به حالش.
اوه، آره، اِه، اون… اِه، ببخشید، اون یه کلاهِ اعیونیه.
پول خرج شده بود تا اون به جامعه‌ی اعیان بخوره.
ادعای من اینه که اون زن نه آدمکشِ موریارتی بود، نه یه سرباز،
بلکه جاسوسِ موریارتی بود.
-حدسِ خوبیه، توکسبری. -اوهوم.
اگه بتونیم بفهمیم داشته کیو می‌پاییده،
اگه واقعاً برای موریارتی کار می‌کرده،
اون‌وقت جوابِ سؤالِ انگیزه‌ش شاید راحت‌تر بشه.
بذار فکر کنم.
اون قبلِ کارناوال با دو تا مرد حرف می‌زد.
یکیشون فرماندار بود،
ولی اون یکی، یه نقابِ روباه زده بود
و مدال داشت.
سرتیپ.
چرا باید با جاسوسِ موریارتی حرف بزنه؟
توکسبری، اون مدال‌هایی که بهت دادم کجان؟
اِه…
این یکی رو زده بود.
همون مدالیه که اون سربازِ سرِ ضیافت زده بود.
لطفاً از جاتون بلند شین.
افغانستان.
مالِ جنگِ انگلیس و افغانه.
به کسایی داده می‌شد که تو نبرد شرکت داشتن
-تو نبردِ خوست. -خوست.
خوست.
پدرم تو نبردِ خوست کنارِ پدرخونده‌م جنگید.
-سرتیپ؟ -باید باهاش حرف بزنیم.
چه‌جوری باهاش حرف بزنیم؟
هوم.
این مردهای نظامی خیلی خوب بلدن کلی سرشونو گرم نشون بدن ولی هیچی نگن.
دفترِ سرتیپ این‌طرفه. دنبالم بیاین، آقایون.
نه. باید همون کاری رو بکنیم که موریارتی می‌کرد.
باید یه کم موذی باشیم.
حالا، کی اینجا… تو این کار وارده؟
حواستون جمع، اومد.
-ایناهاش. -با استخون‌های جوون‌تر راحت‌تر بود.
بیا. خب، بجنب.
تو باید جلوتر راه بری. من پشتِ سرت می‌مونم، مثلِ نوکرت.
نه! چرا؟
کی‌ام من که برای یه استعمارگر ماجرای مستعمره‌ها رو توضیح بدم.
متأسفانه، اینجا هیچ‌کس نمی‌فهمه
که مردی از کشورِ اون کنارِ زن‌هایی از کشورِ ما راه بره.
-مادر، نقشه چیه؟ -ادای اعیونی درمیاریم. تو نگرانش نباش.
الان دارین سرِ این بحث می‌کنین؟
آره، الان داریم سرش بحث می‌کنیم، آقا. چون مهمه.
نقشه‌ی ساختمونو آوردی؟
چی فرمودین، خانم؟
چی شده؟ کاری از دستم برمیاد؟
ببخشید. بله، سلام. دقیقاً همون کسی که دنبالش بودم.
می‌شه راهِ بایگانی رو بهمون نشون بدین؟
-بایگا… -اتاقِ بایگانی.
بله. سرتیپ منو فرستاده.
سرتیپ سامپسون.
که، اِه، شوهرمو… شوهرمو غافلگیر کنم، سرهنگ رمینگتون.
رمینگتون.
سرهنگ رمینگتون.
این اسمو نمی‌شناسم.
-جدی؟ -نه.
کاملاً مطمئنی؟
بـ… بله، خانم، مـ… می‌شناسمش.
بـ… بذارین… بذارین ببرمتون پیشش… گفتین اتاقِ بایگانی؟
خوبه.
یادت نره که آدم قبل از فراری شدن، زندگیِ یه بانو رو داشته.
مـ… متأسفم. هیچ خبری از مادرت ندارم.
-آها. -ولی نگرانی کاملاً مشهوده. من…
-هرچی نیرو دارم بیرون دنبالِ گشتنه. -ممنون از تلاش‌هاتون.
راستش من برای یه دلیلِ دیگه اومدم اینجا، قربان.
امیدوار بودم بتونم درباره‌ی شهری به اسمِ خوست ازتون بپرسم.
آها، خوست. آره، فکر کنم می‌شناسمش.
شما با پدرم اونجا بودین.
تو جنگِ انگلیس و افغان.
خوست، یادمه، آره.
اوه، خیلی ببخشید. چه بی‌ادبم. شما؟
دکتر واتسون، قربان.
سروان واتسون. من تو آشانتی خدمت کردم.
دورانِ پرآزمونی بود.
بله، قربان.
حالت خوبه، عزیزم؟ باید سریع کارمونو بکنیم قبل از اینکه بیدار شه.
از کجا شروع کنیم؟
می‌خونیم، عزیزم.
می‌خونیم.
هرچی که به خوست یا جنگِ انگلیس و افغان ربط داره.
لرد توکسبریِ پدر، مفصل با من درباره‌ی اتفاقی که تو خوست افتاد حرف زد.
-پس شما پیترو می‌شناختین؟ -آها آره.
و پیتر بهم گفت که آرزو داره پسرش بخشی از راه‌حل باشه.
از لحنِ این گفت‌وگو خوشم نمیاد.
ما اومدیم که ازتون کمک بخوایم.
حس می‌کنیم یه تهدیدی متوجهِ مردمِ مالته.
و باید بدونیم شما چی می‌دونین
از اتفاقی که تو خوست افتاد.
به من اعتماد کن، پسر، یه چیزهایی هست که لازم نیست ازشون خبردار بشی.
من می‌دونم تو میدونِ جنگ چه اتفاق‌هایی ممکنه بیفته.
خط‌قرمزهایی که ممکنه ازشون رد بشن.
یه پزشکیارِ ارتش، حتی با درجه‌ی سروانی،
تصمیمی رو که گرفته می‌شه درک نمی‌کنه—
کارِ من این بود که کشته‌ها رو از میدون بیرون بکشم.
من با گلوله‌ها روبه‌رو شدم. گلوله خوردم.
شک نکن که عواقبشو درک می‌کنم.
خوست.
پیداش کردم.
نگاه کن.
اوه، این پرونده‌ها، آسیب دیدن.
آره، صفحه‌ها پاره شده.
هرچی که هست، خیلی عمیق‌تر از اونی که فکر می‌کردیم رخنه کرده.
نگاه کن… به این فرورفتگی‌ها.
می‌تونم این‌ها رو دوباره نمایان کنم.
مادر، یه… یه مداد داری؟
ممنونم.
نه!
چیزیش نیست.
چیزی پیدا شد؟
تو اون نبرد هم سربازهای بریتانیایی بودن هم مالتی.
«مأموریت تکمیل شد. تلفاتِ جانی بی‌شمار.»
«غرامت: یک تُن طلای افغان.»
«محلی‌ها اسمشو گذاشتن "پاک‌سازی". ولی دزدی بود.»
موریارتی از طلا خبر داره.
ولی چطور؟
گروهبان ن. اسمیت.
معلومه.
اون آدمِ نفوذیِ اون بوده.
وای، این وحشتناکه.
خب، جواب‌هایی که می‌گیریم به‌ندرت همون جواب‌هاییه که دنبالشیم.
خیلی خب، عزیزم.
ما مجرم‌ها، تا جایی که تونستیم رسوندیمت.
-مداد؟ -بله.
حالا برو. یه جهنمی به پا کن.
-توکسبری! -آهای! آهای!
اون‌ها دزدی کردن!
دزدی کردن. غارت کردن، و تو خوست دزدیدن.
-از چی حرف می‌زنی؟ -می‌فهمم که اون کیه و چیه—
آدم‌های بی‌گناهو کشتن، از یه زیارتگاه تو افغانستان طلا دزدیدن.
و این کارو به دستورِ دولتِ بریتانیا کردن.
آوردنش اینجا به مالت، و قایمش کردن.
این حقیقت داره؟
بله.
ببینین، قربان، پدرِ من آدمِ خوبی بود. شما… شما که می‌دونین.
حالا، بهم بگین…
اون آدمِ خوبی بود.
تو جنگ یه واقعیت‌های عملی‌ای هست که فراتر از اخلاقیاتِ سرراستِ خوب و بده.
از چی حرف می‌زنین؟
دولتِ بریتانیا و نیروهای مسلح با هم سرِشاخ بودن.
تحتِ فشار بودیم که هزینه‌ها رو کم کنیم. ولی هیچ راهی برای کم کردنِ هزینه‌ها نبود.
این جنگ بود.
برای همین تصمیم گرفته شد که اوضاع رو جبران کنیم با…
دزدی؟
-قتل؟ -نه، ما اونو غرامتِ پیشاپیش می‌دیدیم.
این یه رویه‌ی جاافتاده بعد از جنگه،
به‌خاطرِ هزینه‌ها و خسارت‌هامون.
و خسارت‌های اون‌ها چی؟
خب، باید درک کنی که ما داشتیم برای یه امپراتوری می‌جنگیدیم.
و یه سری
محاسبه‌های اشتباهی صورت گرفت.
محاسبه‌ی اشتباه؟
محاسبه‌ی اشتباه؟ شرفتون کجا رفته؟
ببخشید، قربان، نقشِ پدرِ من تو این ماجرا چی بود؟
بهش گفتن که این کارو بکنه؟
پدرت عاشقت بود.
بی‌نهایت.
اون عملیات…
نقشه‌ی خودش بود.
-با اجازه. -توکسبری.
معذرت می‌خوام.
بذارین من.
پدرِ منم یه سرباز بود.
یه خدمتگزارِ وفادارِ حکومتِ بریتانیا در هند.
عاشقِ سلطنت بود.
به حقِ اون برای حکومت بر هند باور داشت.
و منم فکر می‌کردم حق داره. بچه بودم.
اون قهرمانِ من بود.
طلا، چی سرش اومد؟
شما که درک می‌کنین چه بلایی ممکنه سرِ بانو توکسبری و شرلوک بیاد
اگه چیزی نگین؟
خب، اون… طلا آورده شد اینجا.
چرا؟
قرار بود جوری جلوه داده بشه که انگار طلا تو مالت پیدا شده،
یا در واقع، جایی که به یغما رفته.
ولی هیچ‌وقت به بریتانیا برنگشت. درسته؟
پیتر دچارِ عذابِ وجدان شد.
برای من طول کشید تا آشانتی که بفهمم سلطنتمون چه آسیبی زده.
اینکه چقدر وحشیانه با مردم رفتار کردیم.
یهو همه‌چیزو واضح دیدم.
گمونم خودِ اونو هم واضح دیدم.
وقتی داشتیم به مالت برمی‌گشتیم،
صبر کرد تا افرادش برسن به خشکی،
و بعد کشتی رو غرق کرد
و ادعا کرد که طلا هم باهاش به قعرِ دریا رفت.
-باید طلا رو برمی‌گردوند. -نه.
نه، عزیزم، امپراتوریِ بریتانیا، نمی‌تونه به گناهش اعتراف کنه.
و اون آبروریزی…
چنان خشمی بینِ افسرهای ارشدمون بود که ما…
نگرانِ شغلمون بودیم، برای همین…
تقصیرو انداختیم گردنِ سربازهای مالتیِ واحدمون. گفتیم یه شورش بوده.
گذاشتیم اون‌ها تاوانِ طلای گم‌شده رو پس بدن.
همه‌ی ما رو یه چیزهایی می‌سازن،
ولی حقیقت… به نوبه‌ی خودش ما رو می‌سازه.
بیشتر از قهرمان‌هامون.
بیشتر از پدرهامون.
من همیشه فکر می‌کردم پدرم مردِ بزرگیه.
خیلی از مردها حواسشون پرتِ این می‌شه که بزرگ بودن یعنی چی
و تو این مسیر خودشونو گم می‌کنن.
ولی اینکه آدم توانِ همچین کارهای هولناکی رو داشته باشه…
نمی‌تونم اوضاعو برات بهتر کنم، لرد توکسبری.
تنها چیزی که می‌تونم بگم اینه که لازم نیست تو همون راهو بری.
الان طلا کجاست؟
خب، من که نمی‌دونم، می‌دونم؟
نمی‌خواست بارِ مسئولیتش گردنِ من باشه.
آها، پیتر می‌گفت که اون طلای دزدهای دریاییه
و نمی‌خواست من به‌خاطرش لکه‌دار بشم، و من…
طلای دزدهای دریایی؟
اون غار رو می‌بینی؟
بچه که بودم بهم گفت یه گنج توش پنهون شده.
معلومه.
با موریارتی، هیچ‌وقت فقط یه هدف در کار نیست.
چرا نباید منم از ثروتِ نامشروعتون سهمی ببرم
و هم‌زمان تنبیه‌تون کنم؟
اون هم می‌خواد بهمون بدی کنه، هم ثروتِ دزدیده‌شده رو می‌خواد.
من می‌دونم طلا کجاست، ولی اون نمی‌دونه.
کی؟
-معما به‌اندازه‌ی طراحش موذیه. -معما به‌اندازه‌ی طراحش موذیه.
چطور تونستم اینو نبینم؟
باید از همون لحظه‌ای که خواست منو بکشه می‌فهمیدم.
باید منو می‌کشت.
این‌جوری هویتش حفظ می‌شد.
موافقم، به دردم می‌خورد.
همه‌ش دنبالِ نخود سیاه فرستادنمون بود.
یه ماجرای ساختگی برای سرگردون کردنمون.
اون تله‌ها رو کار گذاشت، و ما توشون افتادیم.
رَث.
همون کشف‌ها.
ربوده شدنِ شرلوک و بانو توکسبری.
آتیش‌سوزیِ هتل.
من اصلاً نمی‌فهمم اینجا چه خبره.
تعجب نمی‌کنم اگه معلوم شه کارِ اون بوده
اون لکه‌های کدِ مورس روی آینه‌ش.
تنها قطعه‌ی گم‌شده‌ای که داشتیم پدرِ توکسبری بود.
و… و اون از خوست خبر داشت، و از اون هم خبر داشت.
و می‌دونه که توکسبری عاشقِ منه.
و فقط توکسبری می‌تونست منو به اون برسونه.
-من؟ -آره، تو.
و تو می‌تونستی منو برسونی
به طلا.
اون قدم‌به‌قدم ما رو هدایت کرده.
توکسبری.
هوم.
توکسبری، من…
-من پرونده رو حل کردم. -جدی؟
و یه نقشه دارم.
موریارتی تارشو تنیده،
و حالا باید مثلِ یه مگس برم توش.
تو هم به همون چیزی فکر می‌کنی که من فکر می‌کنم؟
بله.
اون یه جایی داره تماشامون می‌کنه،
ولی هنوز نمی‌دونه طلا کجاست.
من می‌برمش اونجا. تو می‌دونی باید چیکار کنی.
-همین‌جا بمون. -اگه ته‌ترِ غار قایم شده باشه چی؟
دکتر واتسون،
این نقشه‌ی خوبیه.
اگه اونجا باشه، حسابشو می‌رسم.
موفق باشی.
آی، ولم کن!
دکتر واتسون؟
ببخشید.
برادرم کجاست؟
به‌محضِ اینکه چیزی که می‌خوامو گرفتم، آزادش می‌کنم.
چطور بهت اعتماد کنیم؟ من دیدم که دو نفر به دستِ تو مردن.
همیشه این‌قدر از بالا نگاه می‌کنی.
حتماً باید از طلایی محافظت کنی که به خون آغشته‌ست؟
تو رو لکه‌دار کرده،
همون‌طور که اون پسرِ موفرفریو لکه‌دار کرده، که نزدیک بود اسمِ کثیفشو رو خودت بذاری.
ولی خب اسمِ هولمز چی؟
کنجکاوم بدونم اون بر چه رانتی بنا شده.
هوم؟
شکر؟ شاید از جامائیکا؟
ابریشم یا پنبه از هند؟
کمتر نامِ بریتانیایی‌ای هست که لکه‌دار نشده باشه
با دردی که امپراتوریش به بار آورده.
بیست تا جعبه‌ی دیگه هم اون تو هست.
بفرما. طلا رو داری.
حالا برادرم کجاست؟
تو و این احساساتت.
واقعاً فکر کردی به این راحتی تحویلت می‌دمش؟
نمی‌ذارم تو یا برادرت یه لحظه‌ی دیگه هم نقشه‌هامو خراب کنین.
بازم عقب موندی، دوشیزه هولمز.
کاملاً مطمئنی؟
محاصره شدی!
فقط تو نیستی که تو مالت دوست داری، پروفسور.
اسلحه‌هاتونو بندازین!
-همین حالا! -انولا!
نه!
-نه! -انولا، وایسا!
انولا!
هیا!
کمک! کمک!
ما این توییم!
دوستت دارم.
هنوز کلی جونِ جنگیدن داره.
شرلوک!
شرلوک! شرلوک! شرلوک.
آزادش کن! آزادش کن، انولا!
باشه.
باشه. خیلی خب.
ببخشید اگه دردت میاد.
-نه. -برمی‌گردم. نفس بکش.
اونجا!
اونجا، اونجا، اونجا!
نه.
نه! نه، نه، نه!
با تیر زدنت، پایانِ کسل‌کننده‌ای می‌شه.
تو منو به دام انداختی.
تحسینت می‌کنم.
اوه، خودت کارو راحت کردی.
تو خیلی با برادرت فرق داری.
اون هیچی از خودش بروز نمی‌ده.
ولی تو؟
تو این‌قدر
احساساتی هستی!
داری احساساتی می‌شی.
قابل‌درکه،
ولی غیرضروریه.
به نظرِ من که کاملاً قابل‌درکه…
و خیلی خیلی هم ضروریه.
چند روزِ تمام.
شرلوک، نه.
بهم بگو…
چرا نباید این کارو بکنم.
این‌جوری نیستیم ما.
این چیزی نیست که بهش اعتقاد داریم.
اگه تحویلِ پلیسش بدیم، بازم فرار می‌کنه.
دوباره میفته دنبالمون.
و کلِ این
ماجرای لعنتی… باز تکرار می‌شه.
و باز تکرار.
خفه شو!
شرلوک، به من نگاه کن، خواهش می‌کنم!
این کارو نکن.
فکر کن.
داری احساساتی می‌شی.
بهم خبر دادن که موریارتی رو می‌فرستن انگلیس
بدونِ هیچ شانسی برای فرار.
در همین حال، طلا با من و دکتر واتسون برمی‌گرده به افغانستان،
جایی که به کسایی که ازشون دزدیده شده پس داده می‌شه.
به لطفِ لرد توکسبری، به من مسئولیت داده شده
که تحقیقات رو به عهده بگیرم.
قصد داریم همه‌ی کسایی که تو جنایت‌های خاکِ مالت دست داشتن رو محاکمه کنیم.
کارهای موریارتی یه ظلمِ بزرگو برملا کرد.
شاید حتی وقتش رسیده که مالت از دستِ بریتانیا آزاد بشه.
بله.
آره، شاید حق با تو باشه.
امیدوارم درک کنی چرا مجبور بودم این کارو بکنم.
پدرت خیلی بهت افتخار می‌کرد.
وقتشه؟
به‌خاطرِ ملکه و وطن
و هر معنایی که داره.
اون شجاع بود.
یه سرسختی‌ای داشت که گاهی من نداشتم.
موریارتی اینو دید، سعی کرد از بینش ببره.
ولی فکر کنم موفق نشد.
بیا عوض کنیم.
دفترچه‌هات.
رمزگشایی‌شون آسون نبود.
فکر می‌کنی من امیدی داشتم که مالِ تو رو رمزگشایی کنم؟
ما خواهر و برادریم،
ولی دفترچه‌هامون، مثلِ ذهن‌مون، مالِ خودمونه.
آره، همین‌طوره.
و ذهنِ تو، انولا،
ذهنیه که بی‌نهایت تحسینش می‌کنم.
ممنونم.
بابتِ همه‌چیز ممنونم.
چون من…
یه لحظه از خود بی‌خود شدم.
به‌موقع به خودت اومدی.
فکر می‌کنی ترس رو می‌شناسی،
بعد یهو،
تو یه جای تاریکی…
با کسی که نمی‌تونی ازش محافظت کنی.
دکتر واتسون اونجا بود… …اونم داشت برات می‌جنگید.
خوبه.
مردِ خوبیه.
و توکسبری، بیشتر از اونی که فکرشو می‌کردم می‌ارزه.
آره. بی‌ارزش نیست.
و مادر، البته.
درباره‌ی اون، زیاد مطمئن نیستم.
چیزی که گفتم
تو اون
بحثمون—
چـ… چیزی نیست. فراموشش کن.
مـ… منم چیزهایی گفتم که منظوری نداشتم.
انولا.
تو یه هولمزی.
ولی چیزی که نتونستم بگم…
اینه که واقعاً…
تو خیلی بیشتر از این‌هایی.
حتی شاید
فوق‌العاده باشی.
هرچند نمی‌دونم کِی این‌قدر بزرگ شدی.
آخه هر روز یه روز بزرگ‌تر می‌شم دیگه.
بله.
راست می‌گی.
من هیچ‌وقت نمی‌خواستم با بانوی آینده‌ی توکسبری ازدواج کنم. من…
ولی واقعاً می‌خوام شوهرت بشم.
نمی‌خوام فامیلِ تو رو بگیرم.
منم نمی‌خوام. اسمِ من بیش از حد لکه‌دار شده.
نه، منظورم… لقبته.
دارم از لقبم می‌گذرم.
تو مراحلِ… انصراف ازشم.
دیگه لرد نخواهم بود.
مطمئنی؟
اسمِ اصلیِ خاندانمونو برمی‌دارم، تبیتی-گور.
تبیتی…
-تبیتی-گور؟ -توکسبری اسمِ رسمیمه.
ویکنت توکسبری، مارکیزِ بازل‌وِدر.
ولی، آره، اسمِ… اسمِ واقعیم… تبیتی-گوره.
ازش خوشت نمیاد، نه؟
توکسبری رو بیشتر دوست دارم.
ولی اشکالی نداره.
تنها چیزی که همیشه می‌خواستم این بود که تو، خودت باشی،
و من، خودم باشم.
انولا هولمز.
ارنست تبیتی…
-زبون آدم نمی‌چرخه بگتش. -افتضاحه، نه؟
به دلت می‌شینه؟
من سرِ حرفی که اولِ این داستان زدم اشتباه کردم.
معلوم شد که اشتباه فهمیده بودم.
این‌طور نیست که داستان‌های خوب با یه عروسی شروع بشن.
نه.
بلکه با یه عروسی تموم می‌شن.
-خیلی خوشگل شدی. -ممنون.
تو از متأهل بودن خوشت می‌اومد؟
خب، من با مردِ اشتباهی ازدواج کردم.
ولی فکر کنم تو داری با آدمِ درستش وصلت می‌کنی.
هوم.
و حالا،
به احترامِ یه هم‌پیمانیِ بزرگ…
-هوم؟ -مسئله‌ی کادوی عروسی‌ت.
ای وای.
به جواهر فکر کردم، به کتاب فکر کردم،
به تابلوی نقاشی فکر کردم، به گل،
اوم، و آخرش تصمیم گرفتم…
سلام.
یعنی خودم.
ادیت. تو اینجا چیکار می‌کنی؟
مادرت برام تلگراف زد. گفت هر جور شده باید خودمو برسونم اینجا.
هرچند کوچیکه، اما شیردله.
اسمت…
انولا.
من، اوم…
خب، خوشحالم
که محدودت نکرده.
آها، آره؛ «انولا» رو که برعکس بخونی می‌شه «alone»، یعنی تنها.
چه نفرینی برای تنها دخترت.
من اسممو دوست دارم، مادر. تمامِ اسممو دوست دارم.
انولا یودوریا هولمز.
من هنوزم یه هولمز می‌مونم.
آخ، متأسفانه عزیزم، همه‌مون هنوز داغِ اون اسمو با خودمون داریم.
پایین می‌بینمت.
من ویکنت توکسبری‌ام، مارکیزِ بازل‌وِدر.
تو یه کله‌پوکی.
بیا، اوم، پیشِ هم بمونیم؟
-انگار مردم ما رو نمی‌خوان، نه؟ -نه.
حداقل همدیگه رو داریم.
تو چشمام نگاه کن. اون ریتم همیشه اونجاست.
حسش می‌کنم.
اون پیامی که سرِ مجلسِ رقص با بادبزن دادی، معنیش چی بود؟
معنیش اینه که دوستت دارم.
یه چیزی برات دارم.
انولا، فهمیدی چی گفتم؟
تو عاشقِ منی. و معلوم شد که منم عاشقِتم.
هوی! هنوز نه.
بیاین شروع کنیم.
-سلام. -سلام.
من میکیل میتزی‌ام، از حزبِ ضدِاصلاحات.
ما به مالتِ آزاد اعتقاد داریم.
باشه. خیلی خب.
می‌خوایم از شرِ—
-باشه، حواست به مراسمِ عروسی باشه. -باشه.
آخ، عزیزِ دلم.
می‌بینم که چه‌جوری به انولا نگاه می‌کنی،
و می‌بینم که اون چه‌جوری به تو نگاه می‌کنه.
براتون بزرگ‌ترین خوشبختی رو آرزو می‌کنم.
-ممنون. -دوستت دارم.
خب.
باشه.
اوم، ای عزیزانِ گردِهم‌آمده،
اِه، خانواده‌ی جدید…
…خوش اومدین.
ما امروز اینجا جمع شدیم
برای پیوندِ ارنست و انولا.
مراسمِ ساده‌ای می‌شه
چون راستش زیادِ متنِ اصلیشو از بر نیستم.
-حلقه‌ها. حلقه‌ها دستِ کیه؟ -آها.
بفرما.
ممنون، آقا.
خب. آماده‌این؟
بله.
ارنست،
آیا تو… از انولا مراقبت می‌کنی؟
آیا همدم و همراهش می‌شی؟
و آیا دوستش خواهی داشت
همون‌جور که اون نیاز داره دوستش بدارن؟
اشکالی نداره اول از خودِ اون بپرسی؟
اون تو این قضیه یه کم پیچیده‌تر از منه.
همین‌طوره.
-انولا— -من می‌خوام مالِ اون باشم.
خوبه.
چون منم می‌خوام مالِ اون باشم.
خب،
پس، به قدرتی که، اِه، هیچ‌کس به من نداده…
…شما رو زن و شوهر اعلام می‌کنم.
حالا می‌تونی داماد رو ببوسی.
آدلین راث. آدلین راث.
رَث.
-آدلین راث. -آدلین راث.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.