دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
تا این هفته، گزارش شده که ۹ کارگر جان باخته‌اند.
اولین مرگ در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵ اتفاق افتاد
...در حاشیهٔ جنگل نِهیا...
...توسط وزارت محیط زیست...
اوضاع چطوره؟
خیلی طول می‌کشه؟
فقط دو جملهٔ دیگه مونده. بعد می‌فرستمش برای آقای اِندی، قربان.
به مسئول چاپ گفتم صبر کنه.
ولی زنش درد زایمانش شروع شد. مجبور شد خودش رو برسونه بیمارستان.
بومی‌ها این پرونده رو به کمیسیون حقوق بشر گزارش دادند
اگه تبلیغ داشتیم، می‌تونستم این فضا رو پر کنم. ولی مدت‌هاست تبلیغی نداریم.
'این جنگل فقط چند تا درخت نیست، خونهٔ ماست.'
اگه مقاله‌ات به دستمون نرسه، این‌جا یه جای خالی می‌مونه.
تموم شد.
فقط باید منتظر تأیید آقای اِندی بمونم.
مطمئن شدم که دیگه نیازی به اصلاح نداشته باشه.
باید مستقیم بره برای چاپ.
معلومه که باید احتیاط می‌کردی.
داری دربارهٔ یه شرکت بزرگ می‌نویسی.
سرمایه‌گذارهاش مقام‌های دولتی‌ان.
این خبر تیتر یک می‌شه.
برای استخراج نیکل، به‌طور غیرقانونی ۱۰ هزار هکتار از جنگل حفاظت‌شده رو نابود کردند.
هیچ‌کس جرئت نمی‌کنه حرف بزنه.
تازه، ده‌ها کارگر هم در شرایط مشکوک جونشون رو از دست دادند.
ترسناکه، قربان.
واقعاً خودت رفتی اون‌جا؟
بله، قربان.
از بالیک‌پاپان تا جنگل نِهیا هفت ساعت با ماشین راهه.
قبلاً به جنگل‌های بورنئو رفته بودم، ولی این یکی واقعاً مرموز بود.
بی‌صبرانه منتظرم گزارشت رو بخونم.
بهترین گزارشی‌ـه که تا حالا نوشتم.
آقای اِندی عاشقش می‌شه!
عالیه!
بله، قربان؟
به این می‌گی مقاله؟ مگه کارآموزی؟
همین الان بیا تو!
بله، قربان.
ای وای.
من پایین دارم سیگار می‌کشم، دیماس!
وقتی برام فرستاده شد، خبرم کن!
ببخشید، قربان.
تا بورنئو رفتی و پول ما رو خرج کردی که به این برسی؟
دربارهٔ قتل می‌نویسی، مثل همون مقاله‌های زرد اینترنتی؟
تو خبرنگار بخش اقتصادی هستی!
بخش استخراج غیرقانونی هم توی مقاله هست، قربان.
ولی مرگ کارگرها جذاب‌تره...
نمی‌فهمی داریم ورشکست می‌شیم؟!
مردم هنوز ما رو می‌خونن چون محتوای درست‌وحسابی داریم!
اگه گزارش‌هامون با بقیه فرقی نداشته باشه،
پس چرا باید به‌مون پول بدن و مشترکمون بشن؟
بیست دقیقه وقت داری اصلاحش کنی.
تیتر اصلی باید این باشه: 'قطع غیرقانونی درختان در جنگل حفاظت‌شده.'
'شرکت پسر معاون رئیس‌جمهور در این ماجرا دست داره.'
همینه!
بله، قربان.
احمق!
همسرم
الو؟
می‌دونی که سردبیر می‌تونه از پسش بربیاد. لازم نیست خودت انجامش بدی.
امروز سردبیرم رو اخراج کردم.
پول ندارم حقوقشون رو بدم!
اگه نمی‌شه شرکت رو نجات داد، برگرد خونه.
زندگیمون رو نجات بده!
من این روزنامه رو از هیچ ساختم! قبل از این‌که تو رو ببینم!
این روزنامه برای من خیلی بیشتر از ازدواجمون ارزش داره!
باشه. خداحافظ.
لعنتی!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
دیماس!
آقای ویجِی...
کمک...
نظم را حفظ کنید
صبح بخیر!
صبح بخیر، صبح بخیر، صبح بخیر!
امروز مثل دیروزه،
مثل فردا.
مثل همیشه،
این شمایید که تصمیم می‌گیرید روزتون به‌خوبی بگذره
یا برعکس.
قوانین رو می‌دونید.
اطاعت کنید تا در آرامش زندگی کنید.
سرپیچی کنید و عواقبش رو بپذیرید.
تنها آزادی‌ای که اینجا دارید
اینه که انتخاب کنید روزتون رو چطور بگذرونید.
فهمیدید؟
فهمیدیم، فهمیدیم، فهمیدیم!
- همه اینجان؟ - بله، قربان!
- بله، قربان!
یکی غایبه!
بخواب پایین.
حالم بده، قربان.
اگه وایستم، سرم گیج می‌ره.
بلند شو!
احمق.
اون هیچ دینی نداره!
چی گفتی؟
یک ساعت و نیم آینده برای انجام فرایض دینیه.
اون دینی نداره،
پس می‌تونه استراحت کنه و حالش بهتر بشه.
یک‌سومِ وقتتون اینجا صرف مذهبه.
پس اگه مذهبی نباشی، یک‌سوم روز تعطیلی؟
مذهب آدم‌های مریض رو مجبور به دعا خوندن نمی‌کنه.
اگه فکر می‌کنی از من باهوش‌تری،
خودت رو گول نزن.
مغزت در مقایسه با مغز من خیلی کوچیکه.
چرا ساکتی؟
داری خودت رو جای من تصور می‌کنی؟
اگه جای من بودی، الان داشتی چی کار می‌کردی؟
من که عمراً توی یه جای مزخرف مثل این کار کنم.
من اینجا کار می‌کنم
چون از پسش برمیام!
بجنب.
ولش کن!
بجنب!
مقابله کن!
حالا بجنب.
بجنب!
اینجا شماها چیزی جز گه نیستید.
پس اگه یکی مثل من بهتون اهمیت می‌ده،
فقط باید شکرگزار باشید.
شلوغ‌کاری نکنید.
حرفم رو باور کنید!
من باهاتون سخت‌گیرم
چون به همین نیاز دارید.
من درمان قلب‌های بیمار شما هستم.
همه‌تون اینجایید چون خودتون اشتباه کردید.
حق ندارید شکایت کنید.
حق ندارید چیزی بخواید!
فقط ساکت باشید و از قوانین پیروی کنید.
حالا برید به کارهای مذهبیتون برسید!
چه مذهبی باشید، چه نباشید!
ببریدش توی قفس.
لازم نیست این‌طوری پرتَش کنی. خوب بودن که بهت صدمه نمی‌زنه.
اگه اول روش تف بندازم چی؟
چرا انگورو قبلاً با جفری دعوا راه انداخت؟
از این بهتره که این یارو بمیره.
من از انگورو کمک نخواستم. فکر می‌کنه همه به کمکش نیاز دارن.
بدون اون، بیشترمون اینجا زنده نمی‌موندیم.
- من نه. من کاملاً اوضاعم خوبه. - خوبه که کتک می‌خوری؟
انگورو حتی مبارز خوبی هم نیست.
ولی مردم بهش احترام می‌ذارن.
به‌خاطر قیافشه.
اگه منم مثل اون قدبلند و خوش‌قیافه بودم، مردم به منم احترام می‌ذاشتن.
خوش‌قیافه‌ها هم زیر پا له می‌شن. انگورو واقعاً روحیهٔ رهبری داره.
احترامی که می‌ذارن به‌خاطر همینه.
تو؟
فقط به این خاطر هنوز زنده‌ای که بقیه فکر می‌کنن واقعاً می‌تونی روح ببینی.
دربارهٔ این دروغ گفتی؟!
می‌خوای منو به کشتن بدی؟
اعتراف کن، سیکس. نمی‌خوای گناهکار بمیری.
- آره. - سیکس.
واقعاً هیچ اعتقادی نداری؟ وقتی بمیری، کجا می‌ری؟
وقتی مریض بودم، سیکس برام ورد خوند و خوب شدم.
دربارهٔ اونم دروغ گفتی؟
ولی خوب شدی، مگه نه؟
عوضی.
تو یه استاد سابقی، بعد این چرندیات رو باور می‌کنی؟
تو فقط گوشت تازه‌ای برای احمق‌هایی مثل مایی.
ولی سیکس بیراه نمی‌گه، پندی.
هر روز کتاب می‌خونی، ولی هنوزم مثل ما خنگی.
کاش می‌تونستی جفری رو ضایع کنی و نشون بدی ما هم عقل داریم.
دیگه از شنیدن موعظه‌هاش حالم به‌هم می‌خوره.
هی، رفیق.
آنگورو کجاست؟
اینجا نیست. برو پی کارت.
- تو رو خدا کمکم کن رفیق. بدجوری گیر افتادم. - به ما ربطی نداره، گمشو!
بدون کمک آنگورو، حتماً کارم تمومه.
اون توی قفسه. نمی‌تونه کمکت کنه!
آنگورو اینجا نیست، شفیق. برو پی کارت.
عوضی‌ها!
احمق‌ها!
با من درنیفتین!
فکر کردین اینجا مال شماست؟!
هیچی توی این دنیا مفت نیست! گمشین!
به حرفم گوش کنین!
غذا رو دور می‌ریزین، درحالی‌که مردم بیرون از گرسنگی می‌میرن!
بی‌مغزهای عوضی!
لیسش بزن! تمیزِ تمیز لیسش بزن!
مهمون داری.
بهشون بگو برن خونه.
مگه من نوکرتم؟
خودت بهشون بگو.
فقط قیافه‌هاشون رو می‌بینم، حالم بد می‌شه.
مادرت کجاست؟
فقط من و دیدی اومدیم، بابا.
اینجا چی کار می‌کنین؟
دو ماهه همدیگه رو ندیدیم.
دلمون برات تنگ شده بود.
مامان نمی‌خواست بیاد.
همسایه‌مون سر راهش به محل کار، ما رو رسوند.
حتماً مامانتون گرفتار بوده و برای شماها سخت کار می‌کرده.
نه، بابا.
اون...
فکر می‌کنیم با آقای الکساندر رابطه داره.
کدوم الکساندر؟
همکارش توی نونوایی.
سه ماهه که میاد دیدنش.
اولش مامان بیرونش کرد. ولی اون هی می‌اومد.
فکر کنم مامان کم‌کم داره ازش خوشش میاد.
بابا، نمی‌خوایم مامان با اون ازدواج کنه.
ما همچین پدری نمی‌خوایم.
چرا؟
چون...
اون...
بابا، زشته.
حتی با همچین اسم باکلاسی مثل الکساندر.
ببین، من بی‌بینم و قیافه‌م بد نیست.
مامانت نمی‌تونه دوباره ازدواج کنه. ما هنوز زن و شوهریم.
مامان گفت قرار بود پارسال آزاد بشی،
ولی هی دعوا راه انداختی، برای همین هنوز اینجایی.
بابا.
بابا، دیگه دعوا نکن، خواهش می‌کنم.
دیدی از هرکی می‌بینه می‌پرسه،
'بابات تو کدوم زندانه؟'
فکر می‌کنه همهٔ باباها زندانن.
هر شب قبل از خواب به عکست نگاه می‌کنیم.
که قیافه‌ت یادمون نره.
اوه، نزدیک بود یادم بره.
این چیه؟
که قیافهٔ ما یادت نره.
اینجا با چی بازی می‌کنین؟
خمیربازیه.
باهاش می‌تونیم هر شکلی درست کنیم.
معلم گفت علاقه داشتن به شکل درست کردن نشونهٔ باهوش بودنه.
اول تو ذهنت تصورش می‌کنی، بعد با دستات درستش می‌کنی.
گفت این کار یادمون می‌ده با هدف زندگی کنیم.
راست می‌گه.
دیگه وقتشه بریم خونه.
باشه، بابا.
بابا، دیگه دردسر درست نکن، خواهش می‌کنم.
ببخشید.
برات موز آوردم.
خداحافظ، بابا!
خداحافظ، پسرهای من.
سیگار کشیدن ممنوع خوش آمدید
بیچاره.
داشت توبه می‌کرد که کشته شد.
یه سیگار بکش و آروم شو.
هی، این گرونه.
حرامه.
اون اجازه نداره.
چرا همه‌تون اینجا چمباتمه زدین مثل زردهٔ تخم‌مرغ؟
چی؟
یکی دنبالت می‌گشت، می‌خواست پناهش بدی.
کی؟
شافیک.
آهان، شنیدم می‌خواد موادفروشی رو کنار بذاره.
به مادر مریضش قول داده.
کجاست؟
با ضربه‌های چاقو کشته شد.
نگاه نکن.
الان احساس گناه می‌کنم.
امروز صبح کمکم کردی و آخرش افتادی انفرادی،
ولی نتونستی به شفیق کمک کنی.
تقصیر تو نیست.
کی اومد دیدنت؟
بچه‌هام.
چی گفتن؟
گفتن حواسم باشه دردسر درست نکنم تا هفت ماه دیگه آزاد بشم.
تو بهشون چی گفتی؟
هیچی.
وقتی آزاد بشی چه برنامه‌ای داری؟
هیچی.
فایده‌ای نداره.
توی این کشور لعنتی، زحمت کشیدن هیچ فایده‌ای نداره. خودت می‌دونی.
پس بچه‌هات چی؟
پیش مادرشون بهترن.
سرم.
هنوز خوب نشده؟
دیشب خیلی سر و صدا می‌کرد.
خودروی حمل زندانی
هشدار - به حصار ایمنی نزدیک نشوید
خوشگل پسر!
هی!
مال منی.
خودتو به کس دیگه‌ای نده.
از وسط پاره‌ات می‌کنم.
بهت تجاوز می‌کنم.
حسابی می‌گامت.
کاری می‌کنم حسابی کیف کنی.
چه گوشت نرمی!
هی، منم در جریان این غیبت‌ها بذار.
آنگورو...
این دفعه بهتره دخالت نکنی.
دخالت نکنم تو چی؟
این تویی که داری افراد خودتو می‌کشی.
مشکل من نیست. چرا باید دخالت کنم؟
گمشو بابا.
از این قیافهٔ قدیس‌مآبانه‌ات حالم به‌هم می‌خوره.
۳۶ ساله
بعدی.
دیماس.
زود باش.
صاف نگهش دار.
۲۵ ساله
اینجا رو نگاه کن.
خب، بعدی!
بعدی!
باشه، شلوارت رو بکش بالا.
شلوارت رو بکش بالا.
دیماس کورنیاوان.
بله، قربان؟
نگفتم بشینی.
لخت شو.
چیز غیرقانونی همراهته؟
نه، قربان.
مواد مخدر داری؟
نه، قربان.
شلوارت رو دربیار.
این رو ببین.
اون چیه، پندی؟
که بتونم از فاصله دور حرف بزنم، مثل محافظ‌های ریاست‌جمهوری.
یکی از شاگردام دیروز اینو بهم داد.
اینجا می‌خوای باهاش چیکار کنی؟
مگه خلی؟ بعداً یکی‌ش رو به بچه‌م می‌دم.
فقط کافیه بیاد نزدیک زندان تا باهام حرف بزنه.
اگه گیر بیفتی چی؟
نمی‌افتم!
- هی! - یعنی چی نمی‌افتی؟!
این تازه‌وارد رو ببر یه دور بگرده.
زندان رو بهش نشون بده.
برو.
- بفرما. - تو ببرش.
همین حالا!
- بریم! - باید برم یه گوهی بخورم.
پیر شدن هم خوبه‌ها، نه؟
بیا اینجا!
سلام رفیق!
- اسمت چیه؟ - دیماس.
من عرفانم.
باشه، گوش کن.
وقتی نگهبان ازت سؤال می‌کنه خرابکاری نکن، وگرنه من به دردسر می‌افتم.
این محوطه، میدون قضاوته.
اینجا انگار آزادترین جای زندانه، ولی مواظب باش.
بیشتر زندونی‌ها اینجا جمع می‌شن.
زنده موندن یا مردنت بستگی داره با کیا بپلکی.
اونجا رو ببین.
زندونی‌های تروریست. اون گنده‌ها که ساختمون‌ها رو منفجر کردن،
و اون خرده‌پاها که بمب‌هاشون حتی منفجر هم نشد.
ولی ببین،
ترور علیه پیروان ادیان دیگه؟
متأسفانه جرم حساب نمی‌شه.
ما بهش می‌گیم امتیاز اکثریت.
اون جلویی‌ها؟ سلبریتی‌ان.
دستگیری‌شون کلی سر و صدا به پا کرد.
خبرنگارها دیوونه‌وار دنبالش افتادن و مسائل واقعاً مهم رو کنار زدن.
مردم می‌گن این فقط یه حواس‌پرت‌کنیه.
من؟
فکر کنم اندونزیایی‌ها بیشتر از جون خودشون، به سلبریتی‌ها اهمیت می‌دن.
من الان چی گفتم؟
ها؟
لات‌ها چی؟
لات‌ها زندان نمی‌رن، داداش.
عضو سازمان‌های محلی می‌شن.
از اون یارو دوری کن. اون باند رندرا اوهه.
قاچاقچی بزرگ مواد مخدره. پنج ساله اینجاست. آزمایشگاه شیشه‌ش رو همین‌جا می‌چرخونه.
آره، کاملاً قیافه رئیس‌ها رو داره.
اون نیست.
اون رندراست.
گول قیافه‌ش رو نخور.
به خاطر مواد اینجا نیست.
فقط چون از موسیقی متنفر بود، توی یه کلاب یکی رو با چاقو زد.
هیچ‌وقت به خاطر ساختن مواد اینجا گیر نیفتاد؟
همه زندونی‌ها و مأمورها می‌دونن.
بابا، اینجا اندونزیه، نروژ که نیست.
تو چی؟
عضو کدوم باندی؟
قبلاً پندی رو دیدی.
قبلاً استاد دانشگاه بود.
سعی کرد فساد دانشگاه رو افشا کنه. براش پاپوش دزدی دوختن.
اون‌طرفش هم ویلْدانه.
از همه ما مذهبی‌تره. خیلی هم سخت‌کوشه.
چرا اینجاست؟
ادعا می‌کرد با دعا می‌تونه پول مردم رو دو برابر کنه.
اون رنگ‌پریدهه که کنارش نشسته، سیکس‌ـه.
حتماً بچه ششم خانواده بوده.
فکر می‌کنی خیلی باهوشی؟
مادرش خیلی دلش بچه می‌خواست و بالاخره با شوهر ششمش یکی به دنیا آورد.
- به چه جرمی اینجاست؟ - از مردم توی اینترنت کلاهبرداری می‌کرد.
کاری می‌کرد عاشقش بشن، بعد تیغشون می‌زد.
یکی از قربانی‌ها ازش شکایت کرد.
کنارش هم آنگوروهه؛ به جرم سرقت اینجاست.
خونه‌ش رو توقیف کردن، با اینکه سندش رو داشت.
معلوم شد مافیای زمین می‌خواسته اونجا یه اقامتگاه لوکس بسازه.
آنگورو عصبانی شد، از طرف دزدی کرد و گیر افتاد.
تو چی، داداش؟
هنوز داداش نیستیم.
من به جرم کلاهبرداری تلفنی اینجام.
'الو، قربان؟'
'پسرتون رو با مواد گرفتن.'
'می‌خواید خودتون حلش کنید، یا بسپاریدش به من؟'
پس شما یه باند کلاهبردار و دزدید؟
دقیقاً باند نیستیم.
ولی اینجا اگه تنها باشی، زودتر می‌میری.
دلم برای قربانی‌ها می‌سوزه.
دلت برای قربانی‌ها می‌سوزه؟ فکر می‌کنی من آدم بدم؟
بذار بهت نشون بدم آدم بد کیه.
اون‌جاست.
بلوک ک؛ پر از مقام‌های فاسدی که عاشق دزدی از مردم‌ان.
سلول‌هاشون بزرگ و لوکسه. یخچال، تلویزیون، کولر و وای‌فای دارن.
حتی هر وقت بخوان می‌تونن برن بیرون.
نگهبان‌های دم در رو می‌بینی؟
زندانی‌هایی‌ان که پول می‌گیرن ازشون محافظت کنن.
زندانی‌های بلوک ک هیچ‌وقت پاشون به میدان داوری نمی‌رسه. چرا؟
راست می‌رن جهنم. دیگه نیازی به داوری ندارن.
بریم.
اینم نمازخونه.
چی؟ نمازخونه؟ توی زندان؟
حتماً تاریک و نموره.
خودت ببین. اسمش «مُشَلّای ال‌پراکاسا»ست.
این‌ور. اون‌جا.
دیدی؟
گرفتی؟
ممکنه خودمون توی آشغالدونی زندگی کنیم، ولی نمازخونه‌مون باید لوکس باشه،
تا شکوه و اعتبار جامعه‌مون رو حس کنیم.
خیلی خالیه، نه؟
ولی لوکسه.
اتاق هنر هم داریم.
اونم لوکسه؟
توی این کشور هنر در اولویت نیست. مثل ساختمون‌های دولتی نیست.
یا جاهای شیک برای سلفی گرفتن.
ولی لااقل یکی داریم.
نه، این‌طوری نیست!
بیا، منو نگاه کن.
قبل از اینکه رقص رو شروع کنیم، باید اول بدنمون رو گرم کنیم.
اون نوویلهامه.
کلاس هنر رو اون درس می‌ده.
راستی، کدوم سلول نصیبت شد؟
بلوک ج.
سلول شمارهٔ ۳۱.
اوه، لعنتی.
چی؟
چته؟
فقط داشتم زندانی جدیده رو می‌چرخوندم.
می‌دونم، همون روزنامه‌نگاره.
رئیسش رو تکه‌پاره کرده.
ـ همون جوونه؟ ـ آره.
این چیزیه که می‌گن.
امیدوارم از امشب جون سالم به‌در ببره.
انگار یکی می‌خواد کارش رو بسازه.
توی کدوم سلوله؟
سلول توکک.
ـ دیگه کارش تمومه. ـ لعنتی.
سرم...
سرت رو از تنت جدا می‌کنم. دیگه از این گه‌کاری‌هات خسته شدم!
این‌قدر بهش سخت نگیر.
خودت سعی کن با این سر و صدا بخوابی!
هر ساعت بیداری.
زیاد طولش نده. دستور مستقیم رئیس‌ه.
چشم قربان. تا فردا انجام می‌شه.
این یه زندان نمونه‌ست، پس کار راحت‌تره.
این کار رو درست انجام بده، به‌زودی جای من می‌شینی.
معاون وزیر بودن خیلی خوبه.
با آدم‌های محترم سروکار داری، نه با اون حیوون‌های توی زندان.
بله قربان.
امسال معاون وزیر می‌شی، دو سال دیگه هم وزیر.
نه، نه. امکان نداره قربان.
پنج سال دیگه شاید برای شما کار کنم.
شوخی می‌فرمایید قربان.
باشه پس.
- سلام من رو به رئیس برسون. - حتماً.
ممنون قربان.
شنیدی چی گفت؟
بله قربان.
همه‌چیز رو هماهنگ کردم قربان.
بی‌سروصدا انجامش بدین.
این یکی مثل بقیه آشغال‌ها نیست.
اگه بمیره،
خبرش تیتر روزنامه‌ها می‌شه.
چشم قربان.
مرخصی.
حالا چی کار کنیم؟
چی؟ فکر کردی همین‌طوری می‌تونیم درخواست انتقال بدیم؟
باید یه چیزی بهت بگم.
باید حواست جمع باشه.
با توکک هم‌سلول می‌شی. قیافه‌ش هم شبیه مارمولکه.
من عاشق مارمولک‌هام، خیلی بانمکن.
این یکی نه، احمق.
سال‌هاست این سلول فقط مال خودشه.
هرکی باهاش هم‌سلول شده، آخرش به کشتن داده شده.
آدمکش رندراست.
ظاهراً یکی از بالادستی‌ها می‌خواد بکشنت. حواست جمع باشه.
وقتی رفتی تو، یه اسلحه پیدا کن.
اگه بهت حمله کرد، با تمام قدرتت از خودت دفاع کن. فهمیدی؟
شب شده، همه‌تون هم قوانین رو می‌دونین.
برام مهم نیست بیرون لات بودین یا گانگستر.
اینجا،
با قوانین من بازی می‌کنین.
پس دهنتون رو ببندین و راحت بخوابین!
برین توی سلول‌هاتون!
همین حالا!
- توکک کجاست؟ - بهش گفتم اول یه چیزی بخوره.
اون مأموریت داره، احمق!
اگه مست باشه، کمتر شک می‌کنن، مگه نه؟
دارم به تو و رئیست لطف می‌کنم!
هی، من رئیسی ندارم.
مواظب حرف زدنت باش.
یادت باشه، هنوز چیزی جز یه زیرپایی نیستی.
چی کار کنیم؟ می‌میره!
لعنتی.
دیماس.
می‌خوای باد کنی،
یا می‌خوای بریزمت توی مخلوط‌کن؟
تو توی تخت منی.
نمی‌تونم نگاه کنم.
امشب باید تکه‌تکه‌ات کنم، پسر خوشگله.
ولی زیادی مستم.
فردا خوبه، مگه نه؟
چته تو؟
یه موش دیدم، قربان.
کجا؟
اونجا.
با من شوخی نکن.
دیگه نمی‌تونم تحملش کنم. مرگ برام بهتره...
نمی‌تونی بی‌سروصدا بمیری؟
نمی‌تونم بخوابم، لعنتی!
اگه دین نداشته باشی، وقتی بمیری کجا می‌ری؟
خودم می‌فرستمش جهنم.
خفه شو.
درد می‌کنه...
دیگه مریض نیستی؟
نه، خیلی سرحالم.
- جکی چان شده؟ - طرف عقلش رو از دست داده.
رفیق، حس می‌کنم ورزشکارم.
داروی اشتباهی خورده؟
- چه وضعیه. - یه دوش حسابی می‌چسبه.
- بعداً درخواست کولر می‌دم. - پنکه هم که اصلاً کار نمی‌کنه.
وین، بیا اینجا. اونجا داری چی کار می‌کنی؟
- وین. - اوه، لعنتی.
سیکس کجاست؟
یه کم پیش دوش گرفت و الان داره ورزش می‌کنه.
بچه هنوز زنده‌ست؟
توکِک دیشب اون‌قدر مست بود که نتونست بکُشدش.
ولی امروز حتماً کارش تمومه.
- بیاید براش دعا کنیم. - آره.
من اول می‌رم.
باشه.
برش دار، عزیزم.
برش دار!
خم نشو.
دستات به چه دردی می‌خورن، هان؟ بذار برات قطعشون کنم.
پس برای خودت یه سگ نگهبان کوچولو دست‌وپا کردی.
موجودات دیگه‌ای هم با تو زندگی می‌کنن.
موش، سوسک، ساس.
سلولت رو براشون راحت و دنج کن.
فقط به این خاطره که اینجایی که کشور هزینه‌ش رو می‌ده.
قدردان باش!
جای خودت رو اون‌قدر تمیز کن تا برق بزنه!
لعنتی!
گمشو!
حروم‌زاده!
تو از بدبختی چی می‌فهمی؟
زندگی بارها منو به خاک سیاه نشونده!
می‌خوای چیزی رو که من حس می‌کنم، حس کنی؟
بیا جلو!
این حروم‌زاده.
حروم‌زاده!
لعنتی! شما دوتا چتونه؟
شما دوتا!
چرا همیشه کار شما دوتاست؟
فکر می‌کنید این زندان—
چه خبره؟
کار کیه؟
قبل از رسیدن پلیس حلش می‌کنیم، قربان.
نه می‌تونن و نه حاضرن بیان اینجا.
احمقی؟
اگه این خبر بره سرخط، کارمون تمومه.
اون کسی نبود. حتی خانواده‌ش هم پیداشون نمی‌شه.
- خودت جمعش کن. - بله، قربان.
این فقط به من مربوط نیست. اگه من زمین بخورم، شما هم با من زمین می‌خورید.
- دیگه زیادی توی این ماجرا فرو رفتی. عاقلانه شنا کن. - متوجه شدم، قربان.
بفهم کی—
همه‌چیز مرتبه، آقای ساپتو؟
قربان! ببخشید اگه استراحتتون رو به هم زدیم.
همه‌چیز خوبه، قربان.
همه مأمورها مراقب راحتی و امنیت شما هستن.
خدا رو شکر.
بله.
الان دارم سعی می‌کنم یه شهروند نمونه باشم.
درسته.
- جایی نمی‌رم. - متوجه‌ام.
فقط توی سلولم می‌مونم. امنه، مگه نه؟
البته، قربان.
احتمالاً هفتهٔ بعد می‌رم خونه.
یه هفته‌ست خونه نرفتم. زن بیچاره‌م حتماً دلش برام تنگ شده.
همسر شمارهٔ...؟
سومی، معلومه.
اولی و دومی دیگه از دیدن قیافه‌م خسته شدن.
خیلی بامزه‌اید، قربان.
راستی، هدیه‌ای که برای تولد پسرتون فرستادم به دستتون رسید؟
وای خدای من. یادم رفت حضوری ازتون تشکر کنم.
خیلی ممنونم، قربان. واقعاً لازم نبود این کارو بکنید.
خواهش می‌کنم.
خودتون گفتید که ووبیکان می‌خواد.
درسته، قربان.
بچه‌های امروزی سلیقه‌های گرونی دارن.
خوبه، نه مثل زمان ما که باید با بدبختی سر می‌کردیم.
بازم درست می‌گین، قربان.
خب، پس من می‌رم یه فیلم ببینم.
خیلی خب، قربان.
اگه چیزی پیش اومد، فقط بهم پیام بده، باشه؟
حتماً.
هر وقت لازمم داشتی، اینجام.
شیفت خوبی داشته باشی.
شما هم خوب استراحت کنین، قربان.
- شب‌به‌خیر، آقای ساپتو. - شب‌به‌خیر، قربان.
همین الان قاتل رو پیدا کنین!
یعنی چی که دیدی توکک رفت توی سلولش؟
قسم می‌خورم خودش بود. واقعی بود.
نه یه روح شفاف و نامرئی.
انگار تو اصلاً می‌دونی روح چه شکلیه.
مگه این‌طور نمی‌گن؟
شیش، اگه باز به این داستان‌سازی‌ها ادامه بدی، خودمون حسابتو می‌رسیم.
تا حالا منو این‌قدر جدی دیدی؟
باورت نمی‌کنم.
بااین‌حال...
هی، اینجا چی کار می‌کنی؟!
- هی، ساکت! - چته تو؟!
- نزدیک نشو. - چت شده؟
نمی‌شه! اون نباید اینجا باشه!
دور بمون!
- شیش! دیماس، همین‌جا بمون. - نه، نه، نه!
- با مهربونی باهات رفتار می‌کنن. - همون‌جا بمون!
اینجا نمون! برو! خواهش می‌کنم، فقط به حرفم گوش بده!
اگه این‌طوری رفتار کنی...
- بشین! - نه، بذار بره تا شیش آروم بشه.
- ساکت! - آروم باش.
اون‌طرف چی کار می‌کنی؟ برو اونجا!
هی.
فکر می‌کنی به ما شک کردن؟
منظورم اینه که ما همیشه با گروه توکک درگیر بودیم.
ولی راستش، بهتره پلیس تحقیق کنه.
ولی این اتفاق نمی‌افته. خود مأمورها قضیه رو حل‌وفصل می‌کنن.
پس حالا دو تا مشکل داریم.
اول، مأمورهای زندان،
دوم...
اونا. فکر می‌کنن کار ما بوده.
آنگورو ازمون محافظت می‌کنه، مگه نه؟
خدا ازتون محافظت می‌کنه.
آنتون چشه؟
زنش با تمام پس‌اندازشون فرار کرده.
صبر کن... اون رو می‌بینی؟
اون چیز قرمز دور آنتون رو؟
- داری دربارهٔ چی حرف می‌زنی؟ - همون!
مثل دود قرمز!
شیش، این‌قدر ترسناک‌بازی درنیار!
- چی؟ - هیچی اونجا نیست!
- انگار دوده‌ست! - یعنی چی؟
روی بدنش دود قرمز دیده می‌شه.
- من خوبم. گفتم خوبم! - شلوغش نکن.
- دوروبرش بود. - بسه.
تمومش کن.
خفه شو!
غذا حاضره!
بیاید غذا بخوریم.
چه خبره؟ چی شده؟
همه‌تون از اوضاع خبر دارید.
زیاد حرف نمی‌زنم.
حرف زدن کار من نیست.
ولی تو که یه لحظه هم ساکت نمی‌شی.
اگه کسی می‌دونه کی مرتکب این جنایت هولناک شده،
همین الان بیاد جلو.
بیا.
زود باش.
قربان.
- بله؟ - می‌ترسم، قربان.
جسد رو دیدم. مرگش طبیعی نبوده.
چرا پلیس نیومده؟
دارم سعی می‌کنم از همه‌تون محافظت کنم.
ولی انگار شما فقط می‌خواید کارها رو سخت کنید!
هی.
کسی ازت خواست کمکش کنی؟
نه.
برای این کار باید اجازه بگیرم؟
امروز صبح کجا بودی؟
کجا می‌تونستم برم؟ من زندانی‌ام.
فکر کردی اینجا مسخره‌بازیه؟
وقتی توکک کشته شد، کجا بودی؟
تو سلولم. شاهد دارم.
کی؟ دوستات؟
دوربین مداربسته شاید چیز دیگه‌ای نشون بده.
کدوم دوربین؟ همه‌شون مُردن.
دقیقاً.
یعنی می‌تونیم هر کاری دلمون خواست بکنیم.
این روزها هر چیزی رو می‌شه صحنه‌سازی کرد.
چقدر دیگه از حبست مونده؟
هفت ماه؟
بی‌خیالش.
یه پرونده قتل مثل این می‌تونه بیست سال دیگه به حبست اضافه کنه.
امروز صبحونه نداریم.
ناهار هم نداریم.
شام هم خبری نیست.
اگه کسی اعتراف نکنه،
فردا و برای همیشه دیگه غذایی در کار نیست!
برای اینکه بفهمید انضباط یعنی چی،
قطع می‌کنم
برق و آب رو.
هر چیزی که زندگی‌ت رو راحت‌تر کنه.
می‌خواین مثل حیوون‌ها رفتار کنین؟
پس باهاتون مثل حیوون‌ها رفتار می‌شه!
- آشغال عوضی! - آروم باش.
- به‌خاطر تو همه‌مون به فنا رفتیم. - گولش رو نخور!
گمشو!
زنیکهٔ احمق!
فرار می‌کنم و خودم می‌کشمت، عوضی!
چرا رئیست رو کشتی؟
کار من نبود! من رئیسم رو نکشتم!
لازم نیست دروغ بگی. که دادگاه نیست.
قسم می‌خورم!
حتی اگه من کشته باشمش،
محاله می‌تونستم بلندش کنم و به پنکهٔ سقفی آویزونش کنم!
پس چرا بازم مجرمت شناختن؟
اینجا اندونزیه.
فکر کردی نروژیم یا چی؟
شاید روح محافظت این کارو کرده.
چی؟ همچین چیزی وجود نداره!
شش، بیا اینجا.
نه.
بیا اینجا و بگو چی دیدی.
بعد از مرگ توکک، یه نفر رو دیدم که شبیه اون بود و وارد سلولت شد.
همین الان هم بعد از مرگ آنتون، دیدم که داشت به سمتت می‌اومد.
من اصلاً صحنهٔ قتل نبودم، پس معلومه که کار من نبوده!
من همیشه ترسو بودم.
وقتی بچه بودم، حتی گریه‌هام هم ترسوبازی به نظر می‌رسید.
گریهٔ ترسو دیگه چه شکلیه؟!
راستی، یه چیز دیگه هم دیدم.
چی؟
قبل از مرگشون، دور سرشون یه هالهٔ قرمز دیدم.
هاله؟!
قسم می‌خورم گردنت رو لگدمال می‌کنم. هنوز داری چرت‌وپرت می‌بافی؟
به خدا قسم می‌خورم!
ولی تو به خدا اعتقاد نداری.
پس به هر چی بخوای قسم می‌خورم!
از وقتی اون سردرد وحشتناک رو گرفتم، چیزهای عجیب می‌بینم.
قبل از مرگ توکک و آنتون، هالهٔ دور سر هر دوشون قرمزِ خون بود.
چه جالب که اتفاقاً فقط هالهٔ اون‌ها رو دیدی.
حالا توی تاریکی هالهٔ همه رو می‌بینم.
هالهٔ منم می‌بینی؟
- آره. - چه رنگیه؟
خاکستری.
یعنی چی؟
من از کجا بدونم؟
پس دیدن هاله‌ها به چه دردت می‌خوره، احمق؟!
هالهٔ خاکستری یعنی سردرگمی.
تو مذهبی‌ای. چرا همچین چرندیاتی رو باور می‌کنی؟
در اسلام، هرچند بهش هاله نمی‌گن، آیه و حدیث‌هایی درباره‌ش هست.
'هر کس شب‌ها زیاد نماز بخونه، چهره‌اش روزها نورانی می‌شه.'
حدیثی از ابن‌ماجه.
هالهٔ تو آبی روشنه.
صداقت و خرد.
- برو به جهنم. - بابا، اینا رو از خودت درآوردی.
- محاله دروغ بگم. هالهٔ من صداقته. - فقط وقتی پای اون وسطه خوبه.
هالهٔ تو نیلیه، ولی کدره.
نیلی چه رنگیه؟
بین آبی و بنفش.
اگه کدر باشه، یعنی مطمئن نیستی و دودلی.
آره، موندم سیلی بزنم تو صورتت یا نه.
هالهٔ تو سبزه، ولی اونم کدره.
بی‌تفاوتی.
پس قرمزِ خون‌رنگ یعنی چی، مثل هالهٔ توکک و آنتون؟
خشم. انرژی منفی.
رئیسم هم اون شب، قبل از مرگش عصبانی بود.
با زنش دعوا کرده بود و روزنامه‌مون داشت ورشکست می‌شد.
پس یه نفر داره آدم‌هایی رو می‌کشه که بیشترین انرژی منفی رو دارن.
ولی کی؟
یا چی؟
یه چیزی.
البته اگه شیش اینا رو از خودش درنیاورده باشه.
درنیاوردم! فکر می‌کنی دیدن این چیزا لذت‌بخشه؟
بسه. ما در امانیم، چون هاله‌هامون قرمز نیست، مگه نه؟
هرچند یه‌کم کدرن.
نه دقیقاً.
هاله‌ها با حال‌وهوات تغییر می‌کنن.
اگه قرمز و کدر بشه چی؟ چطور درستش کنیم؟
با کارهای خوب.
با خلوص نیت تمیزکاری کردن، دعا خوندن یا هنر.
کار هنری می‌تونه آرومت کنه. هاله‌ت رو سالم نگه می‌داره.
مثلاً چه کاری؟
نقاشی، آواز خوندن، رقصیدن.
من نه می‌تونم نقاشی بکشم، نه آواز بخونم.
پس برقص.
رقصیدن هم بلد نیستم.
همه می‌تونن برقصن.
برو بابا. تو قبلاً ساکت‌ترینمون بودی. حالا دیگه دهنت بسته نمی‌شه.
- راست می‌گه. همه‌ش چرنده. - دست از مسخره‌بازی بردارید.
- بسه. - بیا اینجا و توضیح بده.
یاد گرفتن روخوانی قرآن چقدر طول می‌کشه؟
اگه پشتکار داشته باشی، ۴۸ ساعت.
- چه سریع! - فقط اگه پشتکار داشته باشی.
هی، صبر کن!
یه لحظه صبر کن.
- چی می‌خواید؟ - می‌خوایم نماز بخونیم!
یه جای دیگه پیدا کنید. اینجا پره.
چه وضع مزخرفی. مسلمان‌ها هیچ‌وقت جلوی عبادت بقیه رو نمی‌گیرن.
پس توی سلول‌هامون تلاوت می‌کنیم.
نمی‌شه. خیلی کثیف و نجسه.
پس چی کار کنیم؟
این‌طوری نیست عزیزم.
آروم، مثل موج...
سلام! به اونایی که تازه ملحق شدن، به کلاس خوش اومدین!
لطفاً هر جا خالیه بشینین.
من نویلهامم. می‌تونین الهام یا نووی صدام کنین.
بیاین چندتا حرکت رقص یاد بگیریم!
خوب به من نگاه کنین. نمی‌خوام حرفم رو تکرار کنم.
حواستون باشه، باشه؟
یک، دست راست بالا، دست چپ بالا.
تاج، بعد شامپو و صابون بدن.
سینهٔ چپ، سینهٔ راست، برو پایین، گرفتگی پریود، بعد بچرخ!
باز و بزرگ، بعد جمع؛ باز و بزرگ، بعد جمع!
یکی دیگه، بعد برو پایین، بیا بالا، شامپو، موهات رو برگردون، برگرد.
تا آخر twerk، twerk، twerk، برو بالا، بعد دور خودت بچرخ.
فهمیدین؟
حالا سریع، با من بیاین!
با هم انجامش بدیم!
دست راست بالا، دست چپ بالا،
تاج، بعد شامپو و صابون.
سینهٔ چپ، سینهٔ راست، برو پایین، گرفتگی پریود، بعد بچرخ!
بنگ!
گرفتگی پریود و چرخش!
باز و بزرگ، بعد جمع؛ باز و بزرگ، بعد جمع!
یکی دیگه، بعد برو پایین، بیا بالا، موهای شفاف‌تون رو بشورین، برشون گردونین،
برگردین، تا آخر برین پایین و twerk کنین، بعد بیاین بالا،
و دور خودتون بچرخین!
اصلاً با هم هماهنگ نیستین، حرکت‌هاتون فرق داره!
دوباره از اول! منو نگاه کنین!
یک دستتون رو ببرین بالا.
بالا.
- شنیدم می‌تونی هاله‌ها رو ببینی. - کی اینو بهت گفته؟
سینهٔ چپ، سینهٔ راست.
هالهٔ من چه‌رنگیه؟
- فقط توی تاریکی می‌تونی ببینیش؟ - آره.
یه لحظه صبر کن.
گرفتگی پریود و ژست.
خب؟ من در امانم؟
سبز کدره! در امانی!
یه بار دیگه، بزرگ و باز!
شش، من در امانم؟
شامپو، موهاتون رو برگردونین!
تو هم.
با twerk تا آخر برین پایین و دوباره بیاین بالا.
هالهٔ همه‌تون سبزه، در امانین!
هی! توی تاریکی دارین چی کار می‌کنین؟
به گروه ملحق بشین!
شماها اصلاً قدر کلاس منو نمی‌دونین.
خسته شدم!
همه‌تون برین بیرون!
چه انرژی‌ای ازم هدر رفت.
برو بیرون!
دیگه جون ندارم! امروز اصلاً روز من نیست.
زود باش، برو بیرون!
نگرانم. نوویلهام خیلی ناراحت به نظر میاد.
ولی هنوز داره می‌رقصه. پس باید در امان باشه، مگه نه؟
راست می‌گی...
اصلاً چرا این‌قدر افسرده‌ست؟
استودیوی رقصش رو خراب کردن تا دفتر مرکزی یه حزب سیاسی رو بسازن.
حزب سیاسی که همین حالاش هم زیاده، نه؟ مثل گه‌های شناور روی آب.
واقعاً تا حالا گه شناور دیدی؟ من که ندیدم.
تا حالا دنبالشون گشتی؟
نه.
برای حزب‌های سیاسی؟
نه.
دیدی؟ پس فرقی با هم ندارن.
امیدوارم رقصیدنش آوراش رو سالم نگه داره.
اگه از روی خشم برقصه چی؟
اصلاً همچین چیزی ممکنه؟ رقصیدن از روی خشم؟
معلومه که ممکنه. آدما همیشه از روی خشم دعا می‌کنن.
مشاور تحصیلی...
شماها کجا می‌رین؟
داریم سعی می‌کنیم به‌جاش برقصیم. قرآن خوندن سخته، رفیق.
اولین باره تلاوت می‌کنین؟
آره. ما مسیحی هستیم.
هنوز نرین داخل. استاد یه کم وقت می‌خواد تنها باشه.
به من نگو چی کار کنم.
لعنتی!
فقط چند متر باهاش فاصله داشتیم!
لعنتی!
حالا دیگه پلیس حتماً سر و کله‌ش پیدا می‌شه!
اشتباه می‌کنی. ارتباطمون با بیرون قطع می‌شه.
این قضیه رو لاپوشونی می‌کنن تا بساط موادفروشی اینجا رو مخفی کنن.
آوراش قهوه‌ای بود.
چی؟
آورای نووی قبل از مرگش. قهوه‌ای تیره بود، نه قرمز.
یعنی چی؟
آدم‌هایی که آورای قهوه‌ای تیره دارن، در سطحی پایین‌تر از قرمزِ خونی‌ان.
خشم نبود. بیشتر شبیه کلافگیِ جوشان بود.
صبر کن، یعنی برای مردن یه نفر لازم نیست آوراش قرمز باشه؟
نه.
حتی اگه همه مثبت بمونن،
باز هم همیشه یه نفر هست که از همه منفی‌تره.
و همون آدم می‌میره.
لعنتی.
آخرش همه‌مون یکی‌یکی می‌میریم.
من آورای همه رو می‌بینم، به‌جز یه نفر.
کی؟
هرچی درباره این ماجرا می‌دونی به ما بگو!
حرف بزن!
به خدا هیچی نمی‌دونم!
از وقتی اومدی اینجا، این اتفاق‌ها شروع شد!
رئیست هم همین‌طوری مرد؟ مثل زندونی‌های اینجا؟
آره، ولی نمی‌دونم چرا. به خدا!
همه‌چی از کی شروع شد؟
از روزی که رئیسم مرد.
قبلش کجا بودی؟ رفته بودی پیش یه شمن؟
نه. فقط داشتم دربارهٔ یه جنگل توی بورنئو گزارش تهیه می‌کردم.
چه پرونده‌ای؟
یه جنگل حفاظت‌شده رو برای استخراج غیرقانونی نیکل تراشیده بودن.
پشت قضیه، مقامات دولتی بودن.
خب؟
ولی قسمت عجیبش اینه که...
ده‌ها کارگر به شکل مشکوکی مرده بودن.
جسدها چه شکلی بودن؟
منظورت چیه؟
چطور مرده بودن؟ چاقو خورده بودن؟ تیر خورده بودن؟
خدایا منو ببخش.
نمی‌دونم کی کشتتشون،
ولی روی بدن‌هاشون حکاکی کرده بودن و از درخت‌ها آویزونشون کرده بودن.
مثل یه چیدمان هنری.
مثل مجسمه‌هایی توی یه نمایشگاه.
با این تفاوت که این کار رو یه دیوونهٔ تمام‌عیار انجام داده بود.
چیز دیگه‌ای یادت میاد؟
دربارهٔ چی؟
هرچی! هر چیزی که بتونه کمک کنه زنده بمونیم!
همین بود، چیز دیگه‌ای نیست.
بیشتر فکر کن، لعنتی!
فکر کردم!
خیلی فکر کردم!
هر روز!
به این فکر کردم که چطور سر از اینجا درآوردم!
هر روز، تک‌تک روزها، حسابی فکر می‌کنم.
نمی‌دونم شماها چطور،
ولی من حتی یک بار هم با کسی جر و بحث نکردم،
چه برسه به دعوای فیزیکی،
چه برسه به اینکه کسی رو کشته باشم!
برادرهای کوچیکم هنوز دبیرستانی هم نشدن.
وقتی بچه بودن، پدر و مادرمون توی سیل غرق شدن.
نمی‌دونم الان چه وضعی دارن.
من همیشه عمیقاً فکر می‌کنم. به خدا.
به هدفم توی زندگی هم فکر می‌کنم.
بابام شمن بود.
می‌گفت می‌تونه مردم رو درمان کنه.
حرفش رو باور نمی‌کردم. فکر می‌کردم شیاده.
می‌گفت من خاصم.
می‌گفت یه موهبت ویژه دارم.
حالا که دارم همچین چیزهایی می‌بینم،
دارم جدی فکر می‌کنم که این موهبت به چه دردی می‌خوره.
همه‌مون با یه هدف به دنیا میایم.
هر چیزی در طبیعت یه «تلوس» داره؛ یه هدف یا غایت طبیعی.
این حرف ارسطوئه.
هر آدمی یه رسالت یا مأموریت منحصربه‌فرد و شخصی داره،
اینم حرف سورن کی‌یرکگوره.
یهو باسواد شدی؟
تو این کشور وقتی مردم فکر کنن خنگی، زنده موندن راحت‌تره.
کمتر احساس خطر می‌کنن.
ما تو این کشور باید یه هدفی داشته باشیم.
وگرنه زندگی چه معنایی داره؟
پس همه‌مون باید زنده بمونیم، بریم بیرون و هدفمون رو پیدا کنیم.
برای این کار باید با هم همکاری کنیم و یه راه‌حل پیدا کنیم.
باشه؟!
باشه.
- باشه! - باشه.
چه منظره‌ی چندش‌آوری.
گندش بزنن!
بعد از اینکه از بورنئو برگشتی،
بازم پرونده رو دنبال کردی؟
حتی درست قبل از اینکه بیام اینجا،
هنوز با اون آدم‌ها در تماس بودم.
بعدش کس دیگه‌ای هم مرد؟
نه.
چیه، آنگورو؟
آنگورو؟
هر چی که هست...
همون‌جا بمون!
هر چیزی که اون آدم‌ها رو کشت، دیمس رو تا جاکارتا تعقیب کرده.
اینجا، پیش ماست.
تو...
- داری چه کار می‌کنی؟! - دارم می‌برمش.
بچه رو تحویل بده!
چرا؟ اون کسی رو نکشته.
- از وقتی پیداش شده، مردم شروع کردن به مردن! - می‌خواین باهاش چه کار کنین؟
زنده از اینجا بیرون نمی‌ره!
تحویلش بده!
ببندش!
بازش کن، عوضی!
هی.
بدهش به من!
این گه رو بخور!
لعنتی!
این گه رو بخور!
آنگورو!
چی؟
- هاله‌ات! - هاله‌م چی؟
قرمز شده!
- چه کار کنم؟ - آرومش کن!
دعا کن! یا نقاشی بکش!
الان؟
می‌میری! همین حالا انجامش بده! دعا کن یا نقاشی بکش!
دفاع کن، عوضی!
اون در امانه.
تو در امانی، آنگورو!
- خوشت اومد؟ - برو به درک!
بیمو چی؟
هی، جوابم رو بده! مرد باش و انصاف داشته باش!
خاکستری مایل به قرمز.
بیمو! هاله‌ات قرمزه!
هاله‌ات قرمزه!
من که نمی‌رقصم! چندشه!
ببین، سایه ظاهر شده.
بیمو!
می‌میری!
ای پدر ما که در آسمانی، نامت مقدس باد.
پادشاهی‌ات برقرار باد و اراده‌ات انجام شود، همان‌طور که در آسمان انجام می‌شود، روی زمین هم بشود.
نان روزانه‌مان را امروز به ما بده و گناهانمان را ببخش، همان‌طور که ما...
بیمو!
اون در امانه!
- تو در امانی! - من در امانم؟
تو در امانی، بیمو!
هی!
همه‌تون گوش کنید.
ممکنه دشمن هم باشیم، رقیب هم باشیم.
ولی وقتی در خطریم، باید کنار هم بمونیم.
این تنها راهیه که همه‌مون زنده بمونیم.
وقتی کارش تموم شد،
می‌تونیم دوباره از هم متنفر بشیم.
صبر کنید!
فکر می‌کنید اگه دیماس بمیره، روح همین‌طوری ناپدید می‌شه؟ نه!
این یه روح معمولی نیست. نمی‌تونید همین‌طوری از شرش خلاص بشید.
اگه اون بمیره، روح می‌ره سراغ نفر بعدی.
و ما نمی‌دونیم اون کیه.
نمی‌تونیم با چیزی بجنگیم که نمی‌فهمیمش.
و دیماس کلید شناختن این روحه.
اون روح رو به اینجا آورده
و کمکمون می‌کنه بفهمیم چطور جلوش رو بگیریم.
اگه بمیره چی؟ دیگه هیچ جوابی نداریم.
فقط باید منتظر نوبتمون برای مردن باشیم، یکی‌یکی.
این چیزیه که می‌خواید؟
آخه بهش نگاه کنید.
اون یه ترسوئه.
ولی ببینید این روح چقدر مرگباره.
اگه به یه آدم خشن بچسبه چی؟
ممکنه همه‌مون رو یه‌جا بکشه.
برای همینه که
دیماس نباید بمیره!
اون کلیده!
من کلیدم!
من نباید بمیرم!
من نمی‌فهمم.
چرا آدم‌های احمق زندگی‌شون رو سخت‌تر از چیزی می‌کنن که لازمه.
ببین نتیجهٔ یاد دادن صلح به شما چی شده.
همه‌تون به صلح حساسیت دارید؟
می‌دونم نفر بعدی که می‌میره کیه.
تو.
تو اختلال شخصیت مازوخیستی داری.
احمقی، پس نمی‌دونی این یعنی چی.
یعنی
آدمی که همیشه دنبال رنج و تحقیر،
یا شکست می‌گرده، اون هم ناخودآگاه،
حتی وقتی فرصتی برای خوشحال بودن داره.
دلم برات می‌سوزه.
جالبه.
اختلال شخصیت مازوخیستی
دیگه توی راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی به رسمیت شناخته نمی‌شه
چون تقصیر رو گردن افراد می‌انداخت،
به‌جای اینکه آسیب‌های روحی یا عوامل اجتماعی رو در نظر بگیره.
تو از روان‌شناسی چی می‌دونی؟
سال‌هاست دارم اینو مطالعه می‌کنم.
آدم‌هایی که خودشون رو قدرتمندتر نشون می‌دن، اغلب وحشت دارن یکی ببینه
که از درون چقدر احساس حقارت می‌کنن.
این نقل‌قول از «نردبان ورزشکاره».
آلفرد آدلر!
«مخزن بزرگ ورزشکار».
آلفرد آدلر.
پدر روان‌شناسی فردی.
راستی، من از فروید بیشتر دوستش دارم.
وقتی بچه بودی چه اتفاقی برات افتاد
که باعث شد این‌قدر سفت و سخت عقدهٔ حقارتت رو پنهان کنی؟
من باور دارم تهِ وجودت،
با تمام وجود داری سعی می‌کنی ثابت کنی که لیاقت احترام رو داری
با کوچک کردن بقیه.
همه‌تون اینجا می‌پوسید و می‌میرید!
هیچ‌کدومتون از اینجا بیرون نمی‌رید.
رویای آزادی‌تون رو فراموش کنید!
هیچ‌وقت بهش نمی‌رسید!
چرا؟
چون باور دارم همه‌تون مسئول این قتل‌ها هستید.
شما مریضید!
و نمی‌خوام حتی یک کلمه دربارهٔ چرندیات هالهٔ انرژی بشنوم،
یا انرژی منفی و این مزخرفات ارواح!
هیولاهای واقعی شمایید!
همه‌تون باید همین‌جا بپوسید!
دیگه داستان ارواح از خودتون درنیارید! ارواح برن به درک!
به خدا پناه می‌برم از شیطان رانده‌شده.
- آمیتابها. - هللویاه، هللویاه.
به نام خداوند بخشندهٔ مهربان.
همهٔ ستایش‌ها از آنِ خداست.
آمیتابها.
من قبلاً مبارز بودم.
وقتی دانشگاه می‌رفتم، همه‌کارم شده بود اعتراض.
خوابم نمی‌برد. همیشه بی‌قرار بودم.
دولت بی‌عدالت بود.
مسئول‌ها فاسد بودن. قانون‌گذارها هم فاسد بودن.
بعدها به یه حزب سیاسی پیوستم.
سعی کردم از داخل سیستم مبارزه کنم.
می‌دونی چه درسی گرفتم؟
هیچ‌چیز هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
و لازم هم نیست عوض بشه.
ما به‌عنوان انسان، بارِ خوب بودن رو به دوش می‌کشیم،
صادق بودن و درستکار بودن رو.
اما همهٔ این‌ها هیچ معنایی نداره.
اینجا در اندونزی، هرکی قوی‌تره زنده می‌مونه.
توی جنگل، قوی‌ترین‌ها زنده می‌مونن.
توی زندگی روزمره‌مون، فقط زرنگ‌ترین‌ها دوام میارن.
اسمش رو می‌ذارن فساد.
من می‌گم پاداش زرنگیه.
همه دنبال سودن.
همه میان‌بُر می‌زنن. و این که اشکالی نداره، مگه نه؟
پولدار و فقیر، همه‌شون مثل همن.
فقط باید خودمون رو نجات بدیم. همین.
تنها مسئولیت ما، در قبال خودمونه.
خودت اینو یاد می‌گیری.
جفری مرده.
تو جاش رو می‌گیری.
اون دست راست من بود. از حالا تویی.
از پسش برمیای؟
به وفاداری و تعهدت نیاز دارم.
اگه من در امان باشم، تو هم در امانی.
اگه من بالا برم، مطمئن می‌شم تو هم باهام بالا بری.
می‌تونی این کارو بکنی؟
بله، قربان!
بله؟
منو صدا کرده بودین، قربان؟
کاری رو که بعدازظهر بهت گفتم انجام بده.
بله، قربان.
فقط آدم‌هایی رو بیار که می‌تونیم بهشون اعتماد کنیم.
بله، قربان.
معلم گفت علاقه به شکل کشیدن نشونهٔ هوشه.
اول توی ذهنت تصورش می‌کنی.
این بهمون یاد می‌ده هدفمند زندگی کنیم.
اگه هیچ کاری نکنیم، همه‌مون می‌میریم!
درسته، هرکدوم می‌تونیم خودمون رو نجات بدیم. اما نوبت تو هم می‌رسه.
پس چی کار کنیم؟
باید متحد بشیم.
با هم فکر کنیم و یه راهی پیدا کنیم.
من اینجا نیستم که رهبر باشم یا بخوام رئیس‌بازی دربیارم.
حاضرم دستور بگیرم. مهم اینه که متحد بشیم.
بجنبید!
رِندرا از دستت حسابی عصبانی می‌شه.
ولش کن.
منم سعی کردم بقیه رو نجات بدم.
نزدیکش موندم تا روش تأثیر بذارم.
تعداد قربانی‌ها رو از پنج نفر به فقط یکی رسوندم.
من عاقلانه بازی می‌کنم، نه بی‌محابا مثل تو.
حساب‌شده؛ درست مثل سیاستمدارا.
بیاید جمع بشیم.
خب، شاید همین کافی باشه.
پس ایده‌ت چیه؟
این روح یه دلیلی داره که به دیماس چسبیده.
به قربانی‌ها نگاه کنید.
اجساد رو به آثار هنری تبدیل می‌کنه.
یعنی می‌تونه فکر کنه. باهوشه.
و برای یه دلیل خاص اومده اینجا.
اون دلیل چیه؟
دنبال یه نفره.
مرگ‌ومیر هنوز ادامه داره، پس هنوز اون شخص رو پیدا نکرده.
پس روح احمقه؟ فکر کردم باهوشه.
شاید کشتن آدم‌ها برای هاله‌شون، مثل غذا خوردنشه.
ولی مطمئن نیستم واقعاً دنبال کی یا چی می‌گرده.
چون خیلی دوره.
یعنی چی؟
همهٔ کسایی که مردن، نزدیک من بودن.
یعنی، هنوز همشون توی بلوک «سی» بودن.
پس ممکنه یکی از یه بلوک دیگه باشه؟
ولی کی؟
مطمئنید می‌خواید اینجا بمونید، قربان؟
بقیهٔ آقایون اینجا، چند روزی مرخصی گرفتن که یه هوایی عوض کنن.
شما چی، قربان؟
یه کاری توی بلوک «سی» دارم که باید بهش برسم.
ای بابا.
اونا دزد و کلاهبردارن، درسته؟
درسته.
اصلاً نباید توی یه زندان با ما باشن.
دقیقاً، قربان. لیاقتش رو ندارن.
درسته.
اشکالی نداره. من همین‌جا می‌مونم.
- جدی می‌گی، این‌همه‌ست؟ - هی.
اگه اینو حل نکنیم، به‌زودی یکی دیگه می‌میره.
من زمان‌بندی‌شون رو زیر نظر داشتم!
بیاید فکر کنیم. ممکنه کی باشه؟
دیماس؟
تو بهتر از همه می‌دونی. سعی کن حسش کنی.
نمی‌دونم.
- لعنتی، به هیچ دردی نمی‌خوره. - مرتیکهٔ عوضی.
پراسا کیتابومینگ.
به جرم فساد محکوم شده. بلوک «ک».
پس «ک» احتمالاً مخفف دزدسالاریه.
نه بابا.
مخفف کون‌خورا‌ست.
چرا اون؟
مسئول همهٔ اون معادن نیکل توی بورنئو اونه.
خیلی وقت‌ها از زندان میاد بیرون تا به اقامتگاهش اونجا سر بزنه.
این سیاستمدارهای کثافت...
بریم نزدیک بلوک ک.
باید خیلی مواظب باشیم.
چندتا نگهبان زندان مأمور شدن که مخصوصاً از بلوک ک محافظت کنن.
تازه، بادیگاردهای خودشون رو هم استخدام کردن.
بریم.
یه حس خیلی بدی دارم. باید سریع عمل کنیم.
رئیس زندان یه نقشه‌ای داره. نمی‌دونم چه نقشه‌ای.
توجه ورود فقط برای افراد مجاز
از پشت می‌ریم.
اینجا باید به‌اندازهٔ کافی نزدیک باشه.
از کجا بفهمیم روح به پراکاسا رسیده یا نه؟
- گوشیت رو داری؟ - آره.
- شمارهٔ پراکاسا رو بلدی؟ - نه.
ولی از روی گوشی رئیس زندان حفظش کردم.
بهش زنگ بزن. اگه جواب داد، هنوز زنده‌ست.
الو؟
هنوز زنده‌ست.
می‌فهمه تویی؟
نه، شماره‌م رو مخفی کردم.
شاید اول باید عصبانی بشه تا هاله‌ش منفی بشه،
بعد روح بتونه بکشدش؟
می‌تونم گوشیت رو قرض بگیرم؟
این شماره‌شه؟
هی، پاچه‌خوارها!
باید اون حرومزاده‌ها رو غارت کنید، نه اینکه ازشون محافظت کنید!
ما از پولدارها محافظت می‌کنیم، احمق‌های عوضی.
مزخرفه!
شما دوتا چرا تا اینجا دنبالم اومدین؟
من نمی‌تونم بجنگم!
باید هاله‌هاشون رو ردیابی کنم!
تو چی؟
من پراکاسا رو عصبانی می‌کنم!
نقشه‌ت چیه؟
- من نمی‌ترسم. - کی‌پی‌کی.
اون فاسدها هنوز مجرمن، مهم نیست چقدر قدرت داشته باشن.
کی‌پی‌کی.
فهمیدم.
عالیه.
الو؟
آقای پراکاسا، منو یادتونه؟
از کمیسیون مبارزه با فساد.
یادتونه دفعهٔ قبل که تا ساختمان سرخ‌وسفید همراهی‌تون کردم؟
هنوز از دستگیر کردنم راضی نشدین؟
فقط زنگ زدم ببینم حالتون چطوره.
حالا که همه‌چی از هم پاشیده، زندگی چطوره؟
از هم پاشیده؟
زندگیم هنوزم عالیه. حتی امن‌تر هم شده.
تو؟ مواظب باش دوباره توی اون «آزمون» ارزش‌های ملی رد نشی.
اگه رد بشی، باید به‌عنوان سخنران سمینار دنبال کار بگردی.
اونم سمینار آنلاین، تازه.
عوضی.
قرمز!
لعنتی...
ادامه بده!
جات امنه!
رسوایی معشوقهٔ پراکاسا کیتابومینگ
سلام به رفیق‌های صمیمی اینتان لیدیا!
امروز می‌خوام روتین آرایش روزانه‌م رو بهتون نشون بدم.
آرایش من.
تو خیلی باحالی.
پراکاسا، عزیزم.
منم، کوچولوی خودت، اینتان.
خیلی تحت فشارم. احساس می‌کنم کاملاً تنهام.
ولی هرچی می‌خواستی به دست آوردی.
دقیقاً عزیزم، تو همه‌چی بهم دادی.
کیف، ماشین، سفر، الماس، همه‌چی.
ولی عزیزم، خجالت می‌کشم که همه منو به‌عنوان معشوقهٔ پراکاسا بشناسن.
منظورم اینه که تو الان فقط یه زندانی‌ای.
اگه فکر می‌کنی من فقط یه زندانی‌ام، احمقی.
و از زن‌های احمق متنفرم.
برو برای خودت یه اسپانسر جدید پیدا کن.
قرمز!
چی کار کنیم؟
ادامه بده!
حالا چی؟
اگه نتونید از شر این روح خلاص بشید، این روح نیست که ما رو می‌کشه.
این عوضی‌ها می‌کُشنمون!
حالا نوبت چیه؟!
ما آشوب نمی‌خوایم، اومدیم خشممون رو ابراز کنیم!
ما عصبانی‌ایم!
ما با صلح اومدیم. نه سلاحی داریم، نه سربازی.
اومدیم یه پیشنهاد بدیم. همین و بس.
از اعتراض تا پروژه‌سازی؛ پراکاسای جوان، فعال سابق
ما فقط برای مردم اینجاییم.
این شامل من، مادرم، خودت، و همهٔ مادرهای این سرزمین می‌شه.
الو؟
منو یادت میاد؟
شما؟
همین الان منو فراموش کردی، هان؟
این مسخره‌بازیه؟ قطع می‌کنم.
اگه فراموشم کرده باشی، درکت می‌کنم.
تو منو کشتی.
ولی مطمئنم هنوز صدای منو یادت هست.
همون صدایی که وقتی با خودت حرف می‌زدی، می‌شنیدی.
قبلاً دربارهٔ کارهایی که می‌تونستیم برای این کشور بکنیم حرف می‌زدیم.
آره، من خودِ توام.
نسخهٔ جوون‌ترت.
حروم‌زادهٔ دروغگو!
فقط می‌خوام یه سؤال بپرسم.
دقیقاً کی این‌طوری شدیم؟
کی یه جوونِ پر از رؤیا تبدیل شد به ترسویی که مجبور باشه قایم بشه؟
چطور یه آدم باوقار به جایی رسید که میلیون‌ها نفر نفرینش کنن؟
خفه شو!
من به هرچی می‌خواستم رسیدم!
هرچی؟
یه صندلی راحت توی زندان؟
یه میز غذاخوری شیک که هیچ معنایی نداره؟
بچه‌پولدارهای لوسی که قبلاً ازشون بدمون می‌اومد؟
پراکاسا، ما طردشده‌ایم.
رؤیامون این بود؟
این‌که دزدهای کت‌وشلواری بشیم؟
من دزد نیستم!
برای به‌دست آوردن اینا جنگیدم!
جنگیدی؟
یادمه یه زمانی به مامان چی می‌گفتیم.
'مامان، می‌خوام آدم بزرگی بشم. یه آدم شریف.'
'می‌خوام این کشور رو بهتر کنم.'
هنوزم به این باور داریم؟
یا همه‌اش فقط برای خوشحال کردن اون بود
قبل از این‌که شروع کنیم از مردم بدزدیم؟
ـ اون دیگه نیست، پراکاسا. ـ خفه شو.
اگه هنوز اینجا بود، با دیدن چیزی که شدیم گریه نمی‌کرد؟
خفه شو! حروم‌زاده!
اون مرده!
پراکاسا مرده!
دیگه برای چی می‌جنگی؟
شبح دیگه رفته.
بس کنید!
خائن! خبرچین!
خبرچین‌ها لیاقت زنده موندن ندارن! همه‌تون می‌میرین!
ولی اول باید سوختن دوستاتون رو تماشا کنید!
و همه‌اش تقصیر توئه!
آب!
عوضی‌ها!
چرا آب استفاده کردین؟!
ولم کنید، عوضی‌ها! من رئیس زندانم!
از بین پنجاه نگهبان، فقط پنج‌تاشون درستکارن؟
ده درصدِ اندونزی هنوز یه جور امید محسوب می‌شه، قربان.
الان دیگه باید صدای آژیر پلیس‌ها دربیاد.
اما برای چی؟
شش ماه بعد
سرباز باید قربانی بشه، درست مثل مردم.
درسته.
خیلی اعصاب‌خوره.
اما یه سرباز می‌تونه به چیزی بیشتر تبدیل بشه.
اگه تا آخر مسیر، به سمت رؤیاش، پیش بره، می‌تونه وزیر بشه.
آفرین، همین!
پس شطرنج مثل زندگیه؟
- درست می‌گی. - آره!
اومدم خداحافظی کنم.
بالاخره آزاد شد.
خیلی نادره که درخواست تجدیدنظر این‌قدر سریع به رأی نهایی برسه.
فیلم دوربین مداربسته کاملاً واضح بود.
وقتی رئیسم کشته شد، من اصلاً توی دفترش نبودم.
عجیبه که اون موقع فیلمش گم شده بود.
دوربین مداربسته‌ست دیگه؛ فقط وقتی لازمش دارن، فیلمش پیدا می‌شه.
دقیقاً.
تازه یه مزه‌ای هم از زندگی اینجا چشیدی.
درسته.
اگه یه وقت دلت براش تنگ شد، برگرد اینجا.
چشم.
حالا می‌فهمم چرا اون روح بهت چسبیده بود.
هاله‌ات از همه مثبت‌تره.
طلاییه.
یعنی چی؟
آرامش درونی. خیلی نادره.
خب، من که درونم رو چندان آروم نمی‌بینم.
بعد از این کجا می‌ری؟
بورنئو، برمی‌گردم جنگل نِهیا.
شاید روح هنوز باهامه و بتونم ببرمش خونه.
- چه بچه خوبی. - خوبه.
بغل دسته‌جمعی!
مواظب خودت باش.
راستی، ماه بعد آزاد می‌شی، مگه نه؟
اگه حبسم رو تمدید نکنن.
ولی می‌خوای آزاد بشی؟
معلومه که می‌خوام.
پس بیرون می‌بینمت.
می‌بینمت.
اگه دلت می‌خواد گریه کنی، اشکالی نداره.
مواظب خودت باش.
مهربون باش، ولی خنگ نباش!
بچه‌جون.
یکی آزاد شد.
- یکی آزاد شد. - وقتش بود.
بیا بریم.
اشکالی نداره اسمت رو عوض کنم؟
اشکالی نداره. حالا هم‌اتاقی هستیم.
- چی؟ - اسمش رو.
- ولی هنوز ختنه نشدم. - آروم باش.
- هنوز ختنه نشدم. - بذار اسمش رو هم عوض کنم.
گوش کن.
یه اسم عربی.
با هم صلح رو حفظ کنیم
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
حرکت!
من بلد نیستم برقصم.
همه می‌تونن برقصن.
حرکت!
من بلد نیستم برقصم.
همه می‌تونن برقصن.
حرکت!
چی؟
بیا دیگه.
همه زود باشین، به رقص ملحق بشین.
بیا دیگه.
دستاتون رو ببرین بالا. با انرژی برقصین.
بزرگ برقصین. بیاین پایین. هی!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.